Yeni Demokrasi

Konferans Gündeminin İlk Maddesi üzerinde konuşma: "SultanGaliyev olayı"

2011-07-03T16:08:00.000-07:00

Günümüzde SOL hareketlerin kiminin bir taraftan milliyetciliğe karşı sessiz kalması , diğer taraftan kiminin katı bir sekterlik içinde olmasına bağımlı olarak Stalinin bu konuşması inanılmaz bir güncellik taşıyor. Aynı zamanda AKP ile flörtlükten sonra , Galiyev Troçki dostluğu gibi bir uydurmaca ve Galiyev Stalin düşmanlığı yazılarıyla artık Irkçılarla flörtlüğe başlayan Troçkistlerden, -olurya- etkilenmekte olan iyi niyetli derimci demokratlar açısından Stalinin bu konuşması bir kaç defa ve dikkatli bir şekilde okunması ve üzerinde düşünülmesi gereken gündem içeriğinde bir konuşma.
-------------------------------------------------------------------
Kürsüyü burada konuşma yapan yoldaşların konuşmalarına birkaç yorum yapmak için aldım. Sultan Galiyev olayı nı içeren ilkesel yanını, bunu, gündemin ikinci maddesiyle ilgili raporumda ele alamaya çalışacağım.

Her şeyden önce Danışma Konferansı nın kendisi ile ilgili olarak burada birisi (tam olarak kim olduğunu unuttum), bu Konferansın olağandışı bir olay olduğunu söyledi. Bu doğru değildir. Bu tür danışma konferansları Partimiz için yeni bir olay değildir.

Şimdiki Konferans, Sovyet iktidarının varoluşundan beri dördüncü benzeridir. 1919'un başlarına kadar üç danışma konferansı düzenlendi. O sıralarda koşullar, böyle danışma konferanslan toplamamıza olanak veriyordu. Ancak sonraları, 1919'dan sonra, iç savaşla aşırı derecede ve zorunlu olarak ilgilenmemiz gerektiği 1920 ve 1921 yıllarında, bu tür danışma konferansları yapmaya zamanımız yoktu.Ve sadece şimdi, Içsavaşı sona erdirdikten, ekonomik inşaya derinden başladıktan, şimdi Parti çalışmasının kendisi de özellikle ulusal Bölgelerde ve Cumhuriyetlerde daha somut bir hale geldikten sonradır ki - ancak bundan sonradır ki, böyle bir danışma konferansı toplama olanağına kavuştuk. Sanırım Merkez komitesi tabanda siyasetimizi uygulayanlarla, o siyaseti saptayanlar arasında, tam bir karşılıklı anlama yaratabilmek için daha sık bir şekilde bu araca başvuracaktır. Bence bu tür danışma konferansları, yalnız bütün Cumhuriyetlerin ve Bölgelerin temsilcileri ile değil, aynı zamanda tek tek Bölge ve Cumhuriyetler çerçevesinde de daha somut kararlar belirlenebilmesi için uygulanmalıdır..Tek başına bu, hem Merkez Komitesini hem de yerel lerdeki sorumlu işçileri tatmin edebilir.

Bazı yoldaşların, Sultan Galiyev'in, yanılmıyorsam Adigamov'a gönderdiği ilk gizli mektubu okuma fırsatı bulduğumda onu uyardığımı söylediklerini duydum. Sanırım herkesten önce ve en çok konuşması gerekli olan Adigamov burada her nedense susuyor ve söz almıyor. Bu yoldaşlar tarafından Sultan Galiyev'i çok fazla korumuş olmakla kınandım. Evet, onu gerçekten de, mümkün olduğu sürece korudum , ve bunu (onu korumayı) görevim olarak gördüm ve hala görmekteyim. Ama onu sadece belli bir noktaya-sınıra kadar savundum. Ve ne zamanki Sultan Galiyev o noktanın -sınırın dışına çıktı, ona sırt çevirdim. Sultan Ga liyev'in ilk gizli mektubu, onun daha o zaman Parti ile bağını kopardığının kanıtıdır, mektubun tonu nerdeyse bir beyaz muhafızınki gibidir, Mekez Komitesi üyeleri üzerine yazdıklarını birisi ancak düşmanları hakkında yazabilir.

Onunla tesadüfen, Tarım Halk Komiserliği sorunlarında Tatar Cumhuriyeti'nin taleplerini temsil ettiği Politbüro'da karşılaştım. Daha o zaman kendisini, onun gizli mektubunu Parti düşmanı olarak nitelendirdiğim, validovunkine benzer bir örgüt kurmakla suçladığım ve kendisine, illegal, Part i düşmanı çalışmasını durdurmazsa sonunun kötü olacağını ve benden hiçbir destek görmeyeceğini açıkladığım bir notla uyardım. Bana oldukça utanç duymuş bir şekilde cevap verdi, yanıltıldığını, gerçekten de Adigamov'a yazdığını, ama iddia edilenleri değil başka şeyler yazdığını söyledi; her zaman Partiye sadık olduğunu ve gelecektede sadık kalacağına dair şerefi üzerine söz verdiğini ekledi. Buna rağmen sekiz gün sonra Adigamov'a ikinci bir gizli mektup gönderiyor ve bu mektu bunda ona, Basmaçlar ve önderleri Validov'la ilişki kurmasını ve mektubu "yakmasını" öneriyor. Bu nedenle, bütün herşey bir alçakIık, ve bir aldatmacaydı, ve bu benim Sultan Galiyev'le bütün bağlarımı koparmak zorunda bıraktı. O andan itibaren Sultan Galiyev benim için, Parti sınırları dışında, Sovyetler dışında duran bir adamdı, ve birçok kez benimle *dertleşmek* için ısrar ettiyse de, onunla konuşmayı imkansız gördüm. Ta 1919'un baslarında *Sol* yoldaşlar beni, Sultan Galiyev'i desteklemekle , onu Parti içinde tutmaya çalışmakla, milliyetçilikten vaz geçip Marksist olacağı umuduyla onu korumak isteğimle kınadılar.

Belirli bir dönem onu desteklemeyi gerçekten de sorumluluğum olarak gördüm. Doğu Cumhuriyetlerinde ve Bölgelerin de aydınlar, düşünebilen insanlar, ve hatta sadece okuma-yazma bilen insanlar o kadar az ki , insan parmakla"sayabilir. – bu koşullar altında bunlara nasıl değer veremeyiz? Parti için ve partied tutmak için ihityacımız olan Doğu'nun insanlarını çürümeden kurtarmak için her türlü çareye başvurmamak canilik olurdu.

Ama her şeyin bir sınırı vardır. Ve Sultan Galiyev komünistlerin kampından Basmaçların kampına geçtiği anda, bu sınırı aşmıs oldu. O zamandan itibaren, Parti için varolmaktan çıktı. Türk elçisini, Partimizin Merkez Komitesi'nden daha kafa dengi saymasının nedeni de budur.

Buna benzer bir suçlamayı Şamigulov'dan duydum, onun Validov la ilişkiyi bir çırpıda bitirmekte ısrar etmesine rağmen, Validov'u Parti için elde tutma çabasıyla korudum. Onun muhtemelen kendini düzelteceği umuduyla Validov u gerçekten de korudum. Siyasal partilerin tarihinden bildiğimiz gibi, en kötü insanlar (bile) düzeldi. Şamigulov'un sorunun çözümünü çok basit biçimde ele aldığı kararına vardım. Onun önerilerini kaale almadım. Doğru Şamigulov'un tahminleri bir yıl içinde doğrulandı, Validov kendini düzeltmedi, Basmaçlara katıldı. Ama yine de Validov'un Partiden ayrılmasını bir yıl geciktirmekle, Parti bu işten kazançlı çıkmıştır. Eğer 1918'de Validov'u defterden silseydik, Murtazin, Adigamov, Khalikov ve başkaları gibi Yoldaşlar saflarımızda kalmazlardı bundan eminim. (Bir ses: Khalikov kalırdı. Belki Khalikov gitmezdi ancak saflarımızda çalışan yoldaşlardan bütün bir grup Validov'la birlkte giderdi. Hoşgörümüzle ve ileriyi kollayarak davranmakla elde ettiğimiz budur.

Ryskulov'u dinledim, ve söylemeliyim ki, onun konusması tamamıyle içten bir konuşma değildi, yarı diplomatik bir konuşmaydı (Bır ses: "Çok doğru!"); konuşması genelde kötü intiba bıraktı. Ben ondan daha fazla açıklık ve daha fazla içtenlik beklerdim. Ryskulov ne derse desin, hiç kimseye göstermemiş olduğu Sultan Galiyev'in iki gizli mektubunu evinde sakladığı aşikardır , Sultan Galiyev ile ideolojik olarak bağlı olduğu aşikardır . Ryskulov'un, Sultan Galiyev olayı ile suç teşkil eden ilişkisini reddetmesi, Basmachılara giden yolda Sultan Galiyev ile birlik olmadığını iddia etmesi nin hiç bir önemi yoktur. Bu Konferansta ilgilendiğimiz konu bu değildir.

Bizi ilgilendiren konu Sultan Galiyev izm le olan entellektüel ve ideolojik bağdır. Ryskulov ile Sultan Galiyev arasında böyle bir bağın var olduğu ise açıktır, yoldaşlar, bunu Ryskulov bile inkar edemez. Yüce bir saat değil onun için burası, bu kürsüden, en sonunda " kesin ve kayıtsız-şartsız Sultan Galiyevizm ile arasına mesafe koymasının artık zamanı değil midir? Bu anlamda Ryskulov'un konuşması, yarı diplomatikti ve tatmin edici değildi.

Aynı şekilde Yenbayev de dipLomatik ve içten olmayan bir konuşma yaptı. Şu - Sultan Galiyev'in tutuklanmasında sonra Enbayev ve ideolojik bakımdan yeterince sağlam olmamalarına rağmen mükemmel pratikçiler saydığım bir grup Tatar işçi sorumlularının, içinde onun derhal serbest bırakılmasını talep ettikleri, Sultan Galiyev için kefil oldukları ve evinde ele geçirilen belgelerin gerçek olmadığını ima ettikleri bir yazıyla başvurdukları gerçek değil midir? Bu gerçek değil midir? Ama yapılan araştırma-soruşturma neyi ortaya çıkarmıstır? Bütün bu belgelerin hakiki olduğunu. Belgelerin hakikiliğini Sultan Galiyev'in kendisi de kabul etmiş ve belgelerden çıkarılabilecek olandan çok daha büyük suçlar işlediğini itiraf etmistir, Sultan Galiyev, suçunu tamamıyle sonuna kadar kabul etmiştir, kabul etmiş ve pişmanlığını belirtmiştir. Tüm bunlardan sonra, Yenbayev'in hatalarını kesinlikle ve katiyetle kabul etmesi ve Sultan Galiyev'le arasına mesafe koyması gerektiği açık değil midir? Ancak Yenbayev bunu yapmamıstır. O, "Sollar" ile alay etme fırsatı bulmuş; Sultan Galiyev izm ile, Sultan Gallyev'in içine yuvarlandığı uçurumla arasına kesin ve komünist tarzda mesafe koymak aklına gelmemiştir; açıktır ki, diplomasinin kendini kurtaracağını sanmıştır. . . .

Firdevs'in konuşması da A'dan Z'ye diplomasiden başka birşey değildi. İdeolojik bakımdan kim kimi yönetmiştir,Sultan Galiyev Firdevs'i mi, yoksa Fırdevs sultan Galiyevi mi , bu soruyu açık bırakıyorum, gerçi ben ideolojik ikolarak ve tersinden çok, Firdevs'in Sultan Galiyev'i yönettiği kanısındayım.

Ben, Sultan Galiyev'in teoride çalışmalarında- denemelerinde özel olarak reddedilmesi gereken birşey görmüyorum.

Eğer sultan Galiyev, Pan-Türkizm ve Pan-İslamizmin ideolojik alanıyla sınırlı kalsaydı, bu, bu kadar kötü olmazdı, o zaman derdim ki, X. Parti Kongresi'nin ulusal soruna ilişkin kararı bu akımı yasaklamasına rağmeen, bir ideoloji olarak pan-Türkizm ve Pan-İslamizm henüz katlanılabilir bir şeydir, ve Partimizin safları içinde sınırlayarak bu akımlar eleştirmekle yetinilebilir. Ama ideolojik denemeler-pratikle, Basmaçhların pratiği, Firdevs'in yapmaya çalştığı gibi, Basmaçhı liderleriyle, Vyalidov ve diğerleriyle bağ kurmakla sonuçlanırsa, burada, ideoloji nin masum olduğu temelinde iddia ile, asla doğrulanamaz-haklı kılınamaz. Sultan Galiyev'in faaliyetini böyle mazur göstererek kimseyi aldatamazsınız.

Bu yolla emperyalizm ve çarlık için de bir mazeret bulunabilir çünkü onların da bazen çok masum görünen bir ideojojisi vardır. Kimse bu biçimde muhakeme yürütemez. Siz burada mahkeme önünde değilsiniz, diploması değil açıklık ve içtenlik bekleyen sorumlu işçilerinin danışma konferansı önündesiniz.

Bence Khojanov iyi konuştu. İkramov'un konuşması da ,fena değildi. Ama bu yoldaşların konuşmalarında insanı düşündüren bir pasaja dikkat çekmek istiyorum. İkisi de bugünkü Türkistan'la çarlık zamanının Türkistan'ı arasında bir fark, olmadığını, yalnızca tabelanın değiştiğini, Türkistan ın çarlık zamanındaki durumunda kaldığını söylediler. Yoldaşlar, eğer bu yanlış bir dil sürçmesi değil de düşünülerek , değerlendirmeyle , ve eğer bunlar tam bilinçle söylendiyse, o zaman bu durumda Basmaçhların haklı ve bizim haksız olduğumuzu söylemek gerekirdi. Eğer Türkistan çarlık altında olduğu gibi, bugün de gerçekten bir sömürgeyse, o zaman Basmaçhlar haklıdır, Sovyet iktidarı çerçevesı ıçinde bir sömürgenin varlığına gözyuman kimseler olarak , o zaman Sultan Galiyev'i yargılayan biz değil, tam tersine Sultan galiyevin bizi yargılaması gerekir.. Eğer bu doğruysa, sizlerin de Basmachlara neden katılmadığınızı anlamıyorum. Öyle anlaşılıyorki , Khocanov ve İkramov, konuşmalarının bu pasajını fazla uzun boylu düşünmemişler, çünkü bugünün Sovyet Türkisan'ının çarlık Türkistan'ından temelden farklı olduğunu bilmemezlik edemezler. Üzerinde düsünüp yanılgılarını düzeltebilmeleri için, bu yoldaşların konuşmalarındaki bu hatalı noktaya işaret etmek istedim .

"Sollar" ve "sağ"lara gelince.

Çeşitli Bölgelerin ve Cumhuriyetlerin komünist örgütleri içinde bunlar var mıdır? Elbette vardır. Bu inkar edilemez.
Sağ ların günahları nerededir? NEP'le bağıntılı 'olarak gelişen ve güçlenen milliyetçi eğilimlere karşı Sağ ların bir panzehir, güvenilir bir barikat oluşturamaz ve oluşturamayacak olmaları gerçeğidir. Sultan Galiyevizmin varlığı gerçeği, Doğu Cumhuriyetlerinde, özellikle de Başkıristan ve Tataristan'da belirli bir yandaş çevresi kazanmış olması , bu cumhuriyetlerde büyük çoğunluğu teşkil eden sağ unsurların milliyetçiliğine karşı yeterli bir barikat olmadığı gerçeğine şüphe bırakmaz..

Aklımızdan çıkarmamamız gerekir ki, sınır bölgelerdeki, Cumhuriyetlerdeki ve Bölgelerdeki komünist örgütlerimiz, ancak milliyetçiliği aştıkları zaman gelişebilirler, ayaklarını sağlam yere basabilirler, gerçekten enternasyonalist Marksist kadrolar haline gelebilirler. Sınır Bölgelerde ve Cumhuriyetlerde Marksist kadroların, Marksist öncülerin yetiştirilmesinin önündeki başlıca ideolojik engel milliyetçiliktir.

Partimizin tarihi gösteriyor ki, Bolşevik Partinin Rus bölümü Menşevizme karşı mücadele içinde büyümüş ve güçlenmiştir, çünkü Menşevizm burjuvazinin bir ideolojisidir, Menşevizm, burjuva ideolojisinin Partimiz içine sızmanın kanalını oluşturmaktadır, ve Menşevizm sorununu aşmadan Partimiz ayaklarını sağlam yere basamazdı. İlyiç (Lenin) bu konuda birçok defa yazmıştır. Bolşevizm, Menşevizmi örgütsel ve ideolojik biçimlerinde altettiği ölçüde, gerçekten yönetici bir parti olarak gelişmiş ve güçlenmiştir. Sınır bölgelerde ve Cumhuriyetlerdeki komünist örgütlerimiz için aynı şey milliyetçilik ile ilgili olarak geçerlidir. Bolşevik Partisi için Menşevizm geçmişte hangi rolü oynadıysa, milliyetçilik şu anda bu örgütler için aynı rolü oynuyor.

Sınır bölgelerde her çesit burjuva etkiler, Menşevik dahil, örgütlerimize ancak milliyetçilik maskesi altında sızabilir. Cumhuriyetlerdeki örgütlerimiz ancak Partimiz içine sızan milliyetçi etkilere karşı, burjuvazı canlandığı için, NEP geliştiği için, milliyetçilik geliştiği için, aynı şekilde yerel milliyetçiliği körükleyen BüyükRus şovenizminin kalıntıları varolduğu için, bütün olanaklarıyla milliyetçiliği destekleyen yabancı devletlerin etkisi ağır bastığı için sızan milliyetçi etkilere karşı direnecek durumda olduklarında gerçek Marksist olabilirler. Cumhuriyet ve Bölgelerdeki bu düşmana karşı mücadele - eğer ulusal Cumhuriyertlerdeki komünist örgütlerimiz hakiki Marksist örgütler olarak güçlenmek istiyorlarsa, bu aşamayı mutlaka geçirmek zorundadırlar. Başka bir yol yoktur. Ve bu savaşta Sağ güçsüzdür. Güçsüzdür, çünkü Partimize karsı güvensizliğe bulaşmışlardır, ve çünkü milliyetçilik etkisine kolayca kapılmaktadırlar.

Cumhuriyetlerdeki ve Bölgelerdeki komünist örgütlerdeki Sağ ın günahı işte budur.

Ama sınırr bölgelerin "solcuları" da daha az günah işlemiyorlar, belki de bunların günahı daha büyüktür. SInır bölgelerdeki komünist örgütler, milliyetçiliği altetmeden güç lenemez ve hakiki Marksist kadrolar haline gelemezlerse, bu kadrolar bizzat aneak, eğer kendilerinetavizler verilmesi gereken azçok sadık ulusal unsurların tümünü devlet kurumları na açekmek için yeterince esnek olmayı öğrendikleri za man, Parti içinde milliyetçiliğe karşı kararlı mücadele ile yerli halk arasından az çok sadık unsurların, aydınların vs. Sovyet çalışmasına çekilmesi için aynı ölçüde kararlı mücadele arasında manevra yapmayı öğrendikleri zaman, kitlesel örgütler haline gelebilirler ve emekçi kitlelerin çoğunluğunu çevrelerinde toplayabilirler. Sinır bölgelerdeki "Sol"lar, Partiye karşı o kuşkucu tutumdan, milliyetçi etkilere kapılma eğiliminden azçok özgürdürler. Ama "Sol"ların günahı sudur ki, onlar burjuva-demokratik ve sıradan sadık unsurlara karşı esnek davranmayı bilmiyorlar, bu unsurları yakınlaştıracak manevra yapamıyorlar ve yapmak istemiyorlar, ülkede emekçilerin çoğunluğunu kazanmaya yönelik Parti çizgisini çarpıtıyorlar. Oysa gerekli olan, milliyetçilikle mücadele ile, azçok sadık tüm unsurları devlet kurumlarımızda çalışmaya çekme arasında manevra yapmak için bu esnekliği ve bu beceriyi her ne pahasına olursa olsun elde etmek ve kazanmaktır.

Bunu ancak, eğer bögelerimizde ve Cumhuriyetlerimizde karşılaştığımız tüm çapraşıklığı ve özgüllüğü hesaba katarsak, eğer bu bölgelere merkezi sanayi bölgelerindeki örnekleri basit birşekilde aşılamaya kalkışmazsak, çünkü bu örnekler mekanik bir şekilde kenar bölgelere aşılanamaz, eger halkın milliyetçi eğilimli unsurlarını, milliyetçi eğilimli küçük burjuvaları bir kenara atmazsak, eğer bu unsurları devlet emrinde çalışmaya sevk etmeyi öğrenebilirsek, o zaman kazanabiliriz.
"Sol"lar, sekterliğe bulaştıkları ve Partinin ulusal Cumhuriyet ve Bölgelerdeki bu karmaşık görevlerinin muazzam önemini anlayamadıkları için günah işlemektedirler.

Sağ lar milliyetçiliğe boyun eğme eğilimleri ile sınır bölgeler deki komünist kadroların büyümesini zorlaşıtırırken, "Sol"lar da Partimizi, basitleştirilmiş ve aceleci "komünizm "leriyle Partimizi köylülük ve yerli nüfusun geniş katmanlarından soyutlama tehlikesiyle tehdit etmektedirler.

Bu iki tehlikeden hangisi daha büyük tehlikedir? Eğer "sol"a sapan yoldaşlar, ülkede nüfusu yapay olarak katmanlara bölme siyasetini uygulamaya devam etmeyi düşünüyorlarsa - ve bu siyaset, yalnız Çeçenler Bölgesi'nde ve Yakutlar Bölgesi'nde, yalnızca Tükistan da izlenmemiştir (İbrahimov: "Bu nlar farklılaştırma taktikleridir.") Şimdi de İbrahimov, katmanlara bölme taktiği yerine, ayırdetme taktiğini koymayı akıl etti, ama bu birşeyi değiştirmez, dediğim gibi, eğer bu yoldaşlar, tepeden bir katmanlara bölme siyasetini uygulamaya devam etmeyi düşünüyorlarsa; eğer yaşam tarzını ve somut koşulları hesaba katmadan, Rus örneklerini öz gül ulusal koşullara aşılayabileceklerini Sanıyorlarsa; eğer bunlar, milliyetçiliğe karşı savaşırken, aynı zamanda ulusal olan her şeyi de bordadan denize atmayı gerekli sayıyorlarsa; kısacası , eğer sınır bölgelerindeki "Sol" komünistler iflah olmaz olarak kalma eğilimindelerse, iki tehlikeden , bu"sol" tehlikenin en tehlikelisi olduğunu söylemeliyim.

Sağ ları milliyetciliğe karşı savaştrımak için acımasızca ,eleştirmeliyiz , yerel halk arasından gerçek Marksist Leninist kadrolar yaratmayı öğretmeliyiz.

Aynı zamanda Sol ları da esnek ve hünerli bir şekilde taktikci olmayı , böylece de halkın geniş kitlelerini saflara kazamayı, öğretmek için acımasızca eleştirmeliyiz.

Bunların hepsinin yapılması gerekir, çünki Khocanov yoldaşın doğru bir şekilde belirttiği gibi, gerçek orta da, Sağ lar ile Sollar arasında yatmaktadır.

Stalin ,RIGHTS AND "LEFTS" IN THE NATIONAL REPUBLICS AND REGIONS Speech on the First Item of the Conference Agenda:"The Sultan-Galiyev Case"

Çevirenin notu..
Stalin "gerçek orta da" derken "orta yol"dan bahsetmiyor, sağ sapmayla sol sapma arasındaki , yani oportunizmle sekterlik arasında kurulması gereken diyalektik denge den bahsediyor…
Erdoğan Ahmet

Geri Avrupa ve gelişmiş Asya-Lenin

2011-06-22T14:55:00.001-07:00

Karşılaştırma bir çelişki gibi geliyor. Avrupa'nın gelişmiş ve Asya nın geri olduğunu kim bilmez? Ama bu başlık için alınan kelimeler acı bir gerçeği içerir.

Son derece gelişmiş makine sanayisi, zengin, çok çeşitli kültür ve anayasalarıyla uygar ve gelişmiş Avrupada, egemen burjuvazi , proletaryanın artan gücünden ve büyümesinden korkan , geri, can çekişen ve orta çağa ait herşeyi desteklemek için ortaya çıkıca, tarihte (yeni) bir noktaya ulaşıldı. Burjuvazi, son günlerinin umutlarını yaşıyor ve tüm eski ve eskimiş güçleri ile bir araya gelerek sendeleyen ücretli köleliği korumaya çalışıyor.

Gelişmiş Avrupa geri olan herşeyi destekleyen bir burjuvazi tarafından yönetilir. Günümüz Avrupa sı burjuvazi sayesinde değil, ama burjuvazi ye rağmen gelişti, sadece daha iyi bir gelecek için savaşan milyonluk ordu su na eklenen proletaryadır. O (proletrya) tek başına ,amansız geri kalmışlığa, vahşete, ayrıcalığa, köleliğe ve insanın insan tarafından aşağılanmasına karşı düşmanlığı taşır ve yayar.

"Gelişmiş" Avrupa'da gelişmiş tek sınıf proletaryadır. Yaşayan burjuvazi gelince, ölmekte olan kapitalist köleliği desteklemek için vahşiliğin , zulmün ve suç un her derecesini uygulamak için hazırdır.

Ve tüm Avrupa burjuvazisinin bu çürümesine, daha çarpıcı bir örneği, onun Asya'da finansal manipülatörler ve kapitalist dolandırıcıların bencil amaçlarını ilerletmesi için gericiliğe yardımları gösterilebilir.

Asya'da her yerde güçlü bir demokratik hareket, büyümekte , yayılmakta ve güç kazanmaktadır. Orada burjuvazi şimdilik gericiliğe karşı halkın yanında duruyor. . Yüz milyonlarca Insan hayata, aydınlığa ve özgürlüğe uyanıyor. Ne sevindiricidir bu dünya hareketinin , kolektivizm yolunun demokrasi yoluyla olduğunun bilincinde olan tüm sınıf bilinçli işçilerin kalplerinde uyanması. Ne sempati dir tüm dürüst demokratlarını aşılayan Genç Asya için!

Ya "gelişmiş" Avrupa? Çin'i yağmalıyor ve Çin'de demokrasi düşmanlarına , özgürlük düşmanlarına yardımcı oluyor!

İşte basit ama öğretici küçük hesaplama. Çin demokrasisine karşı Yeni Çin kredisi tamamlandı. "Avrupa" askeri bir diktatörlük hazırlanan"Shih-kai nin yanında. Neden onu destekliyor ? Çünki bu ticaret için iyi. Kredi yaklaşık 250.000.000 ruble olarak tamamlandı, 100 e 84 oranında. Bu demektirki "Avrupa" burjuvazisi Çine 210.000.000 ruble ödeyecek, ancak kamudan 225.000.000 ruble olarak geri alacak. İşte sana bir anda birkaç hafta içinde on beş milyon ruble net kâr! Gerçekten, "net" bir kâr değil mi?

Ya Çin halkı krediyi tanımazsa? Çin, nede olsa, bir cumhuriyettir , ve parlamentonun çoğunluğu kredi ye karşı.

Ah, o zaman "gelişmiş" Avrupa "medeniyet", "düzen", "kültür" ve "anavatan" diye çığlıklar atacak . Silahlarını harekete geçirecek , , bu maceracı, hain ve gericilerin dostu , Uan Shih-kai ittifak halinde "geri " Asya da cumhuriyeti ezecek.

Avrupa'nın tüm komutanları, tüm Avrupa burjuvazisi Çin'de tüm gerici ve ortaçağ güçleriyle ile ittifak içindedir.

Ama bütün genç Asya, yani Asyanın yüz milyonlarca emekci insanının, güvenilir bir müttefiki var, tüm ülkelerin proletaryası. Yeryüzünde hiçbir kuvvet Asya halklarını ve hem de Avrupa halklarını kurtaracak olan zaferi engelleyemez.

Pravda, Progress Publishers, 1977, Moscow, Volume 19, pages 99-100. No. 113, May 18, 1913.
Erdoğan A. Tarafından Devrimci Kütüphane için çevrilmiştir.

Çin; Ülke Savunmasın dan , çıkar savunması yönünde silahlanmaya doğru.

2011-06-22T14:54:00.000-07:00

Kendi topraklarını ve karasularını savunma anlamındaki “Savunma” kavramı tekelci emperyalizmle birlikte , ülkenin ve ülkenin çıkarlarıyla özdeş tutulan uluslarası şirketlerin çıkarlarının korunmasını da içine alan, bir yerde ondan başka bir şey olmayan, içeriğe ve sonuçta, pratiğine sahip oldu .

Savunma denilince akla gelen ilk şey silahlanma. Silahlanma içerik ve amaç olarak birbirine bağımlıda olsa , farklı yapıdaki ülkelerde farklı amaçları hedefledi ve buna devam etmekte. Silah sanayisi tekellerine de sahip olan Kapitalist ülkeler tarih boyu az gelişmiş ülkelerin, az gelişmişliklerini ve bağımlılıklarını devam ettirmek için “insani , ekonomik” vb "yardım" larına trilyonlarca dolara mal olan silahların onlardan satın alınması şartını da "yardıma" ilave etmeyi unutmadılar.

Az gelişmiş, daha doğrusu “gelişmesi engellenmiş” bu ülkelerin trilyonlarca dolara mal olan silahlarının "pahalı oyuncaklar" olmaktan başka “savaşsal” bir özelliği olmayacağını tarihte en son Irak savaşında , Irak ın yüzlerce son model uçaklarını pistten bile kaldırılamadığı gerçeğinde görebiliriz. Kullanımı sadece kapitalist ülkelerin müsaadesi ,çıkarları ve amaçları doğrultusunda olabileceğini de gerek NATO nun savaşları ve gerekse İran Irak savaşı kanıtlamış oldu...Bu yazıdaki Konumuz gelişmesi engellenmiş ülkelerdeki silahlanma değil, gelişmiş ülkeleredeki silahlanma yarışı. Ve silahlanma yarışına neden olarak gösterilen "çıkar"ların savunulması tezinde en son gelişmeler , özellikle Çin in silahlanma yarışına katılma doğrultusunda yaptığı en son açıklama.

Çin in silahlanması yıllardır genel olarak bölgesel ve kendi karasularını koruma temelinde olmuştur. Silahları “uzun mevziyi” değil, kısa alanlı, ve korunma amacına yönelik, ABD nin saldırı silahlarını etkisiz hale getirmeyi hedeflemişlerdi. Bu yönde ABD yi en çok endişelendiren, Çin in geliştirdiği laser le haberleşme yörüngelerini yok etme silahı olmuştur. Çin in Uçak gemisi yoktur. Amerikanın 4000 savaş uçağına karşı Çin in 290 savaş uçağı vardır. Deniz altılarını da daha yenilerde Rusyadan satın almıştır.

Orta doğudaki gelişmelere ilave olarak, Kuzey Afrika ve Libyadaki gelişmelerden duydukları huzursuzluğu Çin yetkilileri ilk Uçak gemisinin 2012 de bitireceklerini, 2020 de ise deniz kuvvetlerine 4 tane daha uçak gemisi ilave etmeyi hedeflediklerini açıklayarak ortaya koydular. Uçak gemilerinin ülkeyi ve kendi karasularını korumaktan çok öte, savaşı kendi karasularının çok ötesine taşıyabilme amacında olduğunu söylemeye gerek yok. Zaten bunu Çin yetkilieri, bu uzun ulaşımlı silahlanma planlarının , uçak gemilerinin , ülkenin “ENERJİ çıkarlarını” ve “emniyetini “ sağlamakta yararlı olacağı inancında olduklarından kaynaklandığını belirtmekte.

“Kısa menzilli” ve “kendi karasuları” içinde savunmadan , uzun menzilli ,"savunma" ya geçişi bildirmelerinde en önemli iki etken den birisi ABD nin bir generalinin iki ay öncesinde yaptığı açıklamada, üretimi planlanan , bütçesi hazır olan , onaylanan uzun menzilli J-20 savaş uçaklarının , açıkça, “Çin ile gelecekteki savaşta” , -aynı Irakta olduğu gibi - Çin uçaklarının pisten kalkabilmelerini engellemek amacında olduğu”nu belirtmesi . İkincisi , Çin yetkililerin belirttiği gibi, gelişen Çin in "enerjisini" (enerji ihtiyacını) emniyet altına almak ve dünyadaki enerji kaynaklarının paylaşımında Çin in "çıkarlarını" korumak.

"Libyada ki gelişmelerin sonucu, sadece Libyayı ve Libya halkını değil, dünya çapında, enerji kaynaklarına sahip olma çatışmasında güçler dengesini etkileyecek , uluslarası bir öneme sahip" olduğunu belirtmiştim bir yazımda. Aynı şekilde Suriyedeki olaylar da, Orta doğuyu kaplayacak nitelikte olduğundan, aynı boyutta öneme sahip. Bu nedenledirki Rusya ve Çin Suriyeye karşı her hangi bir müdaheleye karşı olduklarını önceden belirtme gereği duyarak, "Çıkar savaşında" sessiz kalamıyacaklarını bildirmiş oldular. Aynı dönemde Sovyetlerin Çin e denizaltılar satması, Çin in silahlanma açıklaması, "çıkar" savaşının silahlanmayı daha da hızlandıracak bir seviyeye yükseldiğinin de belirtisi olmakta.

Gelinen süreçte, en sonunda, Çin de kendi sınırları içinde kalan bir savunma ve teknoloji anlayışına bağlı silahlanmadan , "çıkar" savunması anlayışına bağlı uzun menzilli silahlanma içine girmiş oldu.

20 Haziran 2011

"tecavüz politikası" suçlaması ve Libya nin İşgali gündemi..

2011-06-22T14:53:00.001-07:00

Hipokratlığın inanılmaz boyutu- Libyayı işgale kılıfta Libyaya *tecavüz politikası* suçlaması
Savaş dönemlerinde ırza geçmenin yaygınlığı tarihi olarak bilinen bir gerçektir. ABD nin sadece kendi askeri yapısı içinde rapor edilen (2007 de-edilmeyenlerin sayısı bilinmiyor) 2,200, 260 ı erkek , 1940 ı kadın askerlere yapılan tecavüz suçlarının in istatistiği , işgal altında olan, ve paralı askerlerin yaygın olarak kullanıldığı Irak ve Afganistandaki tecavüzler hakkında bir fikir vermeye yeterlidir.

Paralı askerler tarafından tecavüzlerin artık gözler önünde yapıldığı haberleri ve mahkeme davaları tiksindirici gerçekleri ortaya koymakta. İşgal altındaki Irak ve Afganistan da, Abu Ghraibdeki tecavüz olaylarının insan hakları örgütleri! tarafından protesto edilecek boyutlara ulaşması , bu olayların tekelci medya tarafından önemli haberler olarak üzerinde durmalarını sağlayamadı. Irakta küçücük kıza ailesinin gözleri önünde tecavüz etme, sonra ailesini yakıp kızı da öldürme olayı haberlerde kısaca geçerken , Libya da tecavüze uğradığını belirten bir Libyalı kadın ın hikayesi hala bugün bile CNN ve benzeri medyada hemen her gün sıcak tutulmakta.

Tecavüz suçlamaları artık ülkelere müdahelelere kamu oyu yaratmada bir propoganda aracı haline geldi. İlginç olanı tecavüz suçunu yaygın bir şekilde işleyen ülkeler tarafından.

Libyanın askerlerine *viagra* dağıttığı haberlerini takiben , artık arka-fon-müziği gibi aynı kadının resminin ve konuşmasının hemen hemen Libya ile ilgili her haberlerde kullanılması , amaçlarının ne olduğunun ilk örneğini gösterdi. *Libya da tecavüze uğrayan kadınları kurtarmak *...

BBC den tut İsrail haber ajanslarından her türlü burjuva medya, tecavüz haberlerine ağırlık vermekte. İrailin Ynet haber ine göre Libyan hükümeti tecavüzü daha da olası kılmak için kontainerle viagra ve benzeri ilaçlar satın alıyor...

BBC ICC nin baş savcısının Libya lideri kaddafinin askerlerine kadınların ırzına geçme emri verdiğine dair ellerinde delililer olduğu haberini veriyor..

Deliller olduğunu söyleyen başsavcı, *tecavüzü bir cezalandırma olarak kullanmaya kara verdiği açık, (ancak) tecavüzün ne kadar yaygın bir şekilde kullanıldığını bilmek zor* diyerek , elindeki delillerin bunun yagın olup olmadığı konusunda yeterli olmadığını da belirtmiş oluyor.

Eperyalistlerin bir baskı ve kılıf kurumu haline gelen ICC (uluslarası suç mahkemesi) , İsrailin Filistinlilere uyguladığı katliamlara, Irak ve Afganistandaki katliamlara , işkencelere ve tecavüzlere sessiz kalırken, Libya da Medyanın yarattığı tecavüz haberini, bir *tecavüz poltikası* olarak ele alıp Libyayı suç işlemekle dava açma peşinde...

Libya konusunda ileri sürülen hemen hemen her propogandanın yalan olduğunun ortaya çıkması, emperyalist müdahelenin kitleler tarafından onaylanmaması, askeri müdaheleyi haklı kılacak YENİ! kılıflar yaratılması gereğini doğurdu. *Libya lı kadınları kurtarmak*.....Kimler tarafından? Kadın askerlerinin % 71 inin seks tacizlerine maruz kaldığı, askeri birliklerinin etrafı seks sanayisi ile çevrili olan, Irak ve Afganistanda kadınları nasıl kurtardıklarını!! gösteren ordular tarafından...

Medyanında kullanımıyla kamu oyu yaratmada bir araç haline gelen ICC nin yönlendirilen bu hipokratik tavrı ,Libya için planlanan işgale kılıf arama ve yaratma çabalarında ne kadar zorlandıklarının bir göstergesidir. İşgal etmeden Libya da kukla bir hükümet kurma konusunda da çıkmazda olduklarının bir başka belirtisi ...Sonuçta Libya yı İşgal , gündemlerinde..

Emek , Demokrasi , ve Özgürlük Bloğu- bildirgesi ve siyasi içeriği

2011-06-16T13:43:00.001-07:00

Emek ,Demokrasi ve Özgürlük bloğunun başlığından da anlaşılacağı gibi Emek, demokrasi ve özgürlüğü hedef aldığı ciddi iddiası olduğu algılanıyor. Elimizde sadece Blok un seçim bildirgesi olduğundan, bu bildirgeye ve içeriğine dayanarak, Blok un Emek yanlısı mı, yoksa Emek le sermaye arasındaki çelişkileri yumuşatma yanlısı olduğumu, hedeflediği demokrasi, Devrimci Demokrasi mi yoksa sermayenin çizdiği sınırlar içinde ve sermayenin kabul edebileceği bir içerikte Burjuva Demokrasisi mi olduğu, Savunduğu özgürlüğün sadece Kürdistan için bir özerkliği mi, yoksa globalist sermayenin Lübnanlaştırma politikalarıyla uyumlu, genel bölgesel özerklikleri talepmi ettiği konularına kısaca deyinelim.

Blok, seçim beyannemesinde toplumun doğrudan demokratik katılımını esas alan ve hayatın her alanında söz sahibi olmasına imkan tanıyan, sadece bir idari yapıdan ibaret olmayan esasında toplumsal katılımı ve demokratik yönetimi önceleyen, kangrenleşen sorunların en temel çözüm modeli olarak Demokratik Özerkliğin hayata geçirilmesi iddiası ve amacındayız diyor. Öne sürülen bu temel çözüm modeli ile sadece sorunların var olan kapitalist sistem içinde çözülebileceği hayallerini yaymakla kalmıyor, aynı zamanda sosyalizmin de bir alternatif çözüm olmadığı kapitalist iddialara sessiz kalmış, ve böylece de onaylamış oluyor.

Bu yaklaşımını Blokun şu değerlendirmesinde daha net bir şekilde görebiliriz.

""AKP’nin belki de en fazla istismar ettiği, en fazla tükettiği alan demokratikleşmedir. Toplumda güçlü bir demokratikleşme isteği ve özgürlükler lehine bir beklenti oluştuğu ortadadır. Bu beklentinin de büyük mücadeleler ve ödenen bedeller neticesinde ortaya çıktığı da biliniyor. Ancak AKP hükümeti, bu olumlu havayı tam bir demokratikleşme için değerlendirmek yerine, partisel ve grupsal çıkarlarını elde etmek, ideolojik ve kadrosal yayılmayı sağlamak için kullandı. Bu şekilde ucuz bir yaklaşım göstererek, demokratikleşme isteğini heba etmekte ve toplumda umut kırılmasına yol açmaktadır."""

Yukardaki alıntıda açıkca görülebileceği gibi kapitalist sistemden, sermayeden-hakim sınıftan tamamen kopuk bir şekilde ele alınan AKP nin –tekelleşmenin hızla odaklandığı ve buna bağımlı olarak , gelişmiş kapitalist ülkelerde bile demokratik hakların kısıtlandığı, çiğnendiği bir dönemde- demokratikleşmeyi istismar ettiği ve tükettiği- yani istismar etmezse bu demokratikleşmenin olasılığını iddia ediyor. İşbirlikci sermayenin Devletinden soyutlanarak ele alınan ve sorunu "Hükümet" e ve "hükümet iktidarına" indirgeyen bu yaklaşım, bu "istismar "olmazsa -hakim sınıf olarak sermayenin Devlet inin - bu demokratikleşmeye karşı olmadığı hayallerini yaymakla kalmıyor, AKP nin "Devletin" de önünde bir engel olduğu gibi çarpık bir algılamaya çanak açıyor.

Yani sorun, var olan kapitalist sistem, sermayenin sınıfsal iktidarı olan devlet değil, devletin iktidarı hükümet ve hükümetdeki parti…yoksa sorun çözümlenebilir. Böylesine bir anlayışa sadece Lenin den şu sözleri aktarmak yeter. ;

"İnsanlar, her zaman, siyasetteki aldatmaların , aldanmaların aptal kurbanları olmuşlardır ..bütün .. dinsel, siyasal toplumsal sözler,. arkasındaki şu veya bu sınıfın çıkarlarını aramayı öğrenmedikleri sürece de, böyle kalacaklardır…"

Sınıfsallıktan ne kadar uzaklaşıldığını, işçi sınıfı ideolojisinden ne kadar korkulduğunu , gene burdada , var olan sistem içinde sorunların çözülebileceği hayallerini , Blok un şu alıntısı ortaya koyuyor..;

""Herhangi bir ideolojiyi dayatmayan, ulusu ve vatandaşlığı etnik temelde tanımlamayan, devletin yetkilerini sınırlayan, bireysel-kollektif haklara dayalı, emekten yana, cinsiyet özgürlükçü, doğaya saygıyı insana saygıyla bir tutan, Türkiye’nin bütün farklı kültürlerini, inançlarını, değerlerini koruyan yeni bir anayasayı hep birlikte yapacağız.""

"herhangi bir ideolojiye dayatmayan"???… İnsanların, ekonomik ve siyasi bir sistem içinde üretim ilişkilerine girdiği yaşamında ideolojden bağımsızlık olabilrimi? İdeolojiden bağımsızlık iddiası, ya bilinçli bir şekilde , ya da bilinçsizce hakim olan ideolojinin savunulmasından başka bir şey değildir. Her dönemde hakim olan ideoloji, gerek yaşam biçimi , gerek yaşam anlayışı , gerekse üretim ilişkileri anlamında , hakim sınıfların ideolojisidir.

Blok eğer bu "herhangi bir ideolojiye dayatmayan" şartını koymasaydı, sorun anlaşılabilridi. Ancak bu şartı koyarak aslında yaptığı, burjuvaziye açıkca sosyalist ideolojinin anayasaya dayatılmayacağı, burjuva ideolojisi sınırları içinde kalınacağı sözü nü – garantisi ni vermesidir. Yani sistem içinde kalarak ve uzlaşıcı bir temelde olacağı vaadidir.

Blok bu hakim olan ideolojik düşüncesini bildirgenin devamında daha da ortaya koyuyor..

Bildirgenin ekonomik kısmıyla ilgili bölümünde, 'Yönetimde katılımcılık, paylaşımda adalet! " başlığıyla , sorunları sıraladıktan sonra çözüm olarak şunları söylüyor Blok..;

"katılımcı ekonomi anlayışımız Her şeyi, kar amaçlı piyasanın insafına bırakan anlayışa karşı, ekonominin hukuki ve ahlaki bir temele kavuşturulması,
Ekonomi yönetimini hükümetin dışında meslek grupları ve sivil toplum örgütleri aracılığı ile üreticilerin, tüketicilerin ve çalışanların yönetime katılmasını ve denetlemesini sağlayacak mekanizmalar Merkezi, Bölgesel ve Yerel düzeyde oluşturulacak,"

Ayağı yere basamayacağı için "Bölgesel ve yerel bir ekonomi ve ekonomik denetleme "gibi , ne olduğu bilinmez, uydurukcu bir ekonomik çözüm getirirken, aslında bunun sınıfsal çelişkileri yumuşatma ve "üreticilerin, tüketicilerin ve çalışanların yönetime katılmasını sağlayarak "uzlaşma yı öngördüğünü de ortaya koyuyor. Bu arada , bu uzlaşma ve çelişkileri yumuşatmada , TÜSİAD gibi sermayenin örgütünüde unutmadığını belirten "meslek grupları ve sivil toplum örgütleri" nin aracılığını da ilave etmeyi unutmuyor..

Yani ekonomik sorunun çözümünün, sistem içindeki –kimisi burjuvazinin kendisinden oluşan, kimisi gerek emperyalist gerekse yerel burjuvazi tarafından finance edilen ve desteklenen - sivil toplum örgütleri aracılığı ile , sınıfsal çelişkileri yumuşatacak, uzlaştıracak politika ve pratiklerle sağlanmasını öne sürüyor.

Bu sııfsal çelişkiyi yumuşatmada somut talep i de şöyle açıklıyor.

""Gelir, insanların temel ihtiyaçlarını karşılayabilmelerinin tek aracıdır. Gelir dağılımında yaşanan eşitsizlik, başta temel ihtiyaç alanları olmak üzere insanlar arsında uçurumlar neden olmaktadır. İttifakımızın tüm bu sorunların aşılması yönünde öncelikli hedefi; Asgari ücret ve emekli aylıkları, yoksulluk sınırının üzerinde belirlenmesi, vergi dışı tutulması,

Görüldüğü gibi sınıf mücadelesi ve onun varlığı konusunda üsüt kapalı da olsa , bütün bir paragraf bile getirilmediği gibi, mücadele yerine , sınıfsal çelişkileri yumuşatma ve böylece uzlaştırmayı ve bu uzlaştırmanın yollarını politikasına temel olarak alıyor.

Bunun adı devrimcilik mi reformizmi, bunun adı- başkalarını suçlamak için kullandıkları- sosyal şövenizm, oportunizmmi , bunun değerlendirmesini okuyucuya bırakıyorum..

Benzer şekilde Kürt sorununu da ""Kürtlerin talep ve beklentilerini dikkate almaları ve üç yıldır İmralı’da süren görüşmeleri bir an önce müzakere sürecine dönüştürmeleri gerekmektedir"" sözleriyle Kürt halkından ve mücadeleden alarak, APO ya, müzakereye, transfer ediyor..

Blokun bildirgesinde , zaten genel olarak beklediğimiz yukardaki yaklaşımın dışında, en ilginç gelişme , Kürdistanda yerel demokratik özerklik taleplerine, Türkiye çapında 20-25 özerk bolge yönetimlerin ilave edilmesi.

Sorunu tamamen kapitalizmden ve kapitalist sistemden soyutlayan , –aslında APO nun da düşüncelerini biçimlendirmede büyük katkısı olan, Türkiyeyi bölünebilecek en küçük paralara kadar bölmekden bahseden Troçkist Küçükaydın ın yaklaşımına uyan- sorunun merkeziyetci ulus-devlet olduğu gibi kapitalizmi aklayan, karşı devrimci, işçi sınıfı düşmanı bir içerikte. Bakın ne diyor Blok bildirgesinde;

"Katı merkeziyetçi, farklılıklara kapalı, ulus-devlet yapıları bir süredir temel tartışma konusu ve demokratikleşmenin güncel sorunu haline gelmiş durumda. Sorunun kendisini çok acil bir şekilde dayattığı ülkelerden biri de Türkiye’dir."

Yani sorun kapitalizm, sınıfsal bir iktidar olarak örgütlenmiş sermaye ve onun devleti değil, onun ulus-devlet biçiminde örgütlenmiş olması. Devam edelim ;

"Bu anti-demokratik anlayış, insan hakları meselesini de bireysel haklar temelinde ele alarak üniter devlet adına topluluk haklarını, bir başka deyişle kolektif hakları yok saydı. Halkın yönetime katılımı önüne engeller koyarak, devleti kutsallaştırdı."

Yani bu anti-demokratik anlayışın temel sorunu , yani anti-demokratik, gerici olan, sermaye ve onun sistemi değil, onun ulus-devlet olarak yapılanmış olması….

Çözüm sermayenin sınıfsal bir iktidarı olarak DEVLET i ele geçirmek değil, Blokun sözleriyle çözüm, bu devlet içinde demokratik özerklik..

"İdari yapının demokratikleştirilmesi için çözüm önerimiz, bölgesel yönetimler şeklinde tanımladığımız demokratik özerk’liktir"

Devamı çok daha çarpıcı, bırakalım sermayenin iktidarının ele geçirilmesini, yıkılmasını, Blok, sermayenin iktidarının , ve siteminin pekiştirilmesi peşinde.

"Demokratik öz yönetim anlamına gelen Demokratik Özerkliği, demokratik cumhuriyet’in özüne uygun niteliklerinin pekiştirilmesi olarak görmekteyiz."

Kapitalizm altında Demokratik Cumhuriyetin özünün ve onun özüne uygun niteliklerin ne olduğu konusunda hiç bir devrimciye açıklama yapmak gerekirmi?

Bildirge bu "pekiştirme "yöntemini ve bu yönde amaçlarını şöyle açıklıyor;

""Bu temelde Türkiye sosyo-ekonomik yapılarına göre 20-25 özerk bölgesel yönetime ayrılacak. Merkezi yönetimle, yerel yönetimler arasında idari ve siyasi yönetim organı olarak işlev görecek bu özerk bölgesel yönetimler işleri kolaylaştıracak ve hızlandıracak, halkın yönetime doğrudan katılımını sağlayacak, demokratikleşme açısından önemli bir adım olacaktır.

Emek, Demokrasi ve Özgürlük adayları olarak, Demokratik Özerkliği sadece Kürt sorununun çözümünde değil; bir bütün Türkiye’nin idari yapısının demokratikleştirilmesinde, toplumumuzun kültürel zenginliğini gözeterek çağdaş ölçülerde özgürlükçü ve katılımcı demokrasiye ulaşmada da güçlü bir seçenek olarak görmekteyiz.""

Yani Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloğu, sadece Kürt sorununun değil, Türkiye işçi sınıfının sorununun da var olan kapitalist sistem içinde çözülebileceğini ve bu çözüm için sivil toplum örgütlerinin aracılığıyla sınıfsal çelişkiler yumuşatılıp, uzlaştırılarak, "çağdaş ölçülerde özgürlükçü ve katılımcı demokrasiye ulaşma yolunda" adımlar atacağını savunuyor…

AKP ye tek muhalefet olduğunu, CHP nin de katılımını arzulayan Blok , bildirgenin içeriğinden anlaşılacağı gibi, sınıfsal bir iktidar olarak devlet e değil, CHP nin yerini alarak , devletin iktidarına talip olan burjuva liberal bir muhalefet olma peşinde.

16 Haziran 2011

Seçim sonuçları , göstergesi ve gösterecekleri

2011-06-12T18:40:00.001-07:00

Seçim sonuçlarına subjektif bakış açısıyla değerlendirmeler bu günden başlayarak uzun süre devam edecek . Rakamlar özsel-siyasi veriler olma yerine. matematiksel hesaplarla “kazanım” ya da “kayıp “ ikilemli değerlendirme verileri olarak kullanılacak..

Ülke çapında , din i kullanarak Kürdistan illeri dahil olmak üzere % 50 yi aşan bir oy alan AKP si, HAS ı ,SP si, vb , ırkçılığı kullanarak % 14 e yakın oy alan MHP si, BBP si , % 26 yı aşan burjuva ulusalcı CHP si vb ile oyların toplam % 90 ınından fazlasını teşkil ediyorlar.. Geriye % 7 ye yakın ı ise bağımsızlar , EMEP, TKP ve sosyalist adayları destekleyen ÖDP ve diğerleri...Hadi abartalım % 1 de stratejik ya da taktiksel olarak seçimleri desteklemeyen sol kesim..

Bağımsızları destekleyen % 7 lik oyun ne kadarı sosyalist, ne kadarı burjuva milliyetci olduğu üzerine bir değerlendirme yapmak zor. “Olası” yerine “somut” dan hareket etmek gerekliliği nedeniyle bir tahminde bulunmayacağım. Engels in bir asır öncesi belirttiği gibi, seçimler güçler dengesinin, siyasi bilincin ve sınıf mücadelesinin somut pratikte bir barometresidir. Genel barometreye baktığımızda taban kitleler açısından, seçimlerde belirleyici olanın, sınıfsallıktan çok uzak , dinsel ve etniksel yaklaşım olduğunu görememek için gerçekten kör olmak gerekir. Yani sol hareketin kitlelerle, sınıfsal anlamda olan bağının ne kadar kopuk olduğunun somut bir göstergesidir.

Bu “genel”de ki kıtlelerle olan bağın ne kadar kopuk olduğu gerçeği. “Özel”e, Kürdistana, indiğimizdede , AKP nin Hakkari haricinde , Şırnakta bile bir milletvekili çıkarması, Diyarbakırda 5 milletvekili çıkarması, kimi yerlerde baş başa gitmesi , kimi yerde geçmesi , belirleyici etkenin “din” ve “etniklik” olduğunun bir göstergesidir. Bunun tersini iddia etmek ayakları yere basmayan, hayalci bir iddia olur.

Bu sonuçlar bize özsel-siyasi olarak neyi anlatıyor? 1970 lerden bu yana söylenen , mücadelenin sınıfsal temelde ele alınmasını, hiç bir başka mücadeleye tabi ve ikincil kılınmaması gerekliliğini...

"Kayıp" - terkedilmişliği, kopukluğu, yokluğu ortada olan sınıf mücadelesi ve emekci kitlelerle olan bağlar...
“Kazanım” ? Bağımsız adaylar olarak kimi sosyalistlerin ve sosyalizme sempatisi olanların burjuva parlementoya girmesimi? Bır yere kadar Evet..nedenini “Seçimlerde tavır üzerine” başlıklı , biraz sarkastik olan, yazımdada belirttiğim gibi , seçilenler , -olurya işte- mücadelenin “öz” üne dönerler ve parlementoyu bir “teşhir aracı ve alani” haline dönüştürürlerse , ilkelerden tavizler vermezlerse, Kürt halkının demokratik taleplerinin kazanımları yönünde adımlar atarlarsa, parlementer mücadeleye takılıp kalmazlarsa... hem kendileri ( tecrübe kazanma anlamında) , hem de mücadele kazançlı çıkar..

Olmaz da , örneklerini gördüğümüz gibi , burjuva parlementonun bir parçası haline gelirlerse, kendilerini teşhir etmiş olmakla kalmayacaklar, Türkiyede emekci kitlelerle , devrimcilerle ve dolaysız ittifak güçleriyle sıkı bağlar kurmuş, parlementoyu sosyalizm mücadelesinde bir araç gören , yasal ve gizli çalışmaları birlikte yürütmeyi yaşama uygulayan güçlü bir devrimci parti oluşturmadan , parlementoya girmek için seçimlere katılmanın ne kadar gereksiz ve hatalı olduğunu göstermiş olacaklar..

Yakın gelecekte göreceklerimiz ve yaşayacaklarımız bizlere Marxın ""… liderler takımının tümünün parlamentoya girmemiş olmaları talihsizlik oldu. Bu, bütün takımdan kurtulmanın en güvenli yolu olacaktı…"" sözlerini tekrar ettirecekmi ? Bunu önümüzdeki süreç ve süreç içindeki pratikler gösterecek.

Lenin in sözlerini özgüne göre yeniden sözlemlersek, Bu süreç içinde , Türkiyedeki devrimci mücadeleye ve enternasyonalizme olan görev ve sorumluluğumuzdan kaynaklanan , sosyalist milletvekillerini yoldaşça destekleme görevi , onlar devrim saflarında çalıştıkları sürece bir “görev “ olacaktır, ve onlar devrim saflarında oldukları oranda ve sürece “yoldaş” olarak görülecektir.

12 Haziran 2011

Seçimlerde tavır üzerine - oportunizmin pasifizmi terkettirdiği ilginç gelişme

2011-06-09T16:44:00.000-07:00

""burdaki kent işçileri yönünden liderler takımının tümünün parlamentoya girmemiş olmaları talihsizlik oldu. Bu, bütün takımdan kurtulmanın en güvenli yolu olacaktı" Marx

Yaşamın kendisi ve pratiği, öğrenim in en önemli eğitim alanı olduğunu bir defa daha kanıtladı.

Yıllarca somut şartların gereksinimlerini değerlendirmeye bile almadan "zorunlu bir taktik" olarak görüp, her yerde ve her zaman uygulanan "boykot" çağrıları, en hızlı sol gruplar tarafından bile bir kenara itilip, tatmin edici teorik hiç bir açıklama getirilmeden , kimisinde üstü kapalı da olsa "seçimlere aktif katılma" çağrılarına dönüştü. Olumlu bir gelişmemi?Özgünde Evet. Ancak ilginç olanı bu değişim ve gelişim, teorik ve pratik değerlendirmenin bir sonucu olarak değil, oportunistliğin bir yan ürünü olarak gerçekleşmesi… İçinde zıtlığı taşıyan ilginçlik, oportunistliğin gevezeliğe ve pasifliğe bir son vermede olumlu bir adım atmaya neden olması..

Lenin in Burjuva Parlamentolara Katılmak Gerekirmi? yazısında vurguladığı gibi ""Burjuva parlamentosunu ve bütün öteki gerici kurumları dağıtmaya gücümüz yetmediği sürece, bu kurumlarda çalışmak zorundasınız, ... Bunu yapmazsanız gevezeden başka bir şey değilsiniz…""

Gündemdeki seçimler ve Parlamentoya katılma üzerine birkaç temel teorik değerlendirmeye bir defa daha kısaca değinip alınması gereken tavırı özetleyelim.

Parlementoyla Devletin niteliği değişebilirmi?

Devrimci! basında doktorundan profesörüne bir çok yazar yazılarında AKP nin artık "Devlet" olduğundan, "Devlet " i ele geçirdiğinden bahsediyorlar . Devlet in sınıfsal bir iktidar olduğu ve devrim olmadan niteliğinin değişmeyeceğini, bir partinin bu sınıfın yürütme organı olan hükümetinde görevli bürokratları olduğunu bir Marksist Leniniste hatırlatmaya gerek yok. Ancak bu tür yüzlerce değerlendirmelere yer veren sözde MList popüler sitelere hatırlatmakta yara var.

Devrim olmadan değişgen olan, Devletin niteliği yani sınıfsallığı değil , onun biçimleridir. Bu biçimler onun kurumlarında –onların çıkarlarıyla ve bürokrasi için çizdikleri sınırlara bağlantılı olarak-şekillenir. Lenin in Avrupa İşçi Hareketi İçindeki Ayrılıklar yazısındaki sözleriyle ""Devletin egemenlik biçimleri değişebilir: sermaye, iktidarını, sahip olduğu bir biçimde şu yolda, bir başka biçimde bu yolda ortaya koyar -ama esas olarak, ister oy hakkı ya da öteki haklar olsun ya da olmasın, ya da ister cumhuriyet, demokratik bir cumhuriyet olsun ya da olmasın, iktidar sermayenin ellerindedir- aslında ne denli demokratik olursa, kapitalizmin yönetimi o denli kaba ve o denli vurdumduymaz olur. ... hiç bir demokratik cumhuriyet, hiç bir oy hakkı onun niteliğini değiştiremez.""

Benzer bir şekilde , aslında burjuvazi tarafından çarpıtılan ve Liberaller tarafından yutulup basına egemen sınıflar arası çatışma olarak kusulan Gerici ve Askeri Bürokrasi arasındaki mücadele , bir iktidar olarak devlet in mücadelesi değil, devletin iktidarı-yönetim ve denetim kurumları için mücadeledir. Birinin ya da diğerinin –hakim sınıfın müsaadesi sınırları içinde-üstün çıkması Devletin Niteliğini değil, biçimini değiştirebilir. Leninin aynı yazısında vurguladığı gibi "" Bir cumhuriyet nasıl birmaskeye bürünürse bürünsün, ne denli demokratik olursa olsun, eğer o bir burjuva cumhuriyeti ise, eğer o toprak ve fabrikaların özel mülkiyetini koruyorsa ve eğer özel sermaye toplumun tümünü ücret köleliği içinde tutuyorsa, .., o zaman bu devlet, bazı insanların, ötekiler tarafından ezilmesi için bir makinedir.""

Egemen Burjuvazinin yürütmede yaptığı değişiklikler gerek sınıf mücadelesindeki , gerekse ekonomik gelişmeler ve değişmelere bağımlı olarak bilinçli bir şekilde uygulamaya geçirilir.Lenin yazısında vurguladığı Pannekoek in ""Burjuvazinin "daha ustaca" bir politika olan "liberal" politika yoluyla bellirli bir süreç için amaçlarını gerçekleştirdiği sık sık görülür.. Revizyonistler, sınıf savaşımı öğretisinin "çağı geçmiş" olduğunu ilan ederler ya da gerçekten de sınıf savaşımını terketmek demek olan bir politika gütmeye başlarlar. Burjuva taktiklerinin zikzakları, işçi hareketi içerisinde revizyonizme yoğunluk kazandırır ve işçi hareketi içerisindeki farklılıkları sık sık tam bir bölünme noktasına getirir."" değerlendirmesinin haklılığı, bugün Türkiyede somut olarak kendini bir defa daha kanıtlamakta.

Yani Burjuva parlamento devrimci bir amaç ve devrimciler için bir çözüm değildir.

Parlamentoya girmeli mi?

Devrimciler hiç bir mücadele aracını ve biçimini reddetmez, somut şartların değerlendirilmesine bağımlı olarak araçlar, yöntemler ve biçimler belirlenir. Önemli olan "Araçların" "AMAC "a dönüştürülmemesi. Kısacası parlamento mücadelede bir araç, parlemento içindeki mücadele de , mücadele yöntem ve biçimlerinden SADECE bir tanesidir.

Lenin aynı yazısında boykotcuların "" gerici parlamentonun dışında yığınların eylemiyle parlamento içindeki devrime sempati duyan (ya da daha iyisi: devrimi doğrudan doğruya destekleyen) bir muhalefet ile birleştirmenin özellikle devrim sırasında ne kadar yararlı olduğunu doğrulayan, eğer bütün devrimlerin değilse, birçok devrimin tecrübelerini unut""tuklarını hatılatarak bu mücadele aracının önemini vurgular.

Ancak Lenin bu aracın amaca dönüştürülmesi konusunda , kapitalist bir sistem altında ""proletaryanın gereksinimlerini karşılamaya çalışan bir hükümet"" kurmayı nihai amaç olarak görme konusunda Marksizmin oportunistler tarafından alçaltılması yazısında Kautskyi eleştirirken ""Bize gelince"", der, "" biz oportünistlerle selamı-sabahı keseceğiz; ve bilinçli proletarya, "güçler dengesinde bir yer değiştirmek" için değil, ama burjuvazinin alaşağı edilmesi için, burjuva parlamentarizminin yıkılması için, proletaryanın devrimci diktatorası için bizimle beraber olacaktır..""

Parlamentonun bir AMAÇ değil ARAÇ olarak görülmesi konusunda hiç bir Marksist Leninistin kuşkusu olamaz.

Parlementoyu bir araç olarak kullanabilmek ise seçimlere adaylar göstermek ya da sosyalizme devrime yatkın adayların parlamentoya girebilmesi için desteklemekten geçer.

ACİL sorun-lar konusu

Komintern devrimci partilerin bağımsız ve kendi ülkelerine özgül bir şekilde örgütlenmesi ve mücadele etmesi gerekliliğini vurgularken her ülkenin kendisine özgün çözülmesi gereken ACİL sorunları olabileceği gerçeğini de temel alır.

Bu anlamda Türkiyede çözülmesi gereken acil sorun Kürt halkının demokratik talepleri sorunudur. Kürt halkının sorunun burjuva demokratik anlamında bir çözümü , giderek sınıfsal ve ideolojik anlamda safların netleşmesini de beraberinde getirecektir. Böylece de sorunun gerçek olarak çözümlenebileceği sosyalist devrimci mücadelenin de yolunu açacaktır.

Bu gerçekten yola çıkarak, aslında yeteri kadar kurnazlık kredisi vermediğimiz sermayenin "Sorunun "burjuva anlamında ve içeriğinde bile çözümünü geciktirmesinin altında yatan , ırkcılık, din, ergenekon vb gibi biçimsel temel ve nedenlerden çok, sorunun çözümünün sınıf mücadelesi açısından doğuracağı sonuçlardır. Sorun çözümsüz bırakılarak her iki taraftada milliyetciliğin gelişmesi, sınıfsallığın göz ardı edilip etnikliğin hep ön planda tutulması , Devrimcilerin değil, burjuvazinin çıkarınadır.

Acil sorun Taktiksel mi yoksa Stratejik bir sorunmu?

Stratejik sorun nihai amacı, sosyalizmi hedefleyen önderlik ve devrimden çıkarı olacak unsurlarla bu önderlik altında ittifaklar sorunudur, değişken değildir. Taktiksel sorunlarsa tamamıyle Stratejiye bağımlı olan ve bağımlı kılınması gereken, içinde bulunduğu özgün duruma bağımlı olarak değişebilen sorunlardır. Bu anlamda "Kürt sorunu" devrimci mücadelenin stratejik değil taktiksel bir sorunudur. Aynı şekilde burjuvazi için devrimci mücadeleleri bastırmak onların stratejisi, "Kürt Sorunu"nun çözümünü geciktirmeleri de onların taktiği ile ilgilidir.

Türkiyede bu taktiksel sorunun , stratejik bir sorun a dönüştürülmesi, parlamenter mücadelenin bir araç olmaktan çıkartılıp, amaca dönüştürülmesi ile bağlantılıdır, vurgulanan çarpık teorik ve pratik yaklaşımın bir sonucudur.

Ancak bu, devrimcilerin acil sorununu burjuva içeriğiyle çözmek, ve sınıfsal mücadelenin yolunu açmak için parlementoyu kullanmasını engellemez. Engels in sözleriyle ""Anarko-sendikacılar "küçük işleri", özellikle de parlamento kürsüsünden yararlanmayı reddederler. Pratikte bu…. "büyük günleri" bekleyip durmakla sonuçlanır. ""Acil olan sorunun çözümü için her alan, özellikle sorun un burjuva demokratik içeriği nedeniyle, burjuva parlementosu kullanılmalıdır. Devrimcilerin, özellikle gelinen yerde, kendiliğinden ci, "büyük günleri" bekleme lüxü kalmamıştır.

Öyleyse seçimlerde alınması gereken tavır ne olmalı?

En azından burjuvaziye kolay ve rahat nefes aldırmama, onların taktik ve planlarını hiç bir muhalefet olmadan uygulamalarını engelleme , onların parlementodaki sahtekarlıklarını teşhir etme, ve en önemlisi Acil "Kürt Sorunu" nun burjuva demokratik anlamında çözümünün gerçekleştirilmesinde bir başka mücadele alanı yaratma amacıyla seçimlerde aday olan -sadece ve sadece-sosyalistleri ve sosyalizme sempati duyanları parti ya da örgüt farkı gözetmeksizin desteklemek.

Devrimcilerin parlementoya sosyalist , sosyalizme eğimli, ilerici parlmementerler gönderebilmelerinde kaybedecek hiç bir şeyleri olamaz. Tam tersine devrimciler –desteklenenlerin parlemetodaki pratiklerinnin olumlu ve ya olumsuz olması-her iki zıt sonuçta da kazançlı çıkacaklardır.. Olumlu ,doğru pratikler zaten kazanç getirecektir.

Desteklenen adayların olumsuz ve burjuva pratikleride, Marxın Sorge'a mektubunda: ""burdaki kent işçileri yönünden liderler takımının tümünün parlamentoya girmemiş olmaları talihsizlik oldu. Bu, bütün takımdan kurtulmanın en güvenli yolu olacaktı"" sözlerinde belirttiği gibi , onların kendilerini teşhir etmelerine ve devrimci hareketden soyutlanmalarına neden olacaktır. Eğer varsa , Sosyalist maskesi olanların maskelerini indirmede bundan –parlamentodaki pratikten- daha etkili bir alan olabilirmi?

""En sert, en amansız ve en uzlaşmaz eleştiriler parlamentarizme ya da parlamenter eyleme karşı değil, devrimci olarak parlamento seçimlerinden ve parlamento kürsüsünden yararlanmayı bilmeyen liderlere karşı, ve hele yararlanmak istemeyen liderlere karşı yöneltilmelidir."" Burjuva Parlamentolara Katılmak Gerekirmi? Lenin

""İkinci Enternasyonal'in ölümcül günahı, o sıralar parlamenter mücadele biçimlerinden yararlanma taktiğini uygulamasında değil, bu biçimlerin önemini abartmasında, onları neredeyse biricik mücadele biçimleri olarak görmesinde ve II. Enternasyonal partilerinin, açık devrimci muharebeler dönemi başlayıp, parlamento dışı mücadele biçimleri sorunu ön plana çıktığında, yeni görevlere sırt çevirmesi, onları reddetmesinde yatar."" Stalin

7 Mayıs, 2011

( The essential) STALİN temeller-1905-1952 Temel Teorik yazıları

2011-06-07T18:06:00.000-07:00

"Her tarihsel figür şu ya da bu sınıfın çıkarları na bağımlı olarak değerlendirilmelidir"
Bruce Franklin in giriş yazısı

Joseph Stalin i , milyonlarca insanları hapse atan ve öldüren, Rus devrimine ihanet eden , dünya çapında kurtuluş mücadelelerini satan, sonu Sovyetler Birliği ve dünya halkları tarafından nefret edilen ve korkulan yalnız bir deli olan, bir tiran ve kasap olarak düşünürdüm. Bugün bile "Stalin"in adını biraz kötü hissetmeden söylemekde sorun yaşıyorum.

Ancak bugün yaklaşık bir milyar insan için Stalin, kapitalist dünyada inanmak için programlanmış olan bizlerin tersidir. Çin, Vietnam, Kore ve Arnavutluk halkı Stalin i modern tarihin en büyük kahramanlarından biri , onların kurtuluşlarını kazanmasına bizzat yardım eden birisi olarak görürler.

Bu inanç, Stalini en yakından tanıyan ve onun fikirlerini paylaşan Sovyet işçi ve köylüsü dışında, karşı taraftan aynı derecede etkili beyin yıkama ürünü olarak değerlendirilebilir, dışlanabilir. Nerdeyse yirmi yıldır Sovyet yöneticileri sistematik olarak Sovyet halkının, kapitalist dünyanın Stalin görüşünü kabul etmesi , ya da onu en azından unutması için çalışdılar. Onu tarih kitaplarından çıkarıp attılar, anıtlarını yıktılar, yok ettiler , ve hatta onun vücudunu mezarından uzaklaştırdılar.

Buna rağmen, tüm açıklamalara göre, Sovyet halkının büyük çoğunluğu hala Stalin'in anısına büyük saygı duymakta ve onları (iktidarı) parça parça kabullenmelere zorlamakta . İlk önce Stalinin büyük bir askeri lider ve Dünya Savaşı'nın ana antifaşist stratejisti olduğu onaylandı. Sonra o nun Sovyet halkının maddi ilerleme sinde önemli katkılar yaptığı kabul ettirildi. Şimdi yeni bir Sovyet filmi Stalin i ölümünden birkaç yıl önce sakin, akılcı, bilge bir lider olarak gösteriyor.

Ancak Sovyetler Birliği yöneticileri hala insanları fiilen Stalini okumakdan uzak tutmaya çalışıyor. Başa geçtiklerinde , ilk icraatlarından biri onun yazılarına yasak koymak olmuştu. Bunlar, 1934 dönemini kapsayan on üç cilt lik yayınlanmış olan toplu eserlerin dışındakilerin yayınını durdurdular. Bu durdurma, dünya çapında Stalin’in, hayatının son yirmi yılındaki yazılarını elde etmeyi zorlaştırdı. Geçenlerde, Stanford Üniversitesi nin Hoover Enstitüsü, amacının Karl Marx'ın kötü doktrinleri ni göstermek için Rusçadan tamamlandığı "böylece Stanford ekibi Anti-Komünst göçmenlerin okuması için hazırlandığı kurucusu Herbert Hoover tarafından açıklandı. (Bu volümü hazırlamada Stalin in ve Stalin hakkında Hoover kolleksiyon yazılarını, sadece, doğrudan bu Özgür Dünya Kalesi'nden! mahkeme kararıyla atılma, hapise girme riski ile kullanabildim.)

ABD'de durum SSCB'de ki mevcut durumdan farklı değil. Gerçekte, şimdiki volüm , Stalin'in eserlerinin yayın yetkili olduğu iki ülkenin büyük bir yayınevi , 1955 yılından bu yana ilk defa yayın hakkı izni aldı. ABD Kapitalist yayıncıları sadece Stalin'in savaş diplomatik yazışmalarını, durumlarla ilgili bazı yazılarını genellikle çok kısaltılmış antolojilerde yayınladılar. Bu arada Stalin in düşmanları ve eleştirmenleri yaygın olarak yayınlanmaktaydı. 1920'lerin başlarından bu yana Marksizm-Leninizmi temsil etme iddiasında temelde iki karşıt çizgi , birisi Stalin ve diğer i Troçki. Troçki'nin yazıları çok ucuza kolayca bulunmakta. Ve Kruşçev, Svetlana Stalin gibi düşmanca anılarda, aslında popüler dergilerde seri halinde yayınlandı.

Stalin'in yazılarının bastırılmaması onun okunmaya değer bir şey yazmadığı kanısını yaymaktı. Aslında Stalin açık bir şekilde, düşüncesi ve pratiği günlük yaşantımızı etkileyen, dünyada yüz milyonlarca insan tarafından gelmiş geçmiş en önde gelen siyasi teorisyenlerinden birisi olarak kabul edilen, sadece ismi her gün kullanılan güçlü duygular taşıyan , çağımızın en önemli üç tarihsel figürlerinden birisidir. Son yarım yüzyılda Marksist-Leninist teori nin gelişimi ile aşina olan herkes Stalinin sadece bir eylem adamı olmadığını bilir. Mao onu "Zamanımızın en büyük dehası, olarak adlandırır, kendisini” Stalin'in müriti ' olarak tanımlar ve Stalin in teorik eserlerinin hala dünya komünist devrimci stratejinin çekirdeğini oluşturmakta olduğunu savunur.

Stalin'in eserlerine erişebilmek onunla aynı fikirde olabilmenin en zor parçası değildir. Önce bizim, aynı herhangi bir önemli tarihsel figurler için olduğu gibi, Stalinin de, sınıf mücadelesi sürecinde hiçbir "objektif" ya da "tarafsız" değerlendirmesi olamayacağını bilmemiz gerekir. Kimi sınıfların bakış açısından bakıldığında, George Washington kibirli bir hergele ve ülkesine, krala ve Tanrıya karşı haindi, kıtaya katliam ve kaos getiren bir dönekdi; Abraham Lincoln milyonlarca insanın ölümünden ve Ham ın siyah torunları ile İncil tarafından yaptırım temelinde ilişkisi olan , medeni, kültürlü, ve uyumlu bir toplumu yıkmaktan sorumlu idi; Oturan Öküz üstün bir medeniyetin ilerlemesi yolunda duran bir cani vahşi idi; Eldridge Cleaver, George ve Jonathan Jackson, Ruchell Magee ve Angela Davis vahşi katillerdir, ama Harry Truman, Nelson Rockefeller, Mayor Daley, John F. Kennedy ve Richard Nixon ise Özgür Dünya değerlerini korumak için sadece gerektiğinde kuvvet kullanan, değerli, akılcı ve yurtsever lerdir.

Her tarihsel figür şu ya da bu sınıfın çıkarları na bağımlı olarak değerlendirilmelidir. J. Edgar Hoover ı ele alalım mesela. Anti-komünistler onun performansı hakkında aynı fikirde olmayabilirler, ancak onlar bizim şimdiki yöneticiler tarafından tanımlanan "yasa ve düzen" i korumak için işini ne kadar iyi yaparsa o kadar daha iyidir varsayımından başlarlar. Biz komünistler se , şüphesizki onun gizli polisi daha becerikli yönetseydi ve kapitalizmin korunmasında daha etkili olsaydı, Hoover "daha iyi" diye düşünmezdik. Ve böylece, Stalin ile zıt, onun işi kapitalizmi korumak değil, yıkmaktır, komunizmi bastırmak değil, geliştirmektir. İşini iyi yaptığı oranda bu sistemden kar edenler tarafından daha kötü, bu sistemin kurbanları tarafından daha fazla takdir edilecektir.

Stalin sorunu onun amaçlarını paylaşan ve bu amaçlara karşı olanlar için farklıdır. Dünyanın devrimci halkları için Stalin'in bilimsel bir analizi kelimenin tam anlamıyla ve ölüm kalım sorunudur, çünki o, ne de olsa, otuz kritik yıl boyunca dünya devriminin ana lideriydi.

Ben kendim Stalini her iki taraftan gördüm. Benim bilinçime ve duyguma derinden gömülü olan Stalin görüşü tiran ve kasap oldu. Bu, benim kapitalist toplumda öğretilen, bir köle sistemi olarak komünizm, görüşümün bir parçasıydı. Komünist toplum kırmızı değildi, ancak donuk griydi. Güçlü insanların gizli bir kliği tarafından yönetildi. Herkes bu birkaç kiçi için çalışır ve seslerini çıkaramazlardı. Propaganda bütün medyadan yağdı. Gizli polis her yerdeydi, telefonlar dinleniyor, sokaktaki insanlar takip ediliyor, gece yarısı baskınları yapılıyor. Sesini çıkaran işinden oluyor, ya da hapse atılılıyor, hatta polis tarafından kurşunlanıyor. Hükümetin ana amaçlarından birisi, , uluslararası saldırganlık, diğer ülkeleri fethetmek için savaşlar başlatmaktı.

Tüm bu görüşlerin, noktası noktasına kendi toplumumu tanımladığını keşfetmeye başladığımda, kafamda bir dizi soru ortaya çıktı.

Benim için, Amerika Birleşik Devletleri ndeki milyonlarca diğerlerinde olduğu gibi, bu algı değişikliğini Vietnam lılar zorladı. Vietnam halkına nasıl hayran olamayız ve Ho Chi Minhe i günümüzün en büyük kahramanlarından biri olarak nasıl göremeyiz? Ho hakkında göze çarpmayan onun halkına olan sevgisi ve onlara hizmet için gösterdiği özveriydi. (1965 yılında, Komünist olmadan önce, ABD bombardımanının Vietnam kurbanları na kan talebi için bir mitingde konuştum. Ben safça Ho nun Komünist liğin üzerinde bir milliyetçi, milliyetçi olmanın üzerinde bir insan olduğunu söylediğimde, çöp yağmuruna tutuldum, benim için sürpriz olansa “Pis Komi diye çağrılmam oldu. Ama bizim, Ho nun bir "tiran ve kasap" olduğuna inanmamız gerekiyordu. Daha önce Batista diktatörlüğüne karşı bir özgürlük savaşçısı olarak resim edilmesi rağmen, sonra Fidel Castronun da bir "zorba ve kasap" olması gerekiyor olduğu kafama dank etti. Daha sonra, ben, Çin devriminin okumaya başladım ve Mao'nun teorisi ni kendi düşünce ve eylemim için kılavuz olarak gördüm. Yine biz Mao yu bir "tiran ve kasap" ve aynı zamanda bir "deli" olarak görmeliydik, ancak daha derinlemesine baktığımda , bu "zorbalar ve kasaplar"-Ho, Fidel ve Mao-tüm insanlara olan derin ve fedakâr sevgilerinden esinlenen, insanlar için hizmet verme görevlileri olduğunu anladım. Bir noktada, belki de Stalin in de "zalim ve kasap” olup olmadığını merak etmeye başladım.

Bu düşünceyle bende, bir kabile müritinin bir tabu yu ihlal ettiğinde tecrübe edebileceğine benzer, yoğun duygular kendini gösterdi. Ama biz içinde yaşadığımız dünyayı anlamak istiyorsak, Stalin (sorunu) ile yüzleşmeliyiz.

Joseph Stalin yirminci yüzyıl tarihinin otuz yıllık önemli bir yönünü canlandırır. Çağımızın seyri hakkında önemli sorulardan herhangi birine cevap aradığımızda, Stalin bir noktada karşımıza çıkacaktır. Yoksul ve emekci halkın bir devrim yapması ve ardından siyasi iktidarı ele geçirmesi mümkün mü? Gelişmemiş, geri bir ülkenin, yoksul, okur yazar olmayan, hastalıklı, aç , üretici güçleri geliştirmek için gerekli bütün beceriler ve araçlar dan yoksun insanların, hem maddi hem de kültürel refahını sağlayabilirlermi? Bu fetih için açgözlü, sanayi ve askeri olarak çok daha ileri, düşman güçler tarafından kuşatılma, her türlü devrimci hükümete karşı fanatikce muhalefet koşulları altında yapılabilir mi? Devrimci gelişmenin başarısı için ödenmesi gereken paha nedir? Farklı ırklar, dinler, kültürler ve dilden, ekonomik gelişme düzeyleri de farklı olan birçok halklarının yaşadığı bir ülkede ulusal birlik sağlanabilirmi?

Hükümetlerinin yoğun milliyetçilik ve savaş tehdidi ne bağımlı kaldığı birçok farklı ulusların, sömürülen ve ezilen halkları arasında uluslararası birlik sağlamak mümkün mü? Öyleyse , sonra, herhangi modern yüksek sanayileşmiş bir toplumun insanlarıda özgürlüğün yüksek derecesine sahip olabilirlermi , ya da devlet onların düşmanı mı olmalı? Herhangi bir toplum egemen bir çeşit elit olmadan gelişebilirmi?

Bu sorular ın hepsi modern (çağa) özgül, kapitalizm çağında ortaya çıkan ve onun en yüksek biçimi olan, modern emperyalizmden doğar, ve içinde yaşadığımız zaman- küresel devrim dönemi -ile kritik hale gelir. Bu soruların her biri bizi kaçınılmaz olarak Stalin'e yönlendirir. Bence, Stalinin çağımızın en önemli figurü olduğunu söylemek , fazla ileriye gitmişlik olamaz.

Sovyet devriminin tüm başarıları ve tüm hataları, tüm güçü ve bütün zayıflıkları, ve aslında 1922-1953 döneminde dünya devrimi yılları, Stalin'le özetlenebilir. Bu başarılı olan ve olmayan dan bizzat onun sorumlu olduğunu söylemek değildir, ya da başka hiç kimse o nun yaptığını yapamazdı demek değildir. Biz tarihin bir "büyük adam" teorisi ile ilgilenmiyoruz. Aslında, tam tersi. Stalini birazcık anlayacaksak ve onu iki büyük muhalif sınıfların bakışı açısından değerlendireceksek , biz, bütün tarihsel figürler için olduğu gibi, onu, içinde yaşadığı tarihin ve yaşadığı dönemin çelişkilerinin yarattığı birisi olarak görmemiz gerekir.

Kendisinin de itiraf ettiği gibi Stalin'in her fikri, ona sabit sınırlı olarak var olan fikirlerden ve onun tarihi olarak varlığından gelmiştir. O Paris Komünü deneyiminden öğrenmek için araştırma yapabildi, ama Çin Kültür Devrimi'nin derslerinden yararlanmak için kristal kürenin içine bakamazdı. Ve aynı zamanda aldığı kararların da, göreceğimiz gibi, her iki taraftada sabit ve belirlenmiş sınırlar vardı .

Stalin i değerlendirmeye başlamak için en iyi yol Sovyetler Birliği'nin ve dünyanın geri kalanının durumunu iki defa karşılaştırmaktır : liderliğe geldiğinde ve öldüğünde. Böyle bir karşılaştırma olmadan, onun insanlığın ilerlemesine bulunduğu katkı ya da (insanlığın) elinden alınanı ölçmek mümkün değildir. Eğer Sovyet halkının durumu onun öldüğünde iktidara geldiğinden çok daha iyi idiyse, onların hayatlarını kötü yapmış olamaz. Söylenebilecek en kötü olan onların onsuz daha fazla ilerlemede olabilecekleridir. Aynı şey dünya devrimi için de geçerlidir. Onun liderlik yıllarında dünya devrimleri geriledimi yoksa ilerledimi? Biz soruları bu şekilde ortaya koyduğumuz zaman , (olumsuzu)ispat etme yükümlülüğü Stalin in devrimci bir lider olarak olumlu bir rol oynadığını inkar edenlere düşer.

Birinci Dünya Savaşı başladığında, Rusya İmparatorluğu öncelikle, gelişmemiş çeşitli diller konuşan, okur yazarlığı, verimliliği, teknoloji ve sağlık açısından çok düşük seviyede olan birçok farklı halkların yaşadığı geniş topraklardan oluşuyordu. Feodal sosyal ilişkiler bu topraklarda hâlâ hakim durumdaydı. Çarlık gizli polisi, organize resmi ve askeri terörist grupları ve geniş bir bürokrasi, aç işçi ve köylü kitleleri hizada tutmak için görevlendirilmişti.

Savaş bu sorunları bir kriz haline getirdi. Milyonlarca insan paçavralarla örtünmüş, boş mide ile, bir tüfek ve birkaç mühimmat a sahip olabilmek için, önlerinde savaşanların ölmesi ni bekleyerek, ölüme gitti. Bolşevikler 1917 yılında iktidarı ele geçirdiklerinde, bütün büyük imparatorluk, Rusyanın büyük şehirleri de dahil olmak üzere, kaos içindeydi.

Yeni hükümet yönetmeye başlayabilmeden önce, hemen toprak ağaları, kapitalistler, eski rejimin generalleri , İngiltere, Fransa, Japonya ve Polonya kombine askeri kuvvetleri, ek olarak ABD ve diğer kapitalist ülkelerden askeri birlikleri, satın alınabilir ve toparlanabilir bütün kuvvetiyle ile birlik oluşturdu . Sibirya'dan , Avrupa Rusyasına, Beyaz Denizden Ukrayna ya kadar yayılan kısır bir iç savaş ülkeyi üç yıl boyunca kasıp kavurdu. 1920 yılında, İç Savaşı'nın sonunda, tarımsal üretim, savaş öncesi yoksulluktan kırılan kırsal üretimin yarısından daha az dı. Daha kötüsü s sanayi sektörünün durumuydu.

Birçok madenler ve fabrikalar tahrip edilmişti. Ulaşım paramparça olmuştu. Hammadde ve yarı mamul stokları tükenmişti. Büyük ölçekli sanayi üretimi savaştan öncesinin yaklaşık yedide birine düşmüştü. Ve yabancı askeri müdahaleye karşı savaş iki yıl daha devam etmek zorunda kalmıştı. Japon ve ABD askerleri , 1922 yılında tekrar ele geçirilene kadar, Vladivostok en önemli liman kenti de dahil olmak üzere, Sibirya nın bir kısmını hala kontrol altında tutmuşlardı.

Lenin 1922 yılında ilk felçi geçirdi. Bu noktadan itibaren Merkez Komitesi Genel Sekreteri Stalin, Parti’nin başlıca lideri olarak ortaya çıkmaya başladı. Stalin'in politikaları en azından erken 1924 lerde, Lenin'in ölüm yılında, uygulanmaya başlandı, 1927 e gelindiğinde çeşitli muhalif gruplar yenilmiş ve partiden ihraç edilmişti. Bizim karşılaştırmamız gereken dönem, erken ve orta 1920'ler le 1953 dönemleridir.

1920'lerin başlarında Sovyetler Birliği bir mahrumiyet ülkesi idi. Açlık her yerdeydi, ve gerçek kitle kıtlıkları kırsal alanların çoğunluğunu kapsadı. Sanayi üretimi son derece düşük tü, ve sanayinin teknolojik düzeyi o kadar geri kalmıştı ki tarımın makineleştirilmesi olasılığı yok gibi görünüyordu. Silahlı kuvvetler içinde, en önemlisi 1921 yılında Kronştad garnizon da ciddi isyanlar patlak verdi.

1924 de geniş çaplı köylü ayaklanmaları özellikle Gürcistanda patlak verdi. Büyük şehirlerin dışında neredeyse hiçbir yerde elektrik yoktu. Tarım, köylü işletmelerinin ve geri köylülerin kırsal kapitalistler (The kulaklar) tarafından el konulan orta ölçekli çiftliklerde yeniden ücretli işçilik ve kiracı lık içine zorlandğı temele dayanmaktaydı. Sağlık bakımı ülkenin birçok yerinde neredeyse yok gibiyidi. Nüfusun büyük çoğunluğu cahil , eğitim i düşünmeye zamanı olamadan, zar zor geçinmeye çalışırken, modern sanayi , tarım, sağlık bakımını ve eğitimi geliştirmek için gerekli teknik bilgi ve beceri, daha çok sosyalizme karşı bir azınlığın elinde yoğunlaşmıştı . Sovyetler Birliği fiziksel olarak onu çevreleyen, ekonomik ambargolar uygulayan, Sovyetlerin varlığını tanımayı reddedden, birbirleriyle bu kızıl tehlikeyi ortadan kaldırma vaatlerinde yarış eden, güçlü kapitalist ülkeler tarafından kontrol edilen bir dünyada izole edilmiş durumdaydı.

Karşı devrim, Avrupa genelinde, İngilterede ve hatta ABD' de Kızıl tehdit bir bahane olarak kullanılarak sendikaları bastırmak için büyük bir şekilde sürdürülüyordu. Kapitalist dünyanın çeşitli yerlerinde, özellikle Japonya ve Mussolinin 1924 yılında diktatör iktidara yükseldiği İtalya da , Faşizm gün ışığına çıkıyordu. Dünyanın çoğunluğu Avrupa devletlerinin kolonileri ve neo-kolonilerinden oluşmaktaydı.

Stalin 1953 yılında öldüğünde, Sovyetler Birliği, dünyanın en büyük ikinci endüstriyel, bilimsel, ve askeri güç olduğunun ve tüm bu alanlarda ABD'yi sollama yolunda hızla ilerlemekte olduğunun işaretler ini gösteriyordu. Bu, Almanya, Romanya, Macaristan ve Bulgaristan faşist güçler ini mağlup ederken uğradığı yıkıcı zararlara rağmen gerçekleşmişti. Sovyetlerin çeşitli halkları birleşmişti. Açlık ve cehalet ülke genelinde kalmamıştı. Tarım tamamen kollektifleştirlmiş ve son derece verimli hale getirilmişti. Koruyucu sağlık hizmetleri dünyanın en iyisi idi, son derece kaliteli tıbbi tedavi ücretsiz tüm vatandaşlar için geçerli idi. Her düzeyde eğitim bedava idi. SSCB de herhangi bir ülkeden daha fazla kitap yayınlandı. İşsizlik yoktu.

Bu arada, dünyanın geri kalanında, sadece, 1922-1945 ana faşist güçleri yenilmiş olmakla kalmadı, devrim güçleri her yerde yükseliyordu. Çin Komünist Partisi , dünya nüfusunun dörtte birini yabancı emperyalizme ve yerli feodalizme ve kapitalizme karşı zaferde önderlik yapmıştı. Korenin yarısı sosyalistdi, ve Birleşmiş Milletler bayrağı altında iç savaş müdahale ye acelece kalkan ABD-İngiliz emperyalist ordusu, savunmada ve umutsuzca moralsiz idi. Vietnam'da, zaten Japon emperyalizmi yenilgiye uğratmış olan kuvvetli sosyalist güç, Fransız imparatorluğun un ordusuna son darbeler i vurmaktaydı. Doğu Avrupa'nın Monarşileri ve faşist askeri diktatörlükleri yerel Komünistler ve Sovyet Ordusu önderliğindeki partizan güçlerin cepheleri tarafından tahrip edilmişti , şimdi Yunanistan hariç her yerde dünya devrimini destekleyen ve en azından işçiler ve köylülerin hükümetleriolduğu iddia edilen yerel hükümetler vardı . Fransa ve İtalya'da en büyük siyasi parti Komünist Partisi idi. Avrupa kolonileri ve neo-kolonilerinde ulusal kurtuluş hareketleri yükseliyordu. Sadece 1946 ve 1949 da , dünya nüfusunun yaklaşık üçte birini oluşturan ülkelerde -Burma, Endonezya, Hindistan, Pakistan, Laos, Libya, Seylan, Ürdün ve Filipinler de en azından nominal bağımsızlıklar sağlandı . Afrika kıtasının tamamı kaynıyordu .

Troçkistler hariç herkes, ve hatta onların bazıları , Komünist dünya devrimi için durumun 1953 yılında erken veya orta 1920'ler le kıyaslanamaz şekilde gelişmiş olduğunu kabul eder.
Çeviri Devam edecek

Grup Yoruma saldırı ve Marksist Leninist soldaki sessizlik

2011-05-30T07:54:00.001-07:00

"Milliyetci baskı politikası, halkın geniş tabakalarının dikkatini sosyal meselelerden, sınıf mücadelesi meselelerinden ulusal meselelere, proletaryanın ve burjuvazinin ‘ortak’ meselelerine cevirir. Bu da, cıkarlar harmonisi’ yalanını yaymak icin, proletaryanın sınıf çıkarlarını örtbas etmek için, işçileri manevi bakımdan köleleştirmek için elverişli ortamı yaratır. Ve böylece bütün ulusların işçileri arasında birliği kurma görevi karşısında ciddi bir engel dikilmiş olur".

Türkiye özelinde 1975 lerden bu yana (sayısı giderek azalan-oportunizme kayan ) Marksist Leninist değerlendirme somut şartların değişmesi nedeniyle biçimsel olarak özgüllüğünü yitirmiş olsada , özsel olarak doğruluğunu kanıtlamakta devam etmektedir. Bunu görebilmek için sadece gözlerdeki opportunist, liberal, kuyrukcu ya da burjuvazi milliyetci gözlüğü çıkarıp Türkiyenin sınıf mücadelesi anlamında durumuna bakmak yeterlidir..

70 lerdeki yaklaşımın (bir kaç revizyonist grup hariç) Leninin ""Eğer bir ezen ulus marksisti, ezilen ulusun tam hak eşitliği isteğini ya da onların bağımsız bir devlet kurma hakkını bir an bile unutursa, yalnızca burjuva değil, ama aşırı gerici milliyetçiliğin bataklığına kaymış olur."" sözleri temelinde olmadığını, sadece Burjuva milliyetcileri iddia edebilir.

Leninin "...Her ezilen ulusun burjuva milliyetçiliği, zulme karşı yönelmiş olan genel demokratik muhteva taşır ve bizim, ulusal imtiyazlar sağlama eğiliminden bunu kesin olarak ayırdederek... kayıtsız şartsız desteklediğimiz işte bu muhtevadır". sözleri ni Türkiyeye uyarlayan İbrahim Kaypakkaya şu değerlendirmeyi yapar;

""Her milli harekette olduğu gibi Kürt milli hareketinin de iki niteliği vardır:

Birincisi, Türk burjuva ve toprak ağalarının milli baskılarına, imtiyazlarına, devlet kurma imtiyazına, zulmüne ve zorbalığına karşı yönelmiş, genel demokratik muhteva.

İkincisi, Kürt milliyetçiliğini güçlendirmeye, böylece Kürt burjuva ve toprak ağalarının üstünlük ve imtiyazlarını gerçekleştirmeye yönelen gerici muhteva.""

Lenin in , "İlkin ulusal görevler, ondan sonra proletaryanın görevleri, diyorlar burjuva milliyetçileri, ve onların ardından ... yalancı-marksistler bunu yineliyorlar. Biz, her şeyden önce proletaryanın görevleri diyoruz,…..“ Kim proletaryaya hizmet etmek istiyorsa, bütün ulusların işçilerini birleştirmeli ve "kendisinin" olsun, başkalarının olsun, milliyetçiliğine karşı kesin savaşıma girişmelidir." değerlendirmeleri temelinde İbrahim kaypakkaya "Sınıf Bilinçli Türkiye Proletaryasının Kürt Milli Hareketi Karşısındaki Tutumu Ne Olmalıdır?" sorusuna şu cevabı veriyor;

"Her şeyden önce şunu belirtelim ki, milliyeti ne olursa olsun bilinçli Türkiye proletaryası, burjuva milliyetçiliğinin bayrağı altında yer almayacaktır. Stalin yoldaşın ifadesiyle:

"Bilinçli proletaryanın denenmiş olan kendi bayrağı vardır ve onun, burjuvazinin bayrağı altında safa girmesinin gereği olamaz."

İkinci olarak, milliyeti ne olursa olsun, bilinçli Türkiye proletaryası, işçi ve köylü yığınlarını kendi bayrağı etrafında toplamaya çalışacak, bütün emekçi sınıfların sınıf mücadelesine önderlik edecektir. Türkiye devletini kendine temel alarak, Türkiye içindeki bütün uluslardan işçileri ve emekçileri ortak sınıf örgütleri içinde birleştirecektir."

Gene Lenin in ""Eğer (ezilen ulustan) bir marksist, (ezen ulus) kıyıcılara karşı duyduğu tamamen haklı ve doğal kinin bir parçasının, hafif bir düşmanlık duygusu biçiminde bile olsa, (ezen) işçilerinin proleter kültürünü ve proleter hareketini kapsamasına izin verirse, kendisi bu yüzden burjuva milliyetçiliğinin bataklığına kaymış olacaktır."" değerlendirmesi temelinde İbrahim Kaypakkaya Türkiye özelinde değerlendirmesine şu sözlerle devam ediyor;

""..milliyeti ne olursa olsun, bilinçli Türkiye proletaryası, çeşitli milliyetlere mensup burjuvazi ve toprak ağalarının kendi üstünlükleri ve imtiyazları için yürüttükleri mücadelede tamamen tarafsız kalacaktır. Bilinçli Türkiye proletaryası, Kürt milli hareketi içindeki Kürt milliyetçiliğini güçlendirmeye yönelen eğilime asla destek olmayacaktır; burjuva milliyetçiliğine asla yardım etmeyecektir; Kürt burjuvalarının ve toprak ağalarının kendi üstünlükleri ve imtiyazları icin giriştikleri mücadeleyi kesinlikle desteklemeyecektir; yani, Kürt milli hareketi içindeki genel demokratik muhtevayı desteklemekle yetinecek, onun ötesine gecmeyecektir.""

Leninin ”” küçük bir ulusun sosyal-demokratı, …… her durumda küçük ulus darkafalılığına karşı, kendi içine kapanmaya karşı savaşım vermeli, bütünü ve geneli gözönünde tutmalı, özeli genel çıkara bağımlı kılmalıdır."" sözlerine bağımlı olarak, İbrahim Kaypakkaya Leninden şu alıntıyla yazısına devam ediyor;

"...Proletarya, burjuva milliyetçiliğinin gelişmesine destek olamaz; tersine o, ulusal farklılıkların silinmesine ve uluslararası engellerin yıkılmasına, milliyetler arasındaki bağları sağlamlaştıran her şeye, ulusların birbirleriyle kaynaşmasına yardım eden her şeye destek olur. Başka türlü davranmak, gerici milliyetçi küçük-burjuvazinin yanında yer almak olur."

""biz, her türlü burjuva milliyetçiligine karşı savaşmazsak, bütün ulusların işcileri arasında eşitlik uğruna mücadele etmezsek, o hedefe doğru yol alamayız...""

İbrahim kaypakkaya nın
""Marksist-Leninist hareket, Kürt milli hareketinin başını çeken burjuva ve küçük toprak ağalarına karşı da, Kürt proletaryasının ve emekçilerinin sınıf mücadelesini yürütür ve yönetir. Kürt burjuva ve toprak ağalarının milliyetçiliği güçlendirmeyi hedef alan eylemlerine karşı, Kürt işçi ve emekçilerini uyarır. Marksist-Leninist hareket, çeşitli milliyetlerin burjuva ve toprak ağası sınıflarının kendi üstünlükleri için giriştikleri mücadeleler karşısında kayıtsızdır.""

sözlerini de hatırlattıktan sonra, liberal , opportunist ve kuyrukcu gözlükleri çıkarıp, okuma gözlüğü takarak , var olan ve kendini Marksist Leninist olarak sunan parti ve hareketlerin tüm yayın organlarında Burjuva Milliyetciliğine karşı bir makale arayalım…………

Taban ve güç kaybetme oportunistliği, duygusal tepkiler olacağı Liberalizmi ve Şövenist likle suçlanılacağı korkaklığı nedeniyle Burjuva Milliyetciliğin eleştirisini görmek hemen hemen olanaksız.

Bu suskunluğun, anti-Marksist, sınıf mücadelesini demokratik talepler ve var olan hakim sınıfın resmi ideoloji ve pratiklerine karşı mücadele gibi dar ve sınırlı bir mücadeleye indirgenmesi çabalarına yardımcı olması bir yana , Kürt Halkının hareketi içinde milliyetci ideolojinin hızla gelişmesine neden olduğuda yaşanan somut pratiklerle kanıtlanmakta.

Marksist Leninist mücadele sınıfsal temeldedir ve ideolojik mücadele bu mücadelenin ayrılmaz bir parçasıdır. Marksizm hiç bir milliyetci ideoloji ile bağdaşmaz. Pratiğe dökülmesi diyalektik olarak kaçınılmaz olan Milliyetci ideoloji kendini etnik fark gözetmeksizin burjuvazinin hizmetinde devrimcilere karşı saldırılarda kendini gösterecektir.
Grup Yoruma yapılan saldırı ideolojinin pratiğe yansımasının sadece bir tane örneğidir. Bunun ideolojiden bağımsız tek başına bir olay olduğu gibi hayaller içinde yaşayanlar , kınamaktan bile kaçınarak suskun kalanlar, diyalektiğin ve sınıf mücadelesinin kaçınılmaz sonucu olarak, gün gelip yaygınlaşacak olan saldırılarında sorumluluğunu omuzlarında taşıyacaklardır.

Bitirirken, İdeoloji, önderlik ve pratik diyalektik bağlantısını kuramayanlar için , , Lenin in .""...sorun, bir örgütün büyüklüğü sorunu değil, politikasının gerçek ve nesnel anlamı sorunudur: bu politika yığınları temsil ediyor mu, onlara hizmet ediyor mu, yani onların kapitalizmden kurtulmalarını amaçlıyor mu, yoksa azınlığın çıkarlarını, azınlığın kapitalizmle uzlaşmasını mı temsil ediyor?”” temel alınması gereken değerlendirmesi ışığında, devletle uzlaşma peşinde koşanların zaman geldiğinde alacağı safların ne olduğunu içeren alıntıları verelim..

“PKK’nin askeri sorun olmaktan çıkması, Kürt sorununun siyasi çözümünün yolunu açacak ve beraberinde siyasi sorun olmaktan çıkması anlamına da gelecektir. Devletin bütünlüğünü birliğini zorlamaktan, ona güç verme sürecine girilecektir. Devletle demokratik bütünleşme yolu açıldıkça devlete karşıt konum aşılacaktır.” (A. Öcalan, Esasa İlişkin Savunma)

“Türkiye burada büyük tehlikelerden korunma kadar, tersine yani güç kaynağına dönüştürme şansına sahip olacaktır. İçte ve dışta PKK’nin askeri savaş olanakları çözümle birlikte Türkiye’nin hizmetine girecektir… Kürtlerin Demokratik Cumhuriyet’le bütünleşmesi geliştikçe bu askeri anlamda da karşı tehditten stratejik bir güç kaynağına dönüşecektir. Çözüm bu büyük fırsatı sunuyor. Geleceğe en büyük stratejik yatırım oluyor.” (Esasa İlişkin Savunma)

“Gerilla da tartışılabilir... Ne yapacağız biz gerillayı? Gerillayı, halkların güvencesi, .. milis gücü haline getiririz. Milis gerekli değil mi yani? Hatta Türkiye’de sivil savunma birlikleri vardır. Gerillayı biz sivil savunma birlikleri haline getiririz. Bundan daha pratik çözüm olur mu?.. Böylece gerilla diye korktukları bir şey de rahatlıkla aşılmış olur, tabii eğer çözüm istiyorlarsa.” (Özgür Politika, 8 Şubat 1998)

Burjuva Milliyetci ideoloji ve onun pratiğe yansıyan devrimcilere karşı saldırılarına karşı bir kınama bile yapılmayan suskunluğun kısa ve uzun vadede ulaşacağı siyasi sonucu görebilmek için diyalektiği bilmeye gerek bırakıyormu bu alıntılar? Bu alıntıların siyasi içeriğiyle uyum içinde olabilecek bir tane bile Türkiyeli Marksist Leninist olabilirmi? "Uzlaşma"dan 'Koruma"cılığa kadar uzanacak kaçınılmaz diyalektik gelişime karşı suskunluk.....Suskunluk kendine Marksist Leninist diyen parti, örgüt ve bireylerin sorumlu bir pratiği olabilirmi?

18 Mayıs 2011

Note; Gerek devrimciler arasında yoldaşlık ve dayanışma ve gerekse SUSKUNLUK konusunda Leninin şu açıklaması anlamak isteyenler için yeterlidir. Sadece Rusya yerine Türkiye, Raboçaya Mysl yerine var olan her hangi bir parti ya da örgütün yayın organını koyup okuyun.

Evet, biz yoldaşlık görevini, bütün yoldaşları destekleme görevini, yoldaşların görüşlerine hoşgörülü olma görevini tanıyoruz, fakat, bizce yoldaşlık görevi Rusya ve Enternasyonal Sosyal-Demokrasisine olan görevimizden kaynaklanır, ve tersi değil.

Biz, Raboçaya Mysl‘a olan yoldaşça sorumluluğumuzu, onun yazarlarının yoldaşlarımız olmalarından değil; biz, Raboçaya Mysl yazarlarını yalnızca Rusya (ve, bu nedenle, enternasyonal) Sosyal-Demokrasisi saflarında çalıştıkları oranda ve bu yüzden yoldaşlarımız olarak görüyoruz

Onun için, eğer bazı “yoldaşların” geriye doğru, Sosyal-Demokratik programdan uzağa doğru hareket ettiklerinden, “yoldaşlar”ın işçi-sınıfı hareketinin hedeflerini saklayıp çarpıttıklarından eminsek, söylenmemiş hiç bir şey bırakmadan tam bir kesinlikle inançlarımızı ifade etmeyi görevimiz olarak görüyoruz!

V. I. Lenin, A Retrograde Trend in Russian Social-Democracy

Troçkistlerle cephe ler ve bloklar “hata” ve “yanlış” mı , yoksa var olan güçler dengesinin ölçeği ve oportunizmin belirtisimi?

2011-05-11T17:33:00.000-07:00

Leninin “uzlaşmacıların asla Bolşevik olmadıklarını, Bolşevizmle hiçbir ortak yanları bulunmadığını, tutarsız Troçkistler olduklarını herkese açıklamakla yükümlü değil miyiz?” sözlerini hatırlatarak başlayalım.

Troçkizme karşı mücadelenin zorunluluğu Marksist Leninistlerin uydurduğu , mücadelenin genelde gerilemiş olmasında , döneklerin çoğalmasında, liberalizmin yaygınlaşmasında, Sovyetlerde ki geri dönüşte vb bir “günahkar” arama, bir “kaçış”, ya da “göz kapama “ kılıfı değil, tam tersine, sorunların tamda odak noktasını oluşturan tarihi diyalektik bir gerçektir.

Bir avuç tabanı bile olmayan Troçkist parti ve örgütlerle ittifakların "var olan somut şartlar değerlendirmesine bağımlı" olduğu gibi temelsiz ve demagojik pratik, ideolojik bir kılıf kendine Marksist Leninist diyen birey, örgüt ya da parti tarafından yutulmayacak kadar bariz, tartışmaya bile gerek olmayan , liberal bir kılıftır.

Gelelim bu ittifakları önemsiz, hata, ya da yanlış değerlendirmelerine.

Güçler dengesi sınıf mücadelesinde tarafların gerek fiziki ve gerekse ideolojik olarak karşılıklı kuvvetlerinin , gerek örgütlsel, gerek kitlelerle olan ve ideolojik bağlantıları , ve gerekse kitleler üzerindeki ideolojik etkinlikliklerinin ölçeğini tanımlar. Marksist Leninist örgütlerin kendi bağımsız örgütlenmelerini sağlayamamaları, ideolojik birliği oluşturamamaları , ideolojik anlamda da Güçler Dengesinde burjuva ideolojisinin işçi sınıfı ideolojisine göre daha ağır bastığının bir belirtisidir.

Türkiyede Troçkistlerle “Boykot Cephe”leri, Emperyalizme karşı “protesto ittifakları” ve “ortak pankartlar”, ve son olarak da “Seçim Bloğu “ güçler dengesindeki bu ölçeğin ideolojik ve pratik olarak işçi sınıfının terazisi tarafında ağır basmadığının en net göstergesidir.

Troçkistlerle bu tür cephe ler, ittifaklar ve bloklar “hata” ya da “yanlış “ olarak değerlendirilebilirmi?

Bir ülke özelindeki gelişim ve değişimlerin doğru bir biçimde kavranması , genelde yaşanan tarihi gelişim ve değişimde olduğu gibi, , sadece güçler dengesine ve güçler arası çelişkilere bağımlı olarak , güçlenme ya da gerileme yönündeki değişikliklerdeki karşılıklı etkilenmeler ve etkilemelerin göz önünde tutulduğu diyalektik yöntemin uygulanması ile olanaklıdır. Tek taraflı , ve sınıf mücadelesi içindeki karşılıklı etkenleri göz önünde bulundurmayan “hata” ya da “yanlış” değerlendirmeleri diyalektik materyalizmden uzak, idealist bir değerlendirmedir. Bu blok ve cepheleri şartların gereği , ya da ”önemli olan blok un içeriğidir” gibi anti-Marksist kılıflarlarla Troçkistlerle blok un yerinde ve doğru olduğunu savunmaksa oportunizmin en su katılmamışıdır.

Marks diyalektik yöntemini Hegelinki ile karşılaştırıken “düşünme süreci, insan kafasında yansıyan, ve düşünce biçimlerine dönüşen madde dünyasından başka bir şey değildir” diye özetleme yapıyor. Yani bir insanın düşüncesi ve bu temeldeki tavrı içinde yaşadığı materyal dünyadan soyutlanamaz, tam tersine onun bir ürünüdür. Bu anlamda (tüm istemlere rağmen ) henüz, “somut şartların somut değerlendirme”sine dayanan , teorik ve pratik hiç bir açıklama getirilmeyen Troçkistlerle yapılan bloklar oportunistliğin bir ürünü, güçler dengesinde işçi sınıfının ne kadar zayıf olduğunun ve yaygın oportunizmin somut belirtisidir. “Güçler dengesi” kavramını “fiziksel –materyal-sınıfsal”olarak değil , “sınıfsal-ideolojik” bir bütünlük içinde ele almak gerekir. Yani dengeyi belirleyen sadece burjuvazi ve işçi sınıfının materyal gücü değil, işçi sınıfının ideolojisi içine sızan, içinde güçlenen ya da eriyen burjuva ideolojisinin o anda ya da sözü geçen süreç içindeki gücüdür . Yani “hata ve yanlış” lara diyalektik bir bütünlük içinde yaklaşmak ve sınıf savaşımı-ideolojik savaşımı birbirine bağlantılı olarak ele almak gerekir.

Diyalektik yöntem temelinde herhangi bir değişim ya da gelişim sadece kendi içinde ve karşılıklı etkileşimler den değil, etrafındaki materyal koşullardan , ideolojik etkileşimlerden soyutlanmış ve bağımsız düşünülemez, değerlendirilemez.

Yani gerek fiziki ve gerek ideolojik olarak uzlaşmaz karşıtlar arasındaki sınıf mücadelesi ve bu mücadelenin verildiği materyal ve ideolojik alan, güçler dengesinin ve dengedeki niteliksel değişimlerin incelenmesinin diyalektik temellerini oluşturur.

Sınıf mücadelesi ve bu mücadelenin verildiği material ve ideolojik alanda , Marksizmi burjuvazinin kabul edeceği bir içeriğe indirgeyen, tarihleri boyu sosyalizme karşı mücadelede emperyalizmin korosuna katılan ve daha da ötesine giderek onların sol dan sesi olan ideolojik grup ve partilerle yapılan ittifaklar sınıf savaşımı-ideolojik savaşım diyalektik bağlantısını opportunist amaçlarla göz ardı etmenin kılıf geçirilmesi olanaksız pratikleridir.

Bu tür ittifaklara “hata” , “yanlış” ya da “önemli değil önemli olan içerik ya da ittifakkın kelle sayısı” gibi bilimsellikten , sınıfsallıktan ve ideolojik savaştan uzak değerlendirmeler de oportunizm hastalığının ne kadar yaygın olduğunun göstergeleridir.

Marksist Leninist örgütlerin kendi bağımsız örgütlenmelerini , pratiklerini , ilkeli ittifaklar sağlayamamaları, ve ideolojik birliği oluşturamamaları , ideolojik anlamda Güçler Dengesinde burjuva ideolojisinin işçi sınıfı ideolojisi içinde ve ona göre daha ağır bastığının bir belirtisidir.

Aslında tam da bu gerçek bu tür ittifakların reddini zorunlu kılan teorik ve pratik mücadeleye işaret eder. Biz gene Lenin in sözlerini tekrarlayalım belki anlayan çıkar; “”uzlaşmacıların asla Bolşevik olmadıklarını, Bolşevizmle hiçbir ortak yanları bulunmadığını, tutarsız Troçkistler olduklarını herkese açıklamakla yükümlü değil miyiz? “

1 MAYIS 2011

Libya daki ayaklanmanın arkasındaki pratik gelişmeler-ırkçılık ve provokasyonlar

2011-04-30T17:54:00.001-07:00

Libya, daha doğrusu Benghazi deki ayaklanmaların arka planındaki siyasi ve ekonomik nedenler üzerine farklı ve zıt bir sürü yorumlar yapıldı. Bu protesto ve ayaklanmaların başlangıçta sisteme ve kaddafiye karşı kendiliğinden olduğu yönündeki yorumlar hala burjuva basında devam ederken, gelişmelerin ortaya çıkardığı somut veriler temelinde sol ve sol a yakın yorumlar bu ayaklanmaların önceden planlanmış , provokasyonlar, medyanın bilinçli propogandaları sonucu yaygınlaşmış olduğu gerçeği üzerinde yoğunlaşmakta. Batılı devletlerin Libya üzerine planlarının üç sene öncesine dayandığı, Libyanın ekonomik durumunun protestolarla ilişkisi olmayacak kadar ileri olduğu vb gibi yeni veriler her gün ortaya çıkmakta.

Libya da protestolar başladığında , olayları değerlendirmelerde dikkat edilmesi gereken konular üzerine önerileri içeren , Libya daki ayaklanmaları Tunus ve Mısırdaki ayaklanmalardan farklı kılan olgular neler? başlıklı yazıda ekonomik ve siyasi farklılıkarı ve protestoların sınıfsal niteliği üzerine şüphelerimi sıralamıştım. Devamındaki Libya ya saldırıyı “petrol için-değil” değerlendirmesi üzerine. ve Libya –İktidara karşı! ayaklanma, emperyalizme karşı savunma? hangisi gerici, hangisi ilerici? başlıklı yazılardada gelişen somut olaylar ve somut veriler ışığında ayaklanma ve emperyalist saldırganlığın ekonomik ve siyasi içeriğine değinmiştim.

Bu yazıda kısaca ayaklanmaların temeli olarak alınan   ilk protestolar ın başlangıcı 15 şubat tarihi öncesi pratik gelişmelere bir göz atarak bu protestoların özünün neye dayandığı konusunda bilgi verecek gelişmelere ve medyada bahsedilmeyen protesto-öncesi-protestolara ve medyanin tutumuna deyineceğim.

Libyada Libya vatandaşı olan 1 milyonun üzerinde zenci ye ilave olarak, 1,5 milyona yakın zenci göçmen işçi bulunmakta-ydı. Bu göçmen işçilerin sayısının yüksek olmasını nedeni ise, yıllardır devam eden ekonomik krizlerden büyük ölçüde etkilenen Afrika ülkelerinden krizden fazla etkilenmeyen Libya ya vizesiz göçmen -işçi akımı olmuştu. Bu işçi-göçleri Libyada, özellikle petrol işletmelerinin yoğun olduğu bengazi ve çevresinde gerek sosyal ve gerekse dini ani değişim ve gelişmelere neden oldu.

Birincisi, nerdeyse Libyanın nüfusunu bire-bir bir zencileştiren ani bir nüfus patlaması olması. 2000 lerin başında yüz binlerde olan zenci göçmen işçilerin milyonu geçmesi.

İkincisi, göçmen zenci işçilerin çoğunluğunun diyebileceğimiz kısmının Hristiyan dininden olması, Müslüman bir ülkede Kiliselerin sadece sayısının değil, kiliseye katılanlarında sayısının hızla artması, Alkayda nın ve benzeri dini fanatik örgütlerin (CIA nin bile zamanında tesbit ettiği verilere göre) en fazla odaklandığı Benghazi gibi bir yerde propogandaların ve provokasyonların zeminini atmış olması.

Bu içteki gelişmelere bağımlı olarak , 1970 lerde kaddafinin gerek Güney Afrika ırkçı rejimine karşı yıllarca savaşan Mandela önderliğindeki ANC ye, Afrikada ve diğer ülkelerdeki özgürlük savaşlarına   mali ve askeri yardımlar yapması , 1990 larda başlayarak Kaddafi ve çevresinin , Dünya bankası ve IMF e rekabet olarak, Batı Afrika Bankası, Afrika Gelişme Bankası, senede 500 milyon üyelik parası ödenen batılı satellayt şirketlerinin tekeline son vererek, sadece bir defa 400 milyon ödenerek ulaşılabilen Afrika Haberleşme Satellaytı kurması, ve Afrika Birliği gibi girişimlerle batıllı ülkelere rekabet ve Global pazarda önemli oyuncu olma çabaları süreci içine girmesi , dışardan kaynaklanan ve yönlendirilen propaganda ve provokasyonlara da zemin hazırlamış oldu.

Libyanın ekonomik gelişimi ve Afrika ülkelerine vize uygulaması olmaması diğer Afrika ülkelerinden yoğun işçi göçlerine , ve süreç içinde de göçmen işçi düşmanlığının siyasi olarak kullanılmasının objektif şartlarını hazırlamış oldu.

2000 in başlarında Alkol ve uyuşturucu trafikciliğiyle suçlamalarla başlayan provokasyonlar sonuçarını hızla göstermeye başladı. Zencilere karşı propogandalar , protestolar ve provokasyonlar 2010 sonlarına doğru hız almaya başladı. Tarihi boyu karşı devrimin , Wahabi ve Salafist islami fanatizmin kalbi olan Benghazinin Müslüman fanatiklerin hakim olduğu bölgelerinde, zencilerin sadece otobüsleri değil, hashane ve okulları da kullanmaları yasaklandı. Zencilerin görüldükleri yerde, ve hatta taksilerden indirilip dövülmesi yaygınlaştı. Bu arada Libyanın doğal vatandaşı olan müslüman zencilerinde gelişen “zenci Düşmanlığı “ , ırkçılık nedeniyle saldırılara uğraması olağan bir olay haline geldi.

Irkçılığın ve zencilere saldırıların artmasının kaddafinin “Afrika Birliği” oluşturma çalışmalarındaki olumlu gelişmelerle bağlantısını , bunu engellemek isteyen çevrelerin , “Kaddafinin onları terk ettiği “ve artık “pan Afrikanist” olduğu, “Afrikalıların çok çocuk yaptıkları” ve “yakında Libyanın çoğunluğunun zenci olacağı “ vb tipik propaganda ve provokasyonlarını da gözden kaçırmak, tarihten hiç ders almamış olmak demektir.

Tarihe geri dönüp baktığımızda 2000 yılında gene aynı bölgelerdeki protestolar ve özellikle zenci göçmen işçilere karşı yaygın saldırılar *kendiliğinden* olmaktan çok uzaktı. Olaylar üzerine Kaddafinin radio konuşmasıyla Libya halkı adına özür dilemesi , adalet bakanını görevden alması ve bu saldırıların arkasında Libyanın Afrika ülkeleriyle kaynaşması ve birliğini engellemek isteyen iç güçlerin provokasyonları olduğu üzerindeki yorumları, Libya daki iç çatışmanın bir anlık değil, belirli bir geçmişi olduğunu da ortaya koyuyor.

Bu geçmişe bağımlı olarak güncele baktığımızda, zamanın Ekonomi bakanı , şimdinin Muhalefet Hükümeti üyesi olan Ali Abdal Al Isawi nin 2000 de olaylarda “onlar (Afrikalılar) sağlık kurumumuza bir yük”, “onlar hastalık saçıyorlar ve suç işliyorlar”, “onlar yasa dışılar”açıklaması , günümüzde yaptığı “onlar (Afrikalılar) paralı askerler”,..”halk bunların zenci olduğunu, arapça konuşmadıklarını , evlere girip kadın çocuk öldürdüklerini söylüyor”..yorumları arasındaki paralelliği görmek zor olmasa gerek.

Aynı dönemde içisleri bakanı olan ve devlet emniyet güçlerine zencilere saldırma, tutuklama emrini veren Abdul Fatah Younis in de günümüzde muhalefet askeri komutanı olmasının ilginç bir tesadüf! olmaması gerekir.

LA Times ın Aralık 16,2000 de verdiği bir habere göre sadece Ekim 2000 de 135 Ghanalı göçmen işçi öldürülmüş, 5,200 ü geri dönüş yapmış. 2010 un sonların doğru hızını arttıran bu zenci düşmanlığı nedeniyle göçmen işçilerden, özellikle Hristiyan olanlar geri göç e başladılar.

Time Magazinin Benghazide yaptığı , “kaddafinin petrol gelirlerini fakir komşu ülkelerle paylaştığı “ yorumlu röportajı da Benghazililerin Afrika Birliği konusundaki görüşlerini ortaya koymakta- “Bütün bu ülkeler bizim paramızı almak tan başka bir işe yaramıyorlar, şimdide kaddafinin yerinde kalması için geri geldiler”

“Paralı askerler” konusunda başlangıçta batılı medyanın borazancılığına katılmayan kalmamıştı. Ancak zamanla bu haberlerin propaganda ve provokasyon niteliği dışında gerçekle hiç bir bağlantısı olmadığı ortaya çıktı. New York Times ın da verdiği “paralı asker” haber ve bağdaşık resimde gösterilenlerin aslında” işçiler” olduğu nu sonradan kabul etmesi gibi, videolarla youtube de çıkan, durmadan dövülen, ayağından asılı ölü zenci –paralı askerin!!- Libyalı olduğu da kısa zamanda ortaya çıktı. Buna benzer “paralı askerler kadınlarımızın ırzına geçiyor”, “vatandaşlarımız katleriyor” , “uçaklarla yeni paralı askerler geldi” gibi Al Ceziraya kadar her medyanın verdiği haberlerin gerçekle ilgisi olmadığı , Libya da her zenciye saldırı ve katliamlara neden olan propaganda ve provokatörlüğe hizmet ettiği , Libyalı zencilere yapılan yüzlerce yüz kızartıcı vahşet, raporlar, resim ve videolarla gözler önünde sergilendi.

Batılı kuruluşlardan birisi olan “İnsan Hakları Gözlem” i , “Benghazide binlerce insanın (zencilerin) evlerinden alındığı dövüldüğü ve tutuklandığı”, ancak yapılan araştırmalar sonunda (bu zencilerin) “paralı askerler olduğu konusunda hiç bir delil bulunmadığı”, raporunu verdi. Bunun yanında protestoların daha ilk gününde 50 zencinin “paralı asker “ diye linç edilerek katledildiği haberlerde kısaca yer aldı.

Benghazide hastahanede yaralı zencilerin öldürülmesi , hastahanelerde zenciler için gizli bölüm oluşturulduğu yönünde doktorların verdiği haberler göresel Medya da yer bile almadı.

Tüm bunlara ilave olarak ırkçıların çeteler halinde zenci avına çıktıkları , yakaladıklarını sokak ortasında linç ettikleri , astıkları tekelci medya nın dışında kalan küçük basında yer alan haberler.

Libya da ırkcılığın ve zencilere karşı katliama sessiz kalmanın kılıfı   “Paralı Askerler” propogandalarıyla geçirilmiş oldu.
Medya nın, özellikle CNN ve AlCeziranın senaryosu yazılmış cinsinden, telefonla canlı konuşulan sözde Libyalı vatandaşın “paralı askerler vatandaşlarımızı katlediyor”, ” …..nerde Obama?” “nerde Dünya?” “Dünya neden sessiz? “vb gibi sahte-haberleri bu önceden hazırlanmış planda medyanın rolünün ne olduğu konusunda ibret verici örneklerdir.

Benghazide halkı yönlendirme ve provokasyonlarda temel alınan haber ve sloganların “Afrikalı”, “Zenci” ve bununla bağdaşık lık kurulan “paralı askerler” olması hareketin ne kadar sahtekar, ırkçı ve gerici içerikte olduğunun bariz göstergeleridir.

Libyadaki protesto ve ayaklanmaların pratikte gelişimi geçmişten gelen ve 2010 sonlarına doğru hızını arttıran zenci düşmanlığı protestlarıyla direk bağlantılıdır. Şubat 15 deki ayaklanma! öncesinden bahsedilmeyen ve aylarca devam eden bu tür ırkçı protestoların subjektif olarak yönlendirilmiş ve hedefi değiştirilmiş bir ürünüdür. Bu anlamda Libyadaki ayaklanma! nın ne Tunus , ne Mısır, ve ne de diğer ülkelerdeki protestolarla içerik ve nitelik olarak hiç bir benzerliği yoktur. Libyadaki ayaklanma ! ırkcı ve dini gericilerin protestolarının bilinçli bir şekilde yönlendirilmesi ve ayaklanmaya dönüştürülmesidir. Bu protestoların ve devamındaki ayaklanmanın arkasında Benghazi de hakim olan aşiret, Kaddafi ve etrafındaki aşiretlerle çıkar çelişkisi olan aşiretler , dindar gericiler, ırkcılar ve emperyalistlerdir. Bu ayaklanma başlangıcından bu yana gerici bir ayaklanmadır.

Nisan 28, 2011

"Anti Kapitalist" sloganı altında Emperyalizmi aklama ve emperyalizme hizmetciliğin teorileri

2011-04-17T21:38:00.000-07:00

Anti-kapitalist sloganları atan Troçkist sitelerde ve açık gizli Troçkist yazılarda Anti-emperyalist sloganların dışlandığı ve genellikle Anti-emperyalist mücadelelerin karalandığı oldukça yaygın bir şekilde görülmekte.

Kapitalizm nedir, emperyalizm nedir , bunlar gerçekten birbirinden soyutlanmış, bağımsız farklı kavramlarmıdır, birisi rekabetci döneme, diğeri tekelci döneme mi intikal eder, değilse bu gizli açık Troçkistlerin anti-kapitalist sloganı arkasında yatan gerçek nedir? (Rekabetci ) kapitalizme karşı olmadan, (tekelci kapitalizme) emperyalizme karşı olunamaz derken aslında neyi savunuyorlar, neye saldırıyorlar?

Neye karşılar kapitalist üretim biçiminemi, üretim ilişkilerinemi, kapitalistlerin üretim araçlarına sahipliğinemi?
Bunların hepsini belirleyen Emperyalistler değilmi? Emperyalizmi oluşturanlar üretim araçlarına sahip olan günümüz "kapitalistler"i tekelci sermaye değilmi? Sosyalist bir devrimin anti-feodal, anti-kapitalist ve anti-emperyalist içeriği olduğu tartışma götürürm? Emperyalizme karşı bir mücadelelerin desteklenmesi için, onun içeriğinin illaki sosyalist olması gerektiği gibi bir şart varmı? Emperyalizme karşı mücadelelerin demokratik içeriği varmı yokmu?......

Bu içeriklerinden kopartılmış ve soyut bir söylem haline getirilmiş sloganın altında yatan nedenlerden birincisi ulusal kurtuluş savaşlarının (anti-kapitalist olmadığı öngörülerek) tarihi olarak geçmişte kaldığı Anti-Leninist Troçkist teorinin farklı biçimde ve üstü kapalı savunulması, (böylece emperyalist saldırılara ve işgallere tarafsız kalmanın kılıfının hazırlanması) ,
ikincisi ve birinciye bağımlı olarak Burjuva (ulusal) Demokratik Devrimi tamamlamanın , sosyalist devrimin bir görevi olduğu, kapitalist Olmayan Yoldan Geçiş teorisinin , ve Sosyalizm altında Devlet kapitalizmi Leninist teorisinin ve Sovyetlerdeki pratiğinin anti-kapitalist olmadığı iddiasından, ülke ayırımı ve somut ekonomik şartları gözetmeden tamamen reddidir.

Sayın Yıldırımtürk ün eleştirisine cevabımda "Kapitalizmi hedef almadan anti emperyalist olunamaz" içeriğinden boşaltılmış ezberci sloganın emperyalizme teslimiyetciliğin ve bu nedenle de kapitalizme teslimiyetciliğin bir sloganı haline getirilmiş olduğunu vurgulamış , gerici ve revizyonistlerin düşüncelerini bu tür seçme ve sloganlaşmış teorilerin arkasına saklanarak yaymaya çalıştıklarını ileri sürmüştüm.

"Ama Lenin,emperyalist-kapitalizm, feodal üretim ilişkilerine ve tekelci kapitalizm öncesi kapitalizme göre tarihsel olarak ilerici konumda olduğunu özel olarak vurgular." diyerek emperyalizmin tarihi EKONOMİK ilerici rolünü öne çıkarıp, Lenin in “”.. tekelci kapitalizmin siyasal üstyapısı, demokrasiden siyasal gericiliğe değişimdir.”” .. “” Demokrasi serbest rekabete tekabül eder. Siyasal gericilik tekele tekabül eder, mali-sermaye, özgürlük için değil, egemenlik için çabalar"

sözleriyle emperyalizmin SİYASİ GERİCİ rolünü arka plana ittiğini göstermiş ve sözlerimi şöyle tamamlamıştım.

"Çünki ancak bu şekilde, gericiliğini saklayarak Emperyalizmin ilerici olduğu savunulabilir, ancak bu şekilde emperyalist saldırı ve işgallere karşı sesiz kalmak, hatta onu savunmak mümkün olabilir. "..

Önce Emperyalizmin ne olduğu konusunda teoriyi getiren Lenin e başvuralım.

"Emperyalizmin olabildiğince açık ve tam bir tanımıyla başlamalıyız. Emperyalizm, kapitalizmin özgün bir tarihsel aşamasıdır. Bunun özgün niteliğinin üç yönü vardır: emperyalizm,
(1) tekelci kapitalizmdir;
(2) asalak, ya da çürüyen kapitalizmdir;
(3) cançekişen kapitalizmdir. "

Yani Lenine göre Emperyalizm kapitalizmin özgün bir tarihsel aşamasıdır, içinde yaşadığımız dönemin kapitalizmi dir. Lenin ekonomik olarak "Serbest rekabetin tekel tarafından ayağının kaydırılması, emperyalizmin temel ekonomik özelliği, özüdür " , siyasal olarak da "Siyasal gericilik tekele tekabül eder " diyerek serbest rekabetci dönemin kapitalizmi ile tekelci kapitalizmin, yani emperyalizmin farklarını ortaya koyar.

Bu anti-kapitalist! cilerin ekonomi ve siyaset de ayırım yapmalarına, birini öne çıkarıp diğerini göz ardı etmelerine karşı yönelttiği en temel alınacak eleştiriyi Lenin in kautskyi eleştirisinde bulabiliriz.

"emperyalizmi "kapitalizmin bir evresi" olarak görmeyen ve mali sermayenin "yeğlediği" bir politika, "sanayi" ülkelerinin "tarım" ülkelerini kendine katma eğilimi olarak gören K. Kautsky ile tam bir çelişkiye düşeriz. Kautsky'nin tanımı, teorik açıdan baştanbaşa yanlıştır. Emperyalizmi belirleyen şey, sanayi sermayesinin yönetimi değil, mali sermayenin yönetimidir, özel olarak tarım ülkelerini değil, her türden ülkeyi kendine katma çabasıdır. Kautsky, emperyalist politikayı, emperyalist ekonomiden ayırıyor, "silahsızlanma", "ultra-emperyalizm" ve benzeri zırvalar türünden kaba burjuva reformculuğuna yolaçmak için, politikadaki tekeli, ekonomideki tekelden ayırıyor. Bu teorik yanlışlığın amacı ve anlamı, emperyalizmin en derin çelişkilerini bulandırmak ve böylece emperyalizmin savunucularıyla, düpedüz sosyal-şovenistler ve oportünistler ile "birlik" teorisini haklı çıkarmaktır. "

Lenin in "Emperyalizm ve Sosyalizmdeki Bölünme" yazısında vurguladığı bu eleştiri onun ekonomik anlamda " emperyalizmin kapitalizme göre tarihsel olarak ilerici konumda olduğu" sözlerini temel alıp gene onun" tekelci kapitalizmin siyasal üstyapısı, demokrasiden siyasal gericiliğe değişimdir" sözlerini göz ardı eden lerin , yani ekonomi yi siyasetden ayıranların emperyalizmin savunucularıyla birlik teorisini haklı çıkarmaya çalıştıklarını ortaya sermektedir.

Gelinen yerde ulusal kurtuluş mücadelelerinin , yani "yarı-sömürge ve sömürge ülkelerdeki mücadeleler artık çoğunlukla feodalizme değil emperyalizme karşı verilen mücadeleler" olduğu ve “”Gerçekten ulusal kurtuluş için verilen savaşları yadsımak, marksizmin belki de en kötü karikatürünü ortaya koymak demektir”” diyen Leninin sözlerine rağmen, bu tür mücadelelerin aşağılanması ve Anti-kapitalist olmadığı gibi bahanelerle desteklenmemesi gerektiğini savunanlara Sosyalist Devrim ve Demokrasi uğruna Savaşım yazısından şu alıntıyı vermekte yarar var.

" Sosyalist devrim tek bir hareket, bir cephede tek bir muharebe değil, çetin sınıf savaşlarının yer aldığı bütün bir çağ, tüm cephelerde, yani ekonomi ve siyasetin tüm sorunları üzerine uzun bir muharebeler dizisidir. Demokrasi uğruna savaşımın, proletaryanın dikkatini, sosyalist devrimden başka yöne çekeceğini, ya da bu devrimi gözden gizleyeceğini, ikinci plana iteceğini vb. sanmak büyük yanılgı olur. Tam tersine, nasıl ki tam demokrasiyi uygulamayan başarılı sosyalizm olmazsa, aynı şekilde, proletarya, demokrasi uğruna, bütün alanlarda tutarlı bir devrimci savaşım yürütmeden burjuvaziyi yenilgiye uğratamaz. "

Şimdi içinde bulunduğumuz dönemde genellikle ülkeler içindeki hakim sınıfların uluslarası tekelci sermayeden bağımsız olmadığı, onların bir uzantısı , işbirlikcisi olduğu , kapitalistlerin çıkarlarının kapitalizmin çıkarlarıyla bağdaşık olduğu somut gerçeğinden yola çıkarsak, her hangi küçük bir ülkeye yapılan emperyalist saldırının özünde kendi işbirlikcilerini değil, o ülke ezilen halkları ve onların mücadelelerini hedef aldığı gerçeğini görebiliriz. Emperyalizmin sömürü politikasının değişik bir şekilde devamı olan saldırı ve işgallere karşı mücadele haklı ve demokratik içerikli mücadelelerdir. Bu mücadelelere Anti Kapitalist olmadan anti-emperyalist olunamaz gibi şabloncu bir sloganla karşı çıkmak, Lenin in de vurguladığı gibi emperyalizmin çıkarlarına hizmet edenlere Solcu teorik kılıf sağlamaktır.

Sosyalistlerin mücadelesi, üretim ilişkileri ve üretim araçları sahipliği- ekonomik ve siyasi- anlamında Anti-Kapitalist ve Anti-emperyalist dir.

Bunu söyleyerek konunun Burjuva Demokratik devrimin tamamlanması –kapitalist olmayan yoldan geçiş teorisi- ikinci bağlantısına geçiş yapıp kısaca değinelim.

“Kapitalist olmayan yoldan gelişme” teorisi üzerine başlıklı kısa yazıda da belirttiğim gibi , Marks ve Engels eğer gelişmis kapitalist bir ülkede sosyalist devrim olur ve yeni devrimlerin olduğu geri kalmış ülkelerdeki devrimlere gerekli yardımları yapabilirlerse kapitalist olmayan gelişmenin olasılığına inanmışlardı. Kapitalizmin hiç gelişmemiş ya da çok az gelişmiş olduğu ülkelerde , işçi sınıfnın devleti kontrolü altında kapitalizmin geliştirilmesi, sosyalizmin ekonomik şartlarının oluşturulması açısından kaçınılmaz bir zorunluluktur. Lenin in sözleriyle Kapitalizmin hiç gelişmemiş olduğu ülkelerde dışardan yardım almadan , sadece kendi gücüne dayanarak sosyalizmin kurulabilecegi düşüncesi , küçük burjuva duygusal ve milliyetci bir görüş tür. Lenin in formule ettiği sosyalizm altında devlet kapitalizmi teorisi temelinde Sovyetlerde uygulanan politika kapitalist öncesi üretim iliskilerinin hakim olduğu bir ülkede “kapitalist gelişme” döneminin kısa kesilerek sosyalizmin kurulabileceginin bir kanıtı oldu.

Bu anti-kapitalist olma sloganı altında Troçkistlerin gizliden ve asıl hedef aldığı Lenin in Devlet kapitalizmi teorisi ve Sovyetlerde uygulanan ekonomi-politikadır.

Hernekadarda günümüzde , Sovyet öncesi dünya ekonomisinden farklı olarak, kapitalizm bir sürü ülkede çarpık da olsa gelişme göstermiş, kapitalizm öncesi iliskiler etkisini büyük ölçüde kaybetmiş ya da kaybetmek üzere olsada , dünya da hala bu karakterini kaybetmemiş ülkelerin varlığı da ortada. yani burjuva demokratik devriminin tamamlanması gereken ülkeler hala var. Lenin "Bircilik ve ikicilik" yazısında kural olarak, “hâlâ ezilen ve kapitalist açıdan gelişmemiş uluslar vardır. Nesnel olarak, bu ulusların önünde henüz başarmaları gereken genel ulusal amaçlar, özellikle demokratik amaçlar, yabancı baskısının ortadan kaldırılması amaçları vardır. “ değerlendirmesini yapar.

Hem bu nedenle , hemde Leninin "Güncel durumun tahlili "yazısında vurguladığı “Marx ve Engels, ezbere öğrenilen ve yinelenen, olsa olsa tarihsel sürecin her evresinin, somut iktisadi ve siyasal durumuyla zorunlu olarak değişen GENEL hedefleri gösterebilen “formüller"le haklı olarak alay ederek, her zaman, "bizim öğretimiz bir dogma değil, ama bir eylem kılavuzudur" demişlerdir“ sözleri temelinde, Burjuva (Milli) Demokratik Devrim lerini bir reçete gibi reddetmek yada kabullenmek bir Marksistin yaklaşımı olamaz, ancak Troçkistlerin vb revizyonistlerin yaklaşımı olabilir.

İlhaka karşı mı değilmiyiz yazısında "Eğer Sosyalizme ihanet etmek istemiyorsak" diyor Lenin, "bizim baş düşmanımız , büyük ülkelerin burjuvazisine karşı –diğer bir gerici sınıfın isyanı olmadığı sürece-her isyanı desteklememiz gerekir. İlhak edilen bölgelerdeki isyanları desteklemeyi redderek , biz somut olarak ilhakcılar oluruz. "

Revizyonistlerin bu alıntıda hemen kılıf olarak sarılacağı Lenin in " gerici sınıf isyanı " sözü olacaktır. Onlara sınıfların genel tarihsel rolleriyle , sınıf üyelerinin aldıkları özgül tavırları birbirine karıştırmamak gerektiğine ilave ve temel olarak da Marksizmin , bizi, "sınıflar ilişkisinin ve tarihin her anının somut özelliklerinin en doğru, aslına en uygun ve nesnel olarak doğrulanabilir, denetlenebilir bir hesabını yapmaya zorunlu kıl" dığını , ve "bu kurala, bilimsel temellere dayanan bir siyaset bakımından kesenkes zorunlu olan bu kurala her zaman baglı kalmak zorunda" olduğumuzu, yani işçi sınıfnın mücadelesi genel ve özel çıkarları doğrultusunda somut şartların somut tahlillerini yapmamız gerektiğini hatırlatmamız gerekir.

Marksistlerin bahsettiği "anti-kapitalist"lik, "Anti-emperyalistlik" le özünde zıt olan, açık gizli troçkistlerin bahsettiği "anti-kapitalist", " anti-kapitalist olmadan anti-emperyalist olunamaz" teorileri, emperyalizme teslimiyetin, emperyalist saldırı ve işgallere sessiz kalmanın, anti emperyalist mücadelelerin desteklenme-mesinin teorik kılıfların dan , Leninizme saldırının maskeli pratiğinden başka bir şey değildir. Onlar tarihe karışmış anti-rekabetci-kapitalist, marksistler anti-(rekabetci ve tekelci) kapitalistler. Marksistler eğer somut şartlar gerektirirse sosyalizmin ekonomik şartlarını yaratmak için, üretim araçlarının sahibi olan işçi sınıfı devleti kontrolü altında kapitalist üretim biçimini kullanmaktan korkmazlar.

"herhangi bir sosyalist, ezen, köleci ve yağmacı "Büyük" Devletler karşısında ezilen, eşit görülmeyen ve bağımlı devletlere zafer diler" işte Marksistin en temel Anti-emperyalistliği burda yatar, bu ezilen bağımlı ülkelerin halklarının anti-rekabetci-kapitalist olup olmadıkları mutlak şartında değil. Büyük devletler tarafından saldırıya uğrayan , işgal edilen küçük ülkelerin mücadelelerini desteklememek için teorik kılıflar yaratmak, gene Leninin sözleriyle “ulusal kurtuluş için verilen savaşları yadsımak, Marksizmin belki de en kötü karikatürünü ortaya koymak demektir””. Troçkist varyasyonlardan da Marksizmin en kötü karikatürünü ortaya koymakdan başka bir şey beklenemiyeceğini tarih somut olarak defalarca kanıtladı.

Nisan 16, 2011

Note
Lenin binlerce sayfalık yazılarında ,sadece dört yerde, dört defa anti-kapitalist kavramını kullanıyor. Bu kullanımı da Narodnikleri, eleştirisinde, ve Almanya da militarizmin yenilgisinden sonra anti-kapitalist mücadelesinin olacağını vurgularken.

Aynı şekilde Stalin bir defa kullanıyor o da Sovyetlerdeki muhalefetle aynı fikirde olduklarını belirten Alman Sosyal Demokrat Paul Levi nin * gerçek şu ki Rusyada sınıf mücadelesi bayrağı altında bağımsız, anti-kapitalist bir hareket yeniden başlıyor** alıntısı. Kendi kullanımı değil.

Enver Hoca Marksist Leninistlerin kitleler nerde olursa orda çalışması gerektiği ve kitlelerin aktivitelerine anti-kapitalist, anti-emperyalist ve anti-revizyonist siyasi karakter verilmesi gerektiğini vurgularken kullanıyor.

Anti-kapitalist sloganını dünya da en çok kullananlar Anarşistler ve 4üncü , 5inci enternasyonalciler gibi Troçkist varyasyonlar.

İnternet ve Medya- Sahte-haberler ve sahte-sosyal-muhalefetler

2011-04-12T17:26:00.000-07:00

“İnternet İnsanlık Tarihinin En Büyük Denetim Aracıdır”

Yukardaki sözler Frukoların girişini engellemek için kapıların içerden sandalyelerle kapatıldığı siyasalın alt katında ders çalışırken tanıştığım sonradan gazetecilikte hocam olan Prof Korkmaz Alemdarın internet üzerine defalarca doğrulanan kısa ve öz tesbiti.

Bir iletişim aracı olarak İnternet diğer iletişim araçlarından bağımsız bir şekilde ele alınamıyacağı gibi , İletişim araçları ve iletişimin fonksiyonu, üretim araçları ve üretim ilişkilerinden bağımsız bir şekilde ele alınamaz. Hepsi bir bütünlük içinde ele alınması gerekir. Marksın yazılarından kolayca anlayabileceğimiz gibi, maddi üretim araçlarının sahipleri , aynı zamanda düşünce üretim araçlarına da sahiptirler. Sınıf mücadelesinin kaçınımaz bir sonucu olarak bu araçları kendi ekonomik ve siyasi çıkarları doğrultusunda kullanacaklardır.

Bilgi çağı, Enformasyon çağı süslü teoriler ve aldatmacalarının altında yatan sınıfsal çıkar savaşlarını görmemek sınıfsal çelişkilerin ve sınıf mücadelesinin ortadan kalktığını iddia etmekle eşdeğerdir. Gazeteciliğin gelişmesi kendiliğinden değil kapitalist sistemin zorladığı ihtiyaçla bağlantılı olarak oldu. Televizyon un gelişmesi gene kapitalist üretimin tüketimini yaygınlaştırma, kapitalist yaşam biçimini benimsetme hedefleri yanında, kapitalist propogandanın ve gerek genel ve gerekse gündemde olan özel konularda kamu oyu yaratma amacıyla bağlantılı oldu. Gelinen yerde İnternetin gelişimi bundan farklı bir içeriğe sahip değil, tam tesine iletişimin en geniş kitlelere anında ulaşabilmesi ve bireylerin “kendini gelişmelerin bir parçası olarak görmesi” (ni sağlama) nedeniyle, kapitalistlerin elinde daha güçlü ve daha kolay manipule edilecek bir iletişim aracına dönüştü. Korkmaz hocanın da belirttiği gibi “İnternet İnsanlık Tarihinin En Büyük Denetim Aracıdır”.

Bu “denetim” kavramını sadece sözlük anlamında denetim, olarak ele alamayız. Bu denetim sadece bireylerin, grupların vs “ne yaptığını” , “neler planladığını” denetleme den çok daha geniş kapsamlı, insanların genel ve özel ,”düşünce ve tavırlarını etkileme ve oluşturma” , yani “beyinsel denetim-yönetim “ olarak ele almak gerekir.

Medyanın yaratma alışkanlığında olduğu -pseudo-news-, “sahte haberler”, internet çağında “sahte-örgütler”, “sahte-muhalefetler “yaratacak olanaklar sağlamıştır. Irakta ölmüş olan bir adamın (Zarkawi nin) yeniden canlandırılıp örgüt kurması ve sağı solu bombalaması, merkezi bir örgütlenme olmayan Alkayde nin, ihtiyaca göre kimi yerlerde hortlatılması, artık sesi hiç çıkmayan!! (ihtiyaç duymuyorlar galiba) Bin Ladin in arada sırada video konuşmaları vs gibi örnek olaylardan görülebileceği gibi, teknolojik imkanlarla , montajlarla olmayan olayları oldu gibi gösterebilme, ya da olduğundan çok fazla abartılmış bir şekilde gösterebilme olanakları, kapitalist medyaya doğruluğunu kanıtlama konusunda “yasal” ve “moral” bir sorumluluk olmadan bunları haber diye verme olanağını da sağladı.

En son ortaya çıkan haberlere göre Amerikan hava kuvvetlerinin Irak ve Afganistanda kullanmak için planladığı bir bilgisayar programı, devamında Pentagonun ve Amerikan istihbaratının da işlerini kolaylaştırmada kullanıma geçirilmiş.

Amerikan hükümetinin ve pentagon un özel istihbarat şirketleriyle , FaceBook, Twitter, YouTube gibi sosyal Medya Sitelerinde “Sahte Üyeler” yaratıp, gündeme gelen siyasi ve ekonomik tartışmalı konularda kendi görüşlerine uygun geniş çapta insanların olduğu sahte-gerçeği oluşturan bilgisayar program anlaşmalarına girmiş.

Özel Emniyet şirketi HBGary nin sitesine,bir internet aktivistin saldırısı sırasında ortaya çıkan eposta da, şirketin “kişi yönetim Programı” adlı, bir kişinin binlerce sahte ve farklı kişi adıyla sosyal medya siteleri hesabı açabilme olanağı sağlayan bir software program anlaşması ortaya çıktı.

Bilgisayar programı federal hükümet görevlilerinin bir isimle açılan ve kontrol edilen binlerce sahte üyelerle sadece gerçek kişi leri denetleme ve gözetleme değil, kendi gündemleri doğrultusunda propaganda yapma ve sosyal muhalefet yaratma olanağı sağlıyor.

Bilgisayar programı aynı zamanda sözde üye olunan bölge, ülke, ya da şehrin zamanın da otomatik olarak ayarlıyarak şüpheleri ortadan kaldırmayı da hesaba katacak zeka! da. Ayrıca program kişinin etnik ve dini ne göre, göçmen bürolarından, okul, iş vb internet verilerine karşılıklı kontroller yaparak, sayfası olmayanların adlarını kullanarak bir anda binlerce üyeli sosyal muhalefet sayfaları oluşturabiliyor. Örneğin eğer konu Tükiye ile ilgili ise, ABD, ve batı ülkelerinde sayfası olmayan Türk vatandaşlarının isimleri ve bunların herhangi bir şekilde internetde bağlantılı oldukları kişileri, okul arkadaşlarını vs karşılıklı kontol ederek, hepsini üye yapma ve hepsini birden sadece bir bilgisayardan kontrol etme olanağını sağlıyor.

Bu bilgisayar programının ilk önce Amerikan hava Kuvvetleri tarafından Afganistan ve Irak a yönelik propaganda larda kullanma amacıyla anlaşmaya koyulduğu , bu isteğin gazetede yayınlanan ihale isteği üzerine ortaya çıktı. Bu tür kamu oyu ve muhalefet yaratmada Çin deki olaylardan çok , Libya daki olaylar daha somut veriler sağlıyor.

24 Ocak 2010 da, Libya YouTube e bağlantıyı tamamen ve süresiz bir şekilde durdurmuştu. Yani Libya içinden kimse youtube e video yüklemeyi bırakın, YouTube ulaşma olanağı ortadan kalkmıştı. 2010 da Libyadan internete giris sadece % 5 ,Twitter hesabi 3500 civarinda, Çin dekinden daha fazla olmasına rağmen ,dünya genelinde ve özellikle son zamanlardaki verilerle karşılaştırıldığında çok azdı.

Ayaklanmanın başladığı ikinci günde, Şubat 17 2011 de, Libya dan olduğu gösterilen, ve ne ilginçtirki, hepsi ingilizce olarak facebook ve youtube baglantılı 100 binlerce twitter hesabı piyasaya çıktı..Bütün hesapların İngilizce olması bir yana, yazılar anadili ingilizce olan birisinin gramer yapısına sahipdi, ayrıca kişisel hesaplarda kişi resmi yerine, hemen hepsinde, aynı ölçülerde eski krallığın bayrağı vardı.

Libyadan bu facebook ve youtube üyesi İsyancılar! tarafından yüklendiği iddia edilen ve batı Medyasında gösterilen videoların çoğunlukla yurt dışından ve ingilizce pankartlarla olması, Libyalı! ların ingilizce olarak batıdan yardım ve müdahele çağrıları , Youtube de verilen haberlerin bazılarının dogru olmadığı batılı medyanın muhabirlerinin kendileri tarafından onaylanması , bu “medya muhalefet i”nin yaratılmış, “sahte medya muhalefet” olduğunun belirtileriydi. Sivil halkın Libya askeri uçakları tarafından bombalandığı, Afrikali para askerler tuttuğu ve halka saldırttığı haberlerin uydurma olduğu ortaya çıktı. Buna rağmen batılı medya bu yalanlara kaynak olarak Libya dan “normal vatandaşlar” tarafından yüklendigi iddia edilen videoları tekrar tekrar göstermeye devam etti .

Kaddafi nin bu haberler nedeniyle BM lere bağımsız araştırmacılar gönderme ve “gerçeği Bulma Misyonu” çağrısı ve bu çağrının Birleşmiş milletler tarafından reddi haber bile olmadı…

Bir başka ilginç gelişme ise Wikipedia da anında muhalefet ve muhalefet liderleri hakkında olumlu yazılar oluşturuldu. Libyanın tarihi çarpıtılarak ya da krallığa karşı mücadele kısmı yontularak yazıldı. ve Bu yazılar katlanarak binlerce site ve bloglarda kendisini buldu..

Gelinen yerde, gerçeklerin komplo teorileri olarak sunulduğu, kapalı kapıların ardında holyywoodvari hazırlanan propaganda senaryolarının haber olarak verildiği batılı medya , bu bilgisayar programı ile kendine pentagon da tek bir bilgisayar başında , tek bir kişinin yaratabileceği “sahte sosyal muhalefetler” ve “sahte haberler” kaynağı bulmuş oldu..

İnternet, kapitalist medyaya , medyanın yüksek maaşlı sahte-haber yazarlarına ilave olarak, gündemi manipule edebilecek güce ve çıkara sahip pentagonun bilgisayar programı ile , bedava ve sorumluluk taşımadığı bir “sahte haber Kaynağı” sağlamış oldu.

Her türlü manipulasyonu sağlayabilecek teknolojiyi elinde bulunduran Kapitalist Medyanın haber olarak sunduğu her önemli olaya aksi kanıtlanana kadar şüpheli ve sahte-haber olarak yaklaşmak, oyuna gelmemek için sanırım ilk alınması gelen tavır olması gerekir. İçi milyonlarca propaganda ve çöple dolu internetden, bıkmadan ve yorulmadan aranırsa ve ilerici iletişim ağları kurulursa, alternatif haberleri de bulma olanağı var.

12 Nisan 2010

Libya –İktidara karşı! ayaklanma, emperyalizme karşı savunma? hangisi gerici, hangisi ilerici?

2011-04-09T18:50:00.001-07:00

“Marksist görüş her zaman derinleştirilmiş bir "değerlendirme" isteyecektir, yüzeysel bir değerlendirme değil; marksist görüş tahriflerin, duraksamaların ve korkak liberal gizlemelerin yoksunluğunu her zaman açığa vuracaktır” Lenin

Libyadaki olaylar kısa zamanda diğerlerinden farklı karaktere sahip oldu. Bir yandan ayaklanma , ve diğer yandan emperyalist saldırıya karşı savunma ikilemini içinde taşıyan farklı , tarihi bir özgüllüğe örnek oldu. Bu nedenle konunun incelenmesi önem taşımakta.

Lenin in yukardaki alıntıdaki sözleri , günümüzde Libya daki ayaklanma nın duygusal değerlendirmelerini, bunun yanında Alan Woods gibi Troçkist ağbabalarının ve benzer batılı burjuva liberallerin tahrif edilmiş , gerçeklerden uzak slogancı değerlendirmelerini hazır lopcu bir şekilde Marksist değerlendirme olarak kabullenen kimi sol cuların, genelde olayları ve özelde Libya daki olayları değerlendirmede Marksizmden ne kadar uzak kaldıkları konusunda büyük önem taşımaktadır.

Burda ayaklanmaya silah ve mermi yardımı yapan Saudi Arabistanın “kaddafinin başarısı için dua ettiği “ gibi darkafalı , çelişkili ve gerçek dışı değerlendirmeler yapan Alan Woods gibilerinin yazılarını tartışmaya girmeyeceğim. Ayaklanmada kullanılan bayrağın eski Kralcıların bayrağı olduğu gerçeğini bile saklama gereği görüp, bu bayrağı “bağımsızlık mücadelesi günleri tarihinde kullanılan bayrak” olarak yutturma ya kalkma derecesine kadar gerçekleri tahrif etme yi kendine görev sayan Alan Woods dahil, tüm meşhur! burjuva aydınları gerek ayaklanmanın başlangıcını, bölgeselliğini, önderlik eden kimi kabilelerin ve Ulusal Cephe nin rollerini , gerekse Libyanın ekonomik yapısını, ayaklanma öncesi uluslarası ve ulusal alanda çelişkilerin derinleşmesine neden olan siyasi gelişmeleri de değerlendirmelerinde es geçmeyi nedense! zorunlu hissederler.

Değerlendirmeler bize ne kadarda ters gelirse gelsin, saklanmayan, ele alınması gereken tüm somut ve gerçek verilere dayanması gerekir. Lenin in sözleriyle " gerçekten bir marksist, bir durumu değerlendirmek için, olası olandan değil, gerçek olandan hareket eder."

Marksist değerlendirme de ele alınan somut veriler ışığında ,(başlangıçta ilerici ya da gerici niteliği bile olsa) bir ayaklanmanın gelinen yerdeki özgül niteliğinin belirlemesinde temel alması gereken Marksist teori ve yöntemler vardır. Ayaklanmanın ekonomik ve siyasi somut şartları , ayaklanmanın sınıfsal yapısı, neyi hedeflediği, yani objektif ve subjektif şartlarını değerlendirmek gerekir. Tunus ve Mısırda objektif ekonomik şartlardan doğan, kendiliğinden ayaklanmalar, gerek sınıfsal özelliği ve gerekse hedefleri nedeniyle İlerici niteliğe sahip ayaklanmalar olarak kendilerini gösterdiler. Libyadaki ayaklanmaların ekonomik ve siyasi temellerini, hedeflerini ve sınıfsal niteliğini , korkmadan, gerçekci olarak değerlendirdiğimizde karşımıza çıkan farklı bir görüntüdür.

Hakim sınıf ve klikler arası çıkar çatışmaları , Dini, Aşiret ,Monarşik vb gericiler arasındaki çıkar çatışmaları, emperyalistlerin çıkar oyunları na dayanan çatışmalar ve ayaklanmalar gerici ayaklanmaları oluştururlar.

İlk önce batılı medyanın ve Alan Woods gibi Troçkistlerin gerçekleri çarpıtarak sundukları ekonomik ve siyasi verilere değinmek., buna bağımlı olarak da şu sorulara cevap vermek gerekiyor.

Ayaklanma bir halk hareketi mi yoksa bölgesel,etnik, dini, mezhebi, aşiret, kabile vb hakim gruplar arasında bir çıkar savaşımı?
Ayaklanma dinci, kralcı vb gerici lerin önderliğindemi değilmi?
Ayaklanma emperyalistlerin oyunlarına aletmi değilmi?

Burada gene takımcı ve mekanik bir şekilde ayaklanmanın gerici olduğunu savunmak Kaddafiyi savunmakla aynı şeydir darkafalı , anti-diyalekti yaklaşım ve yaklaşımlara cevap vermeye gerek görmüyorum.

Sözü geçen diğer Arap ve Afrika ülkelerinden farklı olarak ,(batılı medyanın çarpıtmalarının tersine) Libya nın ekonomisi ve gelir dağılımı, komşuları derecesinde, arasında büyük uçurumlar olmayan, onlara nisbeten sosyal bir refaha sahipti. Dünya ekonomik krizinden etkilenme , aynı ölçüde olmaması bir yana, krizden hemen sonra Libya da GPD nin kısa zamanda yükseldi.

Sene Satın Alma Gücü (PPP) temelinde GDP % Degisim
2000      9749.681 3.89%
2001      9351.623    -4.08%
2002    9201.449    -1.61%
2003     10414.832      13.19%
2004      10904.632 4.70%
2005 11701.525 7.31%
2006     12643.179 8.05%
2007     13719.141       8.51%
2008 14068.622      2.55%
2009 13599.265      -3.34%
2010 14878.239      9.40%

Gene diğer Arap ve Afrika ülkelerinden, ve hatta batı ülkelerinden farklı olarak,16 yaşına basan her genç haftalık “halk Komitesi”toplantılarına katılma ve kendilerini ilgilendiren konularda söz hakkına sahiptiler.

Sağlık ve eğitimin parasız olması bir yana, yurt dışında okumaya gidenlerin tüm masrafları devlet tarafından karşılanıyordu. Sosyal yardım anlamında en ilginç olanlardan bir tanesi ise, yeni evlenenlere 60,000 dolara yakın ,fazisiz mali yardım sağlanması.

Bu göstergeler, diğer ülkelerden farklı olarak ayaklanmanın ekonomik ve sosyal anlamdaki objektif şartlarının varlığı konusunda oldukça şüphe yaratmakta.

Libya da 1969 devrimi öncesi egemen olan kabileler Saadi olarak adlandırılan Cyrenaica kabileleri idi. Bu kabiielerden oluşan Senussi grubu Libyayı 1951-1969 arası yöneten krallığı oluşturanlardı. Yani 1969 devrimine karşı savaşan ve devrimden sonra da kaddafiyle sürekli şıkar çatışması içinde olan kabileler.

Ayaklanma öncesi Kaddafinin hükümeti lav etme petrol gelirlerinden karları halka eşit olarak dağıtma önerilerinin , petrol kaynaklarının bürokratik egemenliğini oluşturan ve gelirlerden büyük paylar alan kabile önde gelenlerin çıkarlarıyla çatıştığını anlamak için bu konuda gazetelere kadar çıkan yorumları okumaya gerek yok sanırım.

Zaten Şubat 15 de başlayan beş-gün ayaklanmanın Saadi kabilelerinin oluşturduğu Bengazi de başlaması ve bu Cyrenaica bölgesinde kalması, 3 gün içinde Şubat 18 de Bengazinin kontrol altına alınmış olması , ayaklanmanın *kendiliğinden* olmasından çok, subjektif şartlarının planlı bir şekilde yaratılmış olma ihtimali konusundada şüpheleri arttırmaktaydı.

Ayaklanmada kullanılan bayrağın, (Alan Woodsun sahtekarca özgürlük bayrağı olarak ileri sürmesinin tersine), petrol şirketlerinin başa getirdiği kral ın ve krallığın bayrağı olması , daha ilk gününden batının müdahelesi için çağrılar yapılması ayaklanmanın sadece sınıfsal niteliği değil, batıyla önceden olan ilşkileri konusunda da şüpheleri doğrulamakta.

Bu anlamda Libya da ki ayaklanmanın , gerek sınıfsal ve gerekse kendiliğinden olma anlamında Tunus ve Mısırdaki ayaklanmaların tam zıttı bir niteliğe sahip olduğu ortaya çıkmaktadır.

Batılı medyanın Libyadaki ayaklanma haberlerinde arka planda gösterdiği içinde kadın, çocuk vb olan resimler ve videoların hemen hemen çoğunluğunun yurt dışında ve özellikle batıdaki protestolardan olması da, onların bu ayaklanmaya , yöresel ve kabilesel değil, genel bir “halk ayaklanması” imajı verme –başarılı-çabalarının tipik örnekleridir.

Ayaklanma, içerde , hakim gruplar ve klikler arasındaki , yani burjuvazinin kendi içindeki çıkar çatışmasının ,bölgesel olarak , planlı bir şekilde pratiğe dökülmesinden başka bir niteliğe sahip değildir.

Ayaklanma, müdahele için kamu oyu yaratma, ve müdahele çağrıları sonucu emperyalistlerin askeri müdahelesi, bu arada Libya nın Bengazi ve Cyrenaica dahil her tarafına yayılmış en büyük kabile Warhala nın barış yürüyüşü yapması da, ayaklanmanın ne kadar Kralcı Senussi grubu merkezli olduğu konusunda diğer somut bir veridir bizim için.

Dış bağlantı konusunda ayaklanmada önemli yer alan CIA tarafından kurulmuş” Libyanın Kurtuluşu için Ulusal Cephe” yi bir yana bırakırsak, emperyalistlerin Libyaya askeri müdahele planlarının çok önceden başladığı konusundaki veriler , ayaklanma ile diyalektik bir bağlanma kurmak için yeterli verildir.

“Neden müdahele” konusunda Kaddafinin petrol kaynaklarının ulusallaştırma alternatifinin batılı petrol şirketleri tarafından pek de hoş karşılanmadığı ve onların sadece bu kaynakları kullanmadan çok sahiplenme arzusu bir yana , buna bağımlı olarak bölgedeki halk hareketlerini bastırma ve kontrol altına alma amaçları temel alınmalıdır.

Burda ilgili bir konuya değinmek gerekli. Heritage Foundation adlı kuruluş tekelci sermayeye ve şirketlere karlı yatırım yapabilmeleri için araştırmalar yapan ve onlara hangi ülkede yatırımların daha karlı ve korunabilir olacağo konusunda yol gösteren, bir kuruluştur.   En son raporuna göre ekonomik yatırım anlamında en az özgür olan on ülke şöyle sıralanıyor.. En kötüsü Kuzey Kore, Zimbabwe, Küba, Eritrea, Venezuella, Myanmar , Libya, Demokratik Kongo Cumhuriyeti, İran ve Timor.

Bengazide kurulan yeni hükümetin liderlerine bakarsak ABD de okuyan ve Libya da özelleştirmede önemli rol oynayan Mahmoud Jibril, her türlü tahriflerin tersine batının baştan beri *içerdeki adamı* olan Abdel Jalil, özelleştirme programında görevli Ali Abd-al-Aziz al-Isawi gibi liderlerin ekonomik olarak kimlerin çıkarları peşinde ve özel yatırımlar için "en az özgür ülke" olmadan "en fazla özgür" ülkeye çevirme peşinde olduğunu görmekte zorluk çekmeyiz.

Müdahelenin temel nedenlerinden birisinin Libyadaki petrol ve su kaynakları olduğu konusuna burun bükenlere Sorun emperyalist ülkelerin Libya petrollerine “ULAŞAMAMA” sorunu değildir, sorun “KAYNAKLARA “sahip olma sorunudur, demiş. Ve ekonomik çıkarları , bu çıkarların korunması ve bu sorunu çözecek siyasi yapılanma ların oluşturulması birbirinden bağımsız ele alınmaması gerektiği ni vurgulamıştım bir başka yazıda. Yeni ortaya çıkan bir veriye göre Libyada petrol araştırması, petrol çıkarma ve diğer alanlarda faaliyet göstren yabancı şirketlerin Libyada bir ortağı olması ve saadece % 35 kara hakkı olduğu anlaşma şartlarından. Buna ilave olarak sadece IMF ve Dünya bankasından bağımsız olan Libya merkez bankası vasıtasıyla ve sadece Libya Dinarı ile ticaret yapabileceği de anlaşma şartlarından. IMF ve Dünya bankasından bağımsız, dolar dışında kendi parasıyla işlem şartı koyan merkez bankaları Libya haricinde, Kuzey Kore, Sudan, Küba, İran, ve bir zamanların Irak ı , Afganistan ı . Bu da bize Irak ve Afganistandan sonra Libyanın da bağımsız bankacılığının sona erdirilmesi amacının müdahele! de önemli bir neden olduğunu gösterdiği gibi, zaten Bengazide yeni hükümet ! tarafından kurulan yeni merkez bankasının da yeni dolar niteliği bunu doğrulamakta.

Bir ülkede “parayı” kontrol etmenin o ülkenin ekonomik ve siyasi kontolünü beraberinde getireceği gerçeği temelinde Scott Creighton un şu değerlendirmesi Libya üzerine planlar konusunda önem taşımakta

"asıl sorun her zaman Libyanın merkez bankasının kontrolünün ele geçirilmesi olmuştur. Petrol diğer kaynaklar gibi özelleştirilmeyi ve satılmayı bekleyen karlı bir yan konudur sadece. ..Petrol önemli ve kesinlikle bir hedef , ancak petrol bu global savaşların arkasındaki itici güç değil. (asıl itici güç) bankacılıktır. "

Su konusu petrol kadar ve belkide daha fazla önem taşıyan bir sorun. Libyada çölün altında buluna su kaynakları sadece Afrika ve Arap ülkeleri için değil, sürekli su sorunu çeken israil için de büyük önem taşımakta. Libyanın insan yapıtı “büyük ırmak” projesi nin açılış ında “Amerikanın Libyaya tehlikesi ikiye katlandı” sözleri bilinçsizce söylenmiş sözler olmadığını , günümüz müdahelesi ile kanıtladı..

Bu sıralanan veriler temelinde , Libya daki ayaklanmanın başlangıçta komşu ülkelerdeki ayaklanmalardan esinlenen ilerici nitelikte olduğunu varsaysak bile süreç içinde ve gelien yerde ilerici nitelikte olduğunu savunabilmemiz için, onların desteklediği, desteklendiği, emperyalist askeri müdaheleyi haklı ve ilerici olarak , ya da kimilerinin yaptığı gibi bu savaşı gericiler arası emperyalist savaş olarak değerlendirmemiz gerekir.

Bu konuda gene Lenin e basvuralim;

Darkafalı, der, Lenin , savaşın, "siyasetin devamı" olduğunu kavramaz; ve devam eder, Peki, bir savaşın "özü"nü nasıl tanımlayabilir, nasıl ortaya koyabiliriz? Savaş siyasetin devamıdır. Öyleyse savaş öncesinde güdülen siyaseti, savaşa yolaçan, savaşı ortaya çıkaran siyaseti incelememiz gerekir. Bu siyaset emperyalist bir siyasete, yani mali-sermayenin çıkarlarını güven altına almak, yabancı ülkeleri soymak, ezmek amacını güdüyorsa, o zaman bu siyasetten doğan savaş emperyalisttir.Emperyalist savaşı *emperyalist Büyük Devletler arasında ya da Büyük Devletlerle ittifak halinde verilen savaş, emperyalist savaş olarak açıklayan Lenin
“Emperyalist bir savaş, siyasal sonuçları bakımından tamamen gerici ve anti-demokratiktir” “

”Eğer bir savaşın "özü", örneğin yabancı zulmüne son vermekse o zaman, ezilen devlet ..açısından böyle bir savaş ilericidir” der.

Libya nın emperyalist büyük bir devlet olduğunu savunmuyorsak , bu savaşın emperyalistler arası bir savaş olduğunu değil, emperyalistlerin siyasetlerinin bir devamı olarak , mali-sermayenin çıkarlarını güven altına almak, ülkeyi soymak amacında , küçük bir devlete saldırdığı emperyalist savaş olarak tanımlamamız gerekir. Bu da saldırıyı gerici, savunmayı ilerici olarak değerlendirme sonucunu çıkartır..

Leninin açıklamaları temelinde, Libya özgül ve özel durumunda, emperyalist saldırıya karşı mücadele verenleri mi yoksa, emperyalist saldırıya içerden katkıda bulunanları, Lenininin sözleriyle Emperyalist oyunlara alet olanları mı desteklemek gerekir sorusuna cevap , Libya daki ayaklanmanın ( başlangıçtaki belirli bir yöre ve kabile özelliği vb gerçeklerini bir yana bıraksak bile) gelinen yerdeki niteliğinin ilerici mi gerici mi olduğu sorusuna da cevap olması gerekir.

Emperyalist askeri müdaheleye çanak açan ve destekleyen Libyadaki ayaklanma, gelinen yerde gerici bir ayaklanmadır. Tarih gösterecektirki bu ayaklanma , emperyalistlerin Afrika ve Orta doğu planları çerçevesi içinde yıllardır planladıkları oyunların bir parçası olarak başlatılmış , Libyanın Lübnanlaştırılmasının ilk adımlarının atılmasında önemli rol oynayan, ajanlar, kralcılar ve, dincilerin önderliğinde gerici bir ayaklanmadır.

Nisan 7, 2011

Emperyalizmin gizli orduları

2011-04-06T17:35:00.000-07:00

Lenin "dünya egemenliği" emperyalist siyasetin özüdür; emperyalist savaş, o siyasetin devamıdır.. “Emperyalist bir savaş, siyasal sonuçları bakımından tamamen gerici ve anti-demokratiktir “ değerlendirmesini yapar. Savaş kavramını onun bu BİÇİMİnden ele alıp onun özünden yani siyaset temelinden, savaşın diğer bir biçimini , gizli olanını ele alırsak, gizli savaşların da özünde gerici ve anti-demokratik olduğu sonucuna ulaşmak mekaniksel değil, diyalektik bir bağlantı olur.

Emperyalistler ezilen halkların ulusal kurtuluş savaşlarını ve sosyalist mücadeleleri bastırmak için sadece açık savaşlar değil, genellikle istihbarat örgütleri ve kiralik, kukla elemanlarınında kullanımıyla, “gizli savaşlar” da yürüttüler. Bu tür gizli savaşlar Sovyetlerin dağılmasından önceki , soğuk savaş döneminin en belirgin ve su yüzüne çıkan uygulamaları oldu.

Soğuk savaş döneminin sona ermesi , dünyadaki ekonomik patlama, bu ekonomik patlamanın bir sonucu olarak bir zamanlar az gelişmiş ülkelerde ekonominin belirli ölçülerde ve hızla gelişmesi, bu gelişme nedeniyle küçük burjuva sınıfın palazlanması ve burjuva liberal düşünceye doğru hızla kayması, gizli savaşları daha da güçlü ve az masraflı bir şekilde öne çıkardı. Özellikle emperyalizmin “ideolojik” mücadele alanında daha da aktif olarak yer alması konusundaki teorik yapıtlar, bu ideolojik mücadelede kendi ülkelerinde kimi mali destekli, kimi akademik destekli , kimi gönüllü yer alacak palazlanmış bir küçük burjuva sınıfın olması,temelini hazır hale getirdi. gizli savaş için orduların oluşturulmasının

Türkiye özelinde de bu palazlanan küçük burjuva sınıfa ilave olarak, devrim mücadelesinden bıkmış, yaşlanmış ve popülerliğin tadına almış döneklerin sayısının hiç te küçümsenmeyecek derecede olması, emperyalist gizli orduları için gönüllü , kimi yerde hala solcu olduğuna inanan, kimi yerde solculuğu burjuva ideolojisine indirgeyen, hazır ve nazır adayların varlık temelini oluşturdu. Yani emperyalist ideolojik mücadele ve gizli savaşın farklı biçimde yürütülebilmesi için Sol içinden burjuva düşüncelerin yaygınlaştırılması büyük çapta kendiliğindenci küçük burjuva bir hareket olarak doğdu. Bu gelişim ve değişimi çok iyi gözlemleyen emperyalistler, kendiliğindenciliği gerek akademik ve gerekse sivil toplum örgütleri gibi kurumsal mali desteğin yanında, işçi örgütleri ve partilere kadar destekleme ve dolayısıyla kontrolü ele alma amacında sözde işçi ve sözde özel, uluslarası ve ulusal kurumlar oluşturdular. Gelinen yerde bu kurumlar dünyanın hemen her ülkesinde emperyalist ideolojinin hizmetinde, devrimleri reformlarla sınırlamaya çalışan, özelleştirmeyi, küreselleşmeyi, emperyalist saldırıları sol adına onaylayan ve savunan güçlü bir Gizli Ordu yu oluşturmaktalar. Bu gelişimin tarihini ve kurumları incelemek devrimci mücadelede alınacak tedbirler ve yapılacak birlikler açısından önem taşımakta.

Emperyalist siyaset yakın Tarihine kısa bir bakış

Soğuk savaşın sonlarına doğru , gelişen halk hareketlerini kimi yerde engelleyemeyen emperyalist ler ikilemli bir politika uygulamaya başladılar. Bu politika 1970 lerin Amerikan Neo-Kon politikası , Paul Nitze in başkanlığında hazırlanan 68 Mili Güvenlik Kurulu Raporu na uygun askeri pratiği öne çıkaran militarizm politikası ile Bernstein ve Troçkizmden esinlenen küresel devrim politikasının bir karışımı oldu.

Bu 68 Mili Güvenlik Kurulu Raporu temelindeki politikadan yavaş yavaş neo-kon politikasına karışım ve değişim döneminde Troçkizm neo konların politikalarının esinlendiği en önemli akımlardan birisi oldu. The Public Interest, Kamu Yararı adlı magazinin kurucusu İrving Kristol, magazine yazarları Nathan Glazer, Sidney Hook, ve Albert Wohlstetter gibi, Neo-konların kurucularından çoğu 1930 ve 40 larda Troçkist ve Troçkiye yakın olanlardan, Penn Kemble, Joshua Muravchik, ve Carl Gershman, gibi daha genç olan bir kısmıda eski Troçkist Max Schacmantın hakim olduğu dönemdeki Sosyalist parti elemanlarından oluşmaktaydı.

Troçkizmin Bernsteincı enternasyonalist görüşlerinin hakim olduğu bu Troçkist önderler! den James Burnham ve Max Schachtman ikinci dünya savaşı döneminde Nazilere ve Sovyetler aynı şekilde karşı tavır almalarına rağmen ikiye bölündüler. İtalyan Troçkist Bruno Rizzi nin bürokrat ve managerlerin yeni bir sınıf olarak ortaya çıktığı teorisini benimseyen bu iki önderlerden James Burnham Sol culuğu bırakarak sağcı National Review magazininide editor oldu.

Neo-kon ları oluşturan (ve oluşturmayan) Amerikalı Troçkistlerin ABD dış politikasına yaklaşımı Bernsteinın emperyalizmin yayılması ve geri kalmış ülkelerde kapitalizmin geliştirilmesi teorisi ile Fukuyamanın *Tarihin sonu* başlıklı yazısında özetlediği Kapitalizmin son sitem olduğu teorisinin bir birleşimi olarak Demokratik Kapitalizm in global olarak yaygınlaşmasını hedef alıyordu. Bu ideolojik temelde Neo-Kon Troçkistler, Johua Muravchik in Bernstein ın teorisinin özeti olan “Demokrasiyi İhraç etme” politikasını da , siyasi pratik olarak seçtiler.
Neo-kon ların siyasi çalışmalarındaki teorik arka planı, onların geçmişteki Troçkist faaliyetlerinden ve ideolojilerinden kopuk değildi. Bu nedenle neo-konların düşünceleri Troçkizm ve Paul Nıtze in 68 Mili Güvenlik Kurulu Raporu nun bir karışımı olarak ortaya çıktı.

Troçkizmin burjuva ve küçük burjuva karakteri , ideolojik olarak uzlaşmacı yapısı , soğuk savaş sonrası dönemindede onların her türlü liberal ve gericilerle ittifak yapmalarının zeminin hazırladı. Soğuk savaş sonrası stratejisi olarak emperyalist ideolojik yapılanma ve ideolojik mücadelenin önemini n , özellikle Huntington tarafından vurgulanması ve kültürler arası çatışma yazısıyla yeni politikanın temellerinin atılmasından sonra , burjuva ideologlar ın dış politikası artık liberalizme ve sol a karşı olma klişelerinden çok, muğlak bir idealism , demokrasi içerik ve sloganlarını taşımayı temel aldı. Bu muğlaklık , idealizm ve ideolojik yapılanma , Troçkistlerin emperyalist siyasetde daha aktif ve yukardan aşağıya yuvalanabimeleri olanağını sağlamış oldu.

Emperyalist Kurumlar ve Troçkistler

NED (Demokrasi için Ulusal bağış), Hindistanda 1999 da kurulan, NED in gizli kopyası olan WMD , Özgürlük için Dünya hareketi, Amerikan İşçi Federasyonu ve Sanayi Örgütleri Kongresi AFL-CIO , 1997 de AFL-CIO nun bir bölümü olarak kurulan Ulsularası İşçi Dayanışması Amerikan Merkezi (ACILS), 1983 de kurulan (NDI) Ulsularası İlişkiler için Ulusal Demokratik Kurumu , Freedom House (özgürlük Yuvası), Ulsularası Özel Girişim Merkezi CIPA (IRI) , Citibank, Ford, Soros vakıfları vs gibi kuruluşlar bu emperyalist politikada ki gizli savaş ve gizli ordu ideolojik pratik yaklaşımın ürünü olan en büyük kurumları oluştururlar.

Amerikan İşçi Federasyonu ve Sanayi Örgütleri Kongresi AFL-CIO nun Lane Kirkland kanadına baş danışman olan , Shachtman ve takipcileri işçi hareketleri içinde önce ABD de kök saldı. Kısa zamanda hükümetden destekli , sözde özel vakıflarla Troçkistler ulsularası işçi hareket ve örgütlerine yayılmaya başladılar.

AFL-CIO ister demokrat ister Cumhuriyetci iktidar olsun tarihi boyunca Amerikan sermayesine hizmet etdi. , AFL-CIO nun ,NED ile yakın çalışmaları gizli olmayan ve saklanmayan gerçeklerdir. NED in kurucularından Troçkist , Schactmancı Tom Kahn ın , AFL-CIO nun uluslarası temsilcisi olarak yurt dışında Sivil Toplum hareketleri oluşturma yönündeki en önemli çalışma örneklerinden birisi Polonyada ki Solidarity olmuştur.

Bu nedenle , Emperyalist ideolojik yapılanmanın teorik beyni olma hakkını!! kazanan NED (Demokrasi İçin Bağış Vakfı) , çoğunluğu Troçkist geçmişi olan, devrimden umutları kalmamış, burjuva demokrasisine bel bağlamış Troçkistler tarafından oluşturuldu.

NED in liderlerinden ilki, öncesi Troçkist Sosyalist parti olan, Troçkist Shachtman ın lideri olduğu, ABD nin dünya çapında askeri müdahalelerinin destekcisi, Sosyal Demokrat dan , Carl Gershmandı.

Devlet tarafından mali ve gereken her yönden desteklenen , dünyanın hemen hemen her ülkesinde faaliyet gösteren , NED in kuruluş amacı, dünyada tekelci sermayeye karşı olmayan rejimler in kontrolü altında kapitalist ekonomiler kurmak olmuştur.

Globalizm in çıkarları doğrultusunda “dünya devrimleri ! “ gerçekleştirme amacını güden NED için, ABD kongresinden değişik zamanlarda ve değişik ülkeler için özel ve ilave ödenek fonlarının yapıldığını kongre raporları dışında basında da yaygınca görmek mümkün.

Gene dünyanın hemen her ülkesinde faaliyet gösteren , AFL-CIO nun Dayanışma merkezi , bu ülkelerde Devrimci örgütlenmeleri engelleme, zayıflatma, ve özel leştirmeye , tekelci sermayeye karşı olmayan sendika ve grupları destekleme faaliyetleri ile NED in bu amacını gerçekleştirmesine, katkıda bulunmakta.

AFL-CIO Dayanışma Merkezi , soğuk savaş döneminde ülkelerin bağımsız ekonomik sistem kurmalarını engelleme çabalarını yürütmek için devlet tarafından kurulmuş ve desteklenmiş , Özgür İş Geliştirme Amerikan Enstitüsü (AIFLD) nün bir devamından başka bir şey değildir. CIA nin gizli operasyonlarının zamanla ortaya çıkması nedeniyle yenilenen poltika ve pratiği NED in kuruucularından Allen Weinstein 1991de şöyle itiraf ediyor

“Bizim bu gün yaptığımız şeylerin çoğu 25 yıl önce CIA tarafından gizli bir şekilde yapılıyordu.”

Bundan anlaşılacağı gibi, Ulsularası alanda , özellikle liberallerin anladığı ve yansıttığı ilericiler tarafından desteklenme” mit inin tersine NED , ABD istihbarat servisleri bir yana, her türden gerici kruluşlarla ortak çalışmalar içindedir.

AFL-CIO nun Dayanışma Merkezinin mali fonları Devlet bakanlığı, Çalışma bakanlığı gibi devlet kurumlarının yanında , bir sürü sözde özel vakıflar tarafından sağlanmakta.

Bu nedenle, ABD tekelci sermayenin çıkarlarıyla çatışan Venezuella da Venezuella İşçi Konfederasyonu nun Chavez e karşı muhalefetinde ve desteklenmesinde , AFL-CIO nun Dayanışma Merkezi nin aktif rol alıyor alması tesadüf ve bağlantısız bir olay değildir..

Aynı şekilde, günümüzde reklamı yapılan Mısırda ki Bağımsız Mısır Sendikaları Federasyonu, AFL-CIO Dayanışma Merkezi nin bir ortağı olan 1990da kurulan Sendika ve işçi servisleri Merkezi (CTUWS) ile Gayrimenkul Vergi otoritesi Sendikasının temelini oluşturdukları bir sendika! dan başka bir şey değildir.

NED in özelleştirme siyasetini kendi ülkelerinde destekleyen hayata geçiren Liberallere mali destek farklı yollardan ulaşırken , sendikal faaliyetlerde bu mali destekler AFL-CIO nun dayanışma merkezi dolayısıyle yapılmakta. En son (2009) raporu na göre Dayanışma Merkezi Mısırdaki çalışmalara $318,757 harcamış. Aynı sene diğer örgüt ve kuruluşlara , NED $187,569 yardım etmiş.

Sonuç olarak temel ideolojik yapısını Troçkistlerin oluşturduğu ve Troçkistlerin açık gizli desteklediği bu kurumlar ve onların faaliyetleri, uluslarası alanda , hemem her ülkede emperyalist Gizli Orduların oluşması yolunda sürekli faaliyet içindeler. Bu Küreselci, ülkelerin önemli ekonomik sanayilerini özelleştirmeci, toprakları ve su kaynaklarını özelleştirmeci , Soroscu , liberal, burjuva demokrasisi hayranı aydın! lar , akademisyenler, ve sendika ağaları, emperyalist gizli ordu nun açık-gizli , dolaylı-dolaysız emperyalist kurumlardan destek alan elemanlarını oluşturmaktalar.

Bunlar, yukarda sözü geçen Emperyalist kurumlardan ve onların fonlarından destek alan , sol maskesi altında dünya kapitalist devrimi çağrısını yapan, ırak, Afganistan ve günümüzde Libya daki gibi emperyalist işgalleri , kapitalizmin bu ülkelerde gelişip sosyalizmin gelişini hızlandıracağı gibi şövenist teoriyi, ve işgali iki emperyalist ülke arasında ki savaş olarak değerlendiren revizyonist teorileri savunan Anti Marksist, karşı devrimci , emperyalizmin gizli ordularının bilinçli-bilinçssiz, ödemeli-gönüllü elemanlarıdır.

Bitirirken , Emperyalist savaşın marksist teoride ne olduğu, ve emperyalist işgalle kapitalizmin gelişmesi konusunda Lenine başvuralım

“”Tezleri yazanlar, bu tuhaf beyanlarını haklı göstermek için, "emperyalizm çağında yurt savunmasının, kendi burjuvazisinin yabancı halkları ezme hakkını savunmak olduğunu ileri sürüyorlar. Ama bu, yalnızca emperyalist savaş için doğrudur, YANİ emperyalist devletler ya da emperyalist devletler grupları arasındaki savaş için””

“”Sosyal-şovenizmin öbür "marksist" teorisi: sosyalizm, kapitalizmin hızlı gelişmesine dayanır; ülkenin zaferi, orada (işgal edilen ülkede) kapitalizmin gelişmesini, dolayısıyla sosyalizmin gelişini hızlandıracaktır; ülkenin yenilgisi ise, onun (işgal edilen ülkenin) iktisadi gelişmesini, dolayısıyla sosyalizmin gelişini geciktirecektir.””

Troçkizmi hala sol içinde görenler, onlarla Boykot Cepheleri kuranlar, Emek ve Demokrasi Blogu oluşturanlar, tarihin en basit diyalektik incelemesinden ve tecrübelerinden uzak bir şekilde , opportunizmin batağına düşmekden, ve Troçkizmin hastalığına yakalanmaktan kendilerini kurtaramazlar.

Emperyalizmin gerici ve antidemokratik siyasetlerinin bir devamı olan açık savaş biçimine karşı çıkmayanlar la, diğer bir biçimi olan gizli savaş ına ve bu savaşta kullanılan gizli ordu yu oluşturanlara, onların ideoloji ve pratiklerine karşı çıkmayanlar arasında , taktıkları maske ne olursa olsun, teorik ya da pratik bir fark olabilirmi??

Nisan 5, 2011

AFL-CIO Dayanışma Merkezinin , İşçi haklarını Dünya çapında desteklediği!!! başlıklı web sitesi http://www.solidaritycenter.org/index.asp
NED in Dünya Çapında Özgürlüğü Desteklediği !! web sitesi
http://www.ned.org/
WMD Dünya demokratlarının Demokrasiyi koruma mücadeleleri!!! web sitesi
http://www.wmd.org/
AFL-CIO Amerika sendika hareketi web sitesi
http://www.aflcio.org/index.cfm
AIFLD hakkında , sadece yanına CIA yazın ve arayın , tarihi hakkında yeterinden fazla kanıtlayıcı bilgi bulabilirsiniz
IRI, CIPE Ulsularası özelleştirme ve demokratikleştirme!! merkezi sitesi
http://www.cipe.org/
yazıdaki bir sürü verileri ve ilave leri Dış Politikaı Jurnal ın sitesinden bulabilrisiniz
http://www.foreignpolicyjournal.com/

Yavuz Yıdırımtürk ün eleştiri!sine cevap

2011-03-28T18:57:00.001-07:00

"Tezleri yazanlar, bu tuhaf beyanlarını haklı göstermek için, "emperyalizm çağında yurt savunmasının, kendi burjuvazisinin yabancı halkları ezme hakkını savunmak olduğunu ileri sürüyorlar. Ama bu, yalnızca emperyalist savaş için doğrudur, yani emperyalist devletler ya da emperyalist devletler grupları arasındaki savaş için, savaşan iki tarafın "yabancı halkları" ezmekle yetinmeyerek, kim daha çok halkı ezecek diye birbirlerine karşı savaş açtıkları durumlar içindoğrudur" Lenin

Sayın Yavuz Yıdırımtürk Libya daki ayaklanmaları Tunus ve Mısırdaki ayaklanmalardan farklı kılan olgular neler? dir başlıklı yazıma "her satırına karşıyım" diyerek başladığınız, ama satırlardan somut örnekler alarak bunları teker teker ve somut olarak eleştirme yerine , alışılagelmiş genel ve içeriğinden kopartılmış, kimi yanlış , kimi Bernsteincı teorilerle eleştirinize, bir bütün lük içinde yazılı olarak cevap verme gereği doğdu.

Önce bu uzun "genel teoriler" in , ne yazıkki, Troçkist bir şekilde ele alınarak yaptığınız eleştiriye söz konusu olan yazıya değinelim.

Daha Libyada olayların ilk başladığı günlerde bir ön değerlendirme olarak yazdığım yazıdan okuyan herkesin rahatca görebileceği, değerlendirme yapılırken göz önünde bulundurulması gerekli olarak önerdiğim dört temel konu olduğudur.

1)      Ekonomik ve siyasi olarak emperyalistler için fazla önemi olmayan Tunus ve Mısır dan farklı olarak , büyük petrol ve doğal gaz kaynakları olanın Libyanın Emperyalistler açısından önemi olması

2)      Tunus ve Mısırda kendiliğinden başlayan , öne çıkan ve belirli bir liderliğin yoksunluğundan farklı olarak, Libya da muhalefet e yön verici olarak ortaya çıkan önderliğin (NFSL - Libyanın Kurtuluşu için Milli Cephe) adlı örgüt ün tarihi geçmişi ve kimliğinin değerlendirme yaparken bu nitelik açısından farklılıklar ın göz önünde bulundurulması gerektiği.

3)      Kapitalist medyanın ve kapitalistlerin olaylara yaklaşımının tarihi olarak bir sürü örneğini gördüğümüz askeri "müdahele" için kamu oyu ve zemin hazırlama pratiklerinin her belirtisini göstermekte olduğu.

4)      Libya ile ilgili gelişmelerin, petrol ve doğal gaz kaynakları, enerji savaşı nedeniyle uluslarası bir öneme sahip olduğu.

Bu, hemen hepsi doğrulanan ön değerlendirmede, sizin "her satırına karşı " olacak ne bulduğunuzu anlamanın zorluğunu bir yana bırakalım, ve sizin "neden!! olarak sıraladığınız genel teorilerin eleştirisine geçelim..

Sayın Yavuz , Troçkistlerin , her türlü revizyonistlerin ve anti-Leninistlerin hemen her sayfalarında ve yazılarında değindikleri konulara , aynı onlar gibi , ama Marksist Leninist!! olarak yukardaki yazıyı eleştirinizde değinmişsiniz. Burda bahsedilen iki konuya değinelim.

"";Sovyetler.. kapitalist bir ülke haline geldikten sonra, egemenlik alanların genişletmek için kapitalizmden soyutlana "emperyalizme karşı olma" görüşleriyle, "kapitalist olmayan yoldan sosyalizme geçiş" formülasyonula, feodal üretim ilişkilerin egemenliği altında olan geri ülkelerde,kapitalizm geliştirerek,kendine sömürü pazar alanları yaratmak için, devlet kapitalizmi geliştirdi.""

Sovyetlerin "kapitalist bir ülke haline" ne zaman geldiği vurgulamadığınızdan, bu iki konuya değinmek gerekiyor. Her şeyden önce bahsettiği niz "kapitalist olmayan yoldan sosyalizme geçiş" teorisi , 1870 ve 1880 lerde batı avrupa gelişmiş ülkelerinde sosyalist devrim lerin olacağı beklentisi temelinde formüle edilmiş Marksist bir teoridir. Revizyonist değil. Marks ve Engels eğer gelişmiş kapitalist bir ülkede sosyalist devrim olur ve yeni devrimlerin olduğu geri kalmış ülkelerdeki devrimlere gerekli yardımları yapabilirlerse kapitalist olmayan gelişmenin olasılığına inanmışlardı. Gelişmelerin daha farklı yönde olmasına rağmen , Marks ve Engels in kapitalist olmayan gelişme teorisi -her nekadarda alt ve üst yapı olarak kapitalizmin bir sürü ülkede gelişmiş olmasına bağımlı olarak geçişin kısa ve direk olabilmesinin koşulları yaratılmış olsada, bunun tersi olan ülkelerin de var olması -temel prensip olarak hala güncelliğini korumakta devam etmektedir. Herşey bir Yana, Marksistler şabloncu değil, kendi ülkelerinin özgül koşullarının, yani somut şartların somut değerlendirmesi   temelinde "ne" ve "nasıl " yapmaları gerektiğine kendileri karar verecektir. Marksizm "biçim"lerle değil öz le ilgilidir. Önemli olan Proleter devrim dir, devrimin biçimi değil, önemli olan proletarya diktatörlüğü altında sosyaizmin inşası dır, inşanın biçimi değil. Leninin konu üzerine önerisi , bir ilk tecrübe olan bizim tecrübelerimizden ders çıkarın ama kendi ülkelerinizin somut şartlarını değererek kendi yöntemlerinizi belirleyin özündedir. "kapitalist olmayan yoldan geçiş" her ülkenin sosyalist ekonominin kurulabilmesinin temellerinin ve şartlarının somut tahlilleri yapılması ile ilgili öncü partinin değerlendirmesi sorunudur, entellektüellerin sorunu değil.

Gelelim bu ,Troçkistlerin Sovyetlere saldırılarında kullandıkları ve Stalinin teorisi olduğunu iddia ettikleri "devlet kapitalizmi" teorisine. Sosyalist ülkede "Devlet kapitlizmi " teorisi ilk defa Lenin tarafından formüle edilmiştir ve devrimden sonra pratiğe uygulanmıştır. .Leninin de dediği gibi "önemli olan devlet in hangi sınıfın elinde olduğu dur" , "devlet kapitalizmi"ni sözlük terimi karşılığıyla algılamak değil" . Leninden aslında birinci konuya da cevapları içinde taşıyan "Aynı Vergi " yazısından bir kaç alıntıyla bu konuyu kısa keselim.(gerekirse daha detaylı olarak tartışırız. )

"Sovyet Cumhuriyetimizde, devlet kapitalizmi, bugünkü koşullarda ileri bir adım olur… Bu sözler karşısında bazı kimselerin ne soylu bir hiddetle irkileceklerini tahmin ediyorum. ... Ne! Sovyet Sosyalist Cumhuriyetinde devlet kapitalizmine geçiş, bir ilerleme ha? ... Bu, sosyalizme ihanet değil midir? "

"Devlet kapitalizmi, sosyalizm için tam bir maddî hazırlık, sosyalizme bir başlangıç ve tarih merdiveninde sosyalizm adını alan basamakla arasında başka basamakların olmadığı bir basamaktır."

"Sovyet devleti ve proletarya diktatörlüğü, devlet kapitalizmi ile birleştirilebilir mi? Bunlar birbiriyle bağdaşabilir mi? Elbette bağdaşabilir. Mayıs 1918'de iddia ettiğim, tam olarak bu idi. "

"Hem teorik, hem pratik bakımdan bütün sorun, kapitalizmin (belirli bir dereceye kadar ve belirli bir süre için kaçınılmaz olan) gelişmesini, devlet kapitalizmi kanalına yöneltmenin doğru yöntemlerini bulmak; uzak olmayan bir gelecekte devlet kapitalizminin sosyalizme dönüşmesini güvence altına almak için onu hangi koşullarla çevrelemenin gerektiğini saptamaktır. "
Yani devlet kapitalizmini kapitalist içeriği ile alıp Sovyetleri eleştirmede ve Stalini karalamada kullananların aslında Lenine ve sosyalizme karşı olduklarını anlamak için Leninin kongre konuşmalarını ve yazılarını okumak yeter.

Gelelim sizin deyindğiniz, emperyalist saldırı ve işgallere karşı "sessiz ve tarafsız" kalma pratiklerine geçirilmek için kullanılan, bütünden koparılmış ezberci "kılıf" teorilere.

".. kapitalizm-emperyalizm döneminde de üretici güçler gelişir. Lenin'in bu durumu "Tekelci kapitalist üretim ilişkileri; bir miktar üretici güçlerin gelişmesini engelemesine rağmen, derinlemesine geliştirir" dediği biliniyor.Ama sana göre bunu ifade etmek "emperyalist egemenlikten yana olmaktır". Bu bakış açısına sahip olduğun için ve yine sana göre, kapitalizm ve gelişmesi , objektif olarak sosyalizm maddi temellerini geliştirip, olgunlaştırdığı gerçeği hiç bir şey ifade etmiyor !. Ama Lenin,emparyalist-kapitalizm, feodal üretim ilişkilerine ve tekelci kapitalizm öncesi kapitalizme göre tarihsel olarak ilerici konumda olduğunu özel olarak vurgular."

Bu alıntıda üzerine basarak vurguladığınız tekelci kapitalizmin, yani emperyalizmin ilerici rolü. Evet bana göre emperyalizmin Siyasi gerici rolünü göz ardı etmek için onun tarihi olarak gelişmemiş kimi ülkelerde kapitalizmi geliştirmede oynadığı ilerici rolünü öne çıkarmak tam da van Kohl cu, Troçkist bir yaklaşımdır.. Bu yaklaşımınız ikinci Enternasyonel in kahramanlarindan Van Kol un, Marks ve Engels in görüşlerinin yanlış ve kapitalizmin kaçınılmaz olduğu ve bu nedenle ” bizim görevimiz, insanlık tarihinin kaçınılmaz bir bağlantısı olan kapitalizmi yavaşlatmak değil dir..Gerçekte ‘ onun gelişmesine yardımcı olabilmek….”” değerlendirmesiyle oldukça uyum içinde. Bu yaklaşımınız, az gelişmiş ülkelerin gelişmiş kapitalist (medeni!!) ülkeler tarafindan işgalini ve ekonomik sömürüsünü “ gelişme” olarak lanse eden ikinci enternasyonalci Sosyal demokrat ların "kapitalizmin insanlığın ekonomik gelişiminin kaçınılmaz bir dönemi olduğu ve bu nedenle hic bir şart altında kapitalizm olmadan sosyalizmin gerçekleşemeyeceği” görüşlerinin Leninist bir tane değerlendirmenin arkasına gizlenerek savunulmasından başka bir şey değildir.

Lenin in sözleriyle “”.. tekelci kapitalizmin siyasal üstyapısı, demokrasiden siyasal gericiliğe değişimdir.”” .. “” Demokrasi serbest rekabete tekabül eder. Siyasal gericilik tekele tekabül eder, mali-sermaye, özgürlük için değil, egemenlik için çabalar"

Sizin bu gericilik-ilericilik yaklaşımınızının ne kadar diyalektikten ve tarihin özgül durumlarından soyutlanmış olduğuna yaptığım açıklamayı ,burda yinelemenin bu konuyu (ve deyineceğim anti-emperyalistlik konusunu da) -daha da netleştireceğini umarım..

Sosyal yapı olarak sınıfların ilerici ya da gerici olarak oynadıkları TARİHİ ROLLERİ ni, bu sınıfları oluşturan bireylerin özgül ve-veya sınıf mücadelesinde aldıkları ilerici-gerici tavırları birbirine karıştırmamak gerekir.

Birisi sınıfların tarihi Rolleri ile ilgilidir bir yere gelir DEĞİŞKENLİĞİNİ kaybeder. SİYASİ olarak ya gerici yada ilerici olur.
Diğeri sınıfsal konumlarına bağımlı olarak, özgül ve DEĞİŞKEN bir süreklilik içinde SİYASİ olarak gerici ya da ilerici olabilir..

Bireyin üretim araçlarına olan ilişkisi onun SINIFSAL konumunu
Bireyin özgül ve-veya sınıf mücadelesinde aldığı SİYASİ tavırlar onun gericiliğini ya da ilericiliğini belirler. Yani onların birey olarak gericiliğini ya da ilericiliğini aldıkları SİYASİ tavır belirler.

Bu kadar temel bir konunun bile -bilinçli ya da bilinçisiz- çarpıtılmasının altında yatan, sınıfların ilerici ya da gerici olarak oynadıkları tarihi rollerinde, tekelci emperyalizmin oynadığı ve artık değişkenliğini kaybetmiş olan SİYASİ GERİCİ ROLÜnü , gelişmemiş ülkelerde üretici güçlerin gelişmesinde oynadığı özgül ekonomik İLERİCİ ROLÜNE İKİNCİL KILMAK, siyasi gericiliğini göz ardı etmekte yatar.

Çünki ancak bu şekilde, gericiliğini saklayarak Emperyalizmin ilerici olduğu savunulabilir, ancak bu şekilde emperyalist saldırı ve işgallere karşı sesiz kalmak, hatta onu savunmak mümkün olabilir..Bunun tarihi enternasyonalde Van Kohl ve Bernstein lara kadar gider, günümüzdede kendini açık gizli Troçkist düşüncelerde gösterir.
Her nekadarda neyi savunduğunuzu " senin gibi burjuva demokrasinin dahi düşmanı olan" sözleriyle ortaya koymuş oluyor olsanızda , sınıfsal!! yaklaşımınızı şu alıntıdan görmek mümkün.

"Bunun için hiç bir bahaneyle orta-çağın üstü yapı kurumu olan dincilik, ve şeriat, emperyalist devletlerle çatışıyor diye ne " anti-emperyalist" olur, neden gericiler arası çatışmadan, senin gibi burjuva demokrasinin dahi düşmanı olan, anti-demkoratik şeriatcı akımlar ve diktatörlikler desteklenir ve nede saldırgan emparyalistlerden yana tavır alınır, dinciler,milliyetciler le emperyalist arası çatışma gericiler arası çatışmadır."

Emperyalist saldırganlık ve işgaller ve bu işgallere karşı mücadele verenler arasındaki savaşı,   "gericiler" arası savaş olarak açıklamak bir Marksist in değerlendirmesi olamaz. Sizin bu yaklaşımınız Troçkistlerin " ulusal kurtuluş savaşlarının tarihe karıştığı ve gündemden kalktığı" teslimiyetci ve emperyalist yardakçı teorik yaklaşımından pek farklı değil.

Emperyalizm çağında yarı-sömürge ve sömürge ülkelerdeki mücadelelerin artık çoğunlukla feodalizme değil emperyalizme karşı verilen mücadeleler olduğu değerlendirmesini yapan Lenin “”Gerçekten ulusal kurtuluş için verilen savaşları yadsımak, marksizmin belki de en kötü karikatürünü ortaya koymak demektir”” der .. Aksini iddia etiğinize göre demekki Lenin in bahsettiği dönemin dışında " yeni bir çağ" dayız…(Leni in bu "yeni çağcı"lar ı nasıl değerlendirdiğini umarım biliyorsunuz)

Marksist anlayışda “gerici savaş” emperyalist savaştır, gericiler arası savaş “emperyalist güdümlü ve emperyalistler arası savaş” lardır. Emperyalizme karşı savaşlar değil. Lenine başvuralım nasıl değerlendiriyor.

Emperyalist savaşlar
"dünya egemenliği" emperyalist siyasetin özüdür; emperyalist savaş, o siyasetin devamıdır..“Emperyalist bir savaş, siyasal sonuçları bakımından tamamen gerici ve anti-demokratiktir” “”

Emperyalizme karşı Savunma Savaşları
"Lenin Sosyalizm ve Savaş adlı broşüründe "sosyalistlerin, 'ata topraklarının savunulması' için verilen savaşları ya da 'savunma' savaşlarını", yalnız "yabancı baskısını yok etme" anlamında, "haklı, ilerici ve adil gördüklerini" açıkça belirtir. Broşür, Rusya'ya karşı İran "vb." örneğini anar ve şöyle der: "Bu savaşlar, ilk saldıran kim olursa olsun, haklı, savunma savaşlarıdır; herhangi bir sosyalist, ezen, köleci ve yağmacı "Büyük" Devletler karşısında ezilen, eşit görülmeyen ve bağımlı devletlere zafer diler.""

Leninin bu değerlendirmesine "göre Emperyalist bir savaş, siyasal sonuçları bakımından tamamen gerici ve anti-demokratiktir”, 'savunma' savaşları" ise yalnız "yabancı baskısını yok etme" anlamında, " ilerici dir.

Emperyalizmin her işgali ezilen halkların mücadelesine bir darbe, Emperyalizmin siyasi ya da ekonomik işgaline vurulan her darbe de ezilen halkların mücadelesinin bir kazancıdır.

Bu nedenle Marksistler sömürülen ülkelere yöneltilen her emperyalist savaşa pasif değil aktif olarak (yani savaşın emekci halklar çıkarına sonuçlanması doğrultusunda) karşıdırlar.Saldıran emperyalistlere karşı olmakla saldırılanın “tarafı”nı tutmuş oluruz gibi “bilimsellikten” uzak , mekanik bir değerlendirme Marksist in değerlendirmesi olamaz.

Sizin bu yaklaşımınız emperyalizmin her ülkeye saldırı ve işgallerini haklı kılan, emperyalist saldırı ve işgale karşı çıkmayı, saldırılan ülkenin gerici hakim sınıflarını savunmakla eş tutan , burjuva –mekanik bir yaklaşımın ötesini geçememez.

Sizin yaklaşımınız temelinde
israilin Lübnana saldırısına karşı çıkılamaz çünki orada gerici Hizbullah var önderlik olarak
Afganistanın işgaline karşı çıkılamaz, çünki orada gerici Taliban var önderlik olarak
Libya nın işgaline karşı çıkılamaz, öünki orada gerici Kaddafi var

İyide bir avuç hakim sınıfın dışında emekci, köylü, memur insanlar, çocuklar da var bu ülkelerde … bunları halk diye tanımlıyoruz galiba ve bu halkların "kendi ülkelerinin kaderlerine seyirci kalamıyacağı " Marxist teori var. Sizin buyaklaşımınızın ulaştığı sonuç , emperyalist kapitalist ülkelerin halklarının dışında kalan bütün halkları gerici olacağı anlayışıdır.. Bu da emperyalist "Kültürler arası çatışma" teorisinin bir yansıması ndan başka bir şey değil.
Yani Marksizmden ve sınıfsal değerlendirme genel teorilerden bahsederken, ulaştığınız sonuç, Din , şeriat vb gibi sınıfsallıktan soyutlanan ve halkları bu temelde gerici olarak damgalayan bir yaklaşım...

Diyalektik bağlantı kurmada ki çelişkileriniz şu alıntıda kendini gösteriyor.

""Şimdi somut olarak, kuzey Afrika ve orta- doğudaki olaylara ve de özellikle Libya'ya emperyalist devletlerin askeri müdahelesinin incelenmesine gelirsek;rahatlıkla,burjuvalar tarafından sömürülen,aç,işsiz bırakılan diktatörler tarafından sürekli baskı altında tutulan, işçilerin,işsizlerin, emekçilerin isyanının, henüz bilincine varılmasa dahi uluslararası kapitalizmi hedef aldığı ortadadır. ""

Yani eğer insanlar kendi ülkesindeki emperyalist kuklalara karşı çıkarlarsa bu kapitalizmi hedef alır, ama emperyalizme ve onların saldırılarına, işgallerine direk karşı çıkarlarsa bu kapitalizmi hedef almaz?? Emperyalizm, tekelci kapitalizm den başka, ondan farklı, onunla çelişkili bir olgu mudur? Gelinen yerde genellikle ülkeler içindeki hakim sınıfların, yani kapitalistlerin, uluslarası tekelci sermayeden bağımsız olmadığı, onların bir uzantısı , işbirlikcisi olduğu , kapitalistlerin çıkarlarının kapitalizmin çıkarlarıyla bağdaşık olduğu, bu ülkelere yapılan saldırılarında emperyalizmin sömürü politikasının değişik bir şekilde devamı olduğu somut gerçeğinden yola çıkarsak , bu saldırıların özünde ezilen halkları ve onların mücadelelerini hedef aldığı , sınıf mücadelesinin bir sonucu olduğu ortaya çıkmazmı? Yani sonuçta sizin gericiler arası savaş olarak değerlendirdiğiniz , özünde emperyalistler le ezilen halklar arasındaki mücadelenin değişik bir biçimde ve alanda devamından başka bir şey değildir. İstisnalar olabilirmi, olabilir. Bu nedenle Lenin ,Marksizm, bizi, sınıflar ilişkisinin ve tarihin her anının somut özelliklerinin en doğru, aslına en uygun ve nesnel olarak doğrulanabilir, denetlenebilir bir hesabını yapmaya zorunlu kılar, der.

Marksist teoriler ışığında, bir Marksist Leninistin görevi, Marksist-Leninist yöntemi belli ülkelerdeki somut durumu değerlendirmeyi, bu somut durumu, belirli koşullara uygulamayı, "genel olarak" soyut düşmana karşı değil, özgül, somut belirli bir düşmana karşı mücadeleye uygulamayı öğrenmek ve öğretmektir. Özel genelden kopuk değil diyalektik bir bağlantı içindedir.

"Kapitalizmi hedef almadan anti emperyalist olunamaz" değerlendirmesi, Marksistler ve Marksist parti, önderliklerle ilgili bir özelliğe sahiptir. Reçete gibi her özgül ülkeye ve oradaki şartlara uygunlayarak değerlendirme yapılamaz. Bu Marksizmin ruhuna ters düşer. Kapitalizmin gelişmemiş olduğu Afganistanda emperyalist işgale karşı savaşan insanlara , siz kapitalizmi hedef almıyorsunuz, bu nedenle anti-emperyalist olamazsınız demek ne kadar Marksist ve gerçekci olabilir?

Marksist Leninist bir insan kapitalizme zaten Marksizmin sınıfsal temeli ve özü nedeniyle karşıdır. Onun anti-emperyalistliği emperyalist saldırı, işgal ve ilhaklara sessiz kalmaması, emperyalizme karşı savaşan insanların bu mücadelelerini desteklemekle kendini gösterir.. Emperyalist işgale karşı savaş, sadece bu pratiği nedeniyle, ilerici bir içeriğe sahiptir. Desteklenen bu ilerici içeriktir.

Kısacası, gerici ve revizyonist düşüncelerini , seçme ve sloganlaşmış teorilerin arkasına saklama pratiğinde kullanılan, bir sürü, içeriğinden boşaltılmış sloganlardan biri side "kapitalizme karşı olmadan anti-emperyalist olunamaz" sloganıdır . İçeriğinden koparılan bu slogan , emperyalizme teslimiyetciliğin ve bu nedenle de kapitalizme teslimiyetciliğin bir sloganı haline getirilmiştir.

Aşağıda sıralan şu sözlerinizi tekrar okumanızda yarar var.

"Uluslararası kapitalizmin bir parçası olan Kuzey Afrika ülkeleri de, dünyayı kasıp,kavuran ekonomik krizden en fazla etkilenelerin başında geliyorlar. Bu koşullar, kapitalist sömürünün , anti-demokratik diktatörlüklerle sürdürmesini imkansız hale (şimdilik )getiriyor."

Diktatörlüğün anti-demokratik olanından bahsetmenin, onun demokratik olanının da varsayıldığını önermesini bir yana bırakalım, sizin , buna bağımlı olarak devam eden çok ilginç değerlendirmenize geçelim.

"Ama emperyalist devletleri beslemesi diktatörler, öyle kolay, kolay iktidarlarında vazgeçmiyorlar. İsyan eden binlerce emekçiyi öldürdükten sonra ve kapitalizm henüz tehlike içinde olmadığını görerek, burjuva demokrasine geçmenin önünde engel olmakta çıkarak,iktidarlarını bırakmaya başladılar."

Emperyalistlerin sömürüsünü, emperyalist beslemesi diktatörlüklerin bu sömürüyü imkansız hale getirdiği değerlendirmesinin kendi içinde zıtlığı ve ilginçliği ni de bir yana bırakırsak, özetle savunulan burjuva demokrasisi ve ona geçiş oluyor.

Bütün anti-kapitalist olma, devrimi erteleme vb suçlamalarının ardından, savunduğunuz , bu diktatörlerin önünde engel olduğu " burjuva demokrasisi""..

Lenin in burjuva demokrasisi üzerine ikinci enternasyonalcileri eleştirisinden şu alıntı, ve Burjuva Demokrasi ve proleter demokrasi yazısından devamındaki alıntı benim cevap vermeme gerek bırakmıyacak açıklıkta.

"İkinci Entemasyonalin iflası,... Aslında Dünya burjuvazisine uşaklık rolünü oynamaktadır. Gerçek anlamında sarı enternasyonaldir. Önde gelen, Kautsky gibi ideolojik liderleri, burjuva demokrasisini yüceltmekte ve genel "demokrasi" olarak, ya da -daha da aptalcası ve daha da toycası- "saf demokrasi" olarak adlandırmaktadırlar.
Burjuva demokrasisi gününü doldurmuştur,… Ne denli demokratik olursa olsun, hiç bir burjuva cumhuriyeti, çalışan halkın sermaye tarafından baskı altına alınmasının bir aracı, burjuvazinin diktatörlüğünün, sermayenin siyasal yönetiminin bir aracı olma işlevini yapan bir makineden başka bir şey olmamıştır ve olamazdı da.""

Marksizmden, Kautsky , liberaller için, burjuvazi için kabul edilebilir olanı (ortaçağın eleştirisi, genel olarak kapitalizm ve özel olarak kapitalist demokrasinin tarihsel bakımdan ilerici rolü) alıyor; marksizmde burjuvazi için kabul edilmez olanı (burjuvazinin ortadan kaldırılması için ona karşı proletaryanın devrimci zoru) atıyor, susarak geçiştiriyor, silikleştiriyor. İşte bu yüzden de, öznel inançları ne olursa olsun, nesnel konumu bakımdan, Kautsky ister istemez bir burjuvazi uşağı olarak ortaya çıkıyor.

Burjuva demokrasi, ortaçağa göre büyük bir tarihsel ilerleme oluşturmakla birlikte, her zaman dar, güdük, düzmece, ikiyüzlü bir demokrasi, zenginler için bir cennet, sömürülenler, yoksullar için bir tuzak ve bir aldatmaca olarak kalır, -kapitalist rejimde başka türlü olamaz. "Marksist Kautsky"nin anlamadığı şey de, işte marksist öğretinin büyük yapıcı öğesi olan bu gerçektir. Bu -temel- sorunda, Kautsky, her burjuva demokrasiyi zenginler için bir demokrasi durumuna getiren koşulların bilimsel bir eleştirisini yapacak yerde, burjuvaziden hiçbir "nezaket"i esirgemez.

Yalnız ilkçağ devleti ile feodal devlet değil, ama "modern temsili devlet de ücretli emeğin sermaye tarafından bir sömürü aletidir"   …Çağdaş devletlerin temel yasalarını alın, onların yönetimlerini alın, toplanma ya da basın özgürlüğünü alın, "yurttaşların yasa karşısında eşitliği"ni alın, burjuva demokrasinin her dürüst ve bilinçli işçi tarafından iyi bilinen ikiyüzlülüğünü her adımda göreceksiniz.

Bundan sonraki Libya ile ilgili değerlendirmelerinizde emperyalist medyayı kaynak olarak kullandığını zı görmemek imkansız.

"Gadafi,... Barışcıl mücadeleye girenlerin üstüne kurşun ve bomba yağdırdı ve bınlerce insanı öldürdü. …., isyan edecek işçilere, emekçilere karşı Afrikalı siyahlardan paralı askerler kitaları kurmuş ve orduyu etkisiz hale getirip, ordu baskısından kurtulmuştur. Böylece Gadafi'ye yönelik ordu baskısı ortaya çıkmadı ama, bunun yerine polislerin ellerindeki silahlar kapan silahlı isyancılar , iç savaşı başlatılar. ""

Marksistlerin görevi emperyalist medyayı kaynak olarak kullanarak gerçekleri duygusal bir şekilde çarpıtmak değil, ne kadar çirkin de, hassas da olsa , bize ters gelsede , olduğu gibi ve somut bir şekilde değerlendirmede bir veri olarak ortaya koymak ve objektif değerlendirme yapmaktır.

Artık sadece görmek istemeyenin göremiyeceği bir gerçek olarak , Libyadaki ayaklanma , Tunus ve Mısırdakinden farklı olarak , kendiliğinden değil, CIA nin kurduğu ve desteklediği Cephe örgütünün , gerici ve Kralcı kabile liderlerinin , önderliği ta başlangıçtan ele geçirdiği bir ayaklanma olduğu gerçeğidir. Orduyu etkisiz hale getirip, ordu baskısından kurtulmuştur değerlendirmeniz bile yanlış, böyle bir şey yok. "polislerin ellerindeki silahlar kapan silahlı isyancılar, iç savaşı başlatılar" değerlendirmelerinizde gerçeklerden uzak. Ilk resimlere bile baksaydınız polislerde olmayan makineli tüfeklerden, omuzda taşınan misillere kadar silahlı olunduğunu görebilirdiniz. Bu zaten hızla belgelenen konu çok yakında tam gün ışığına çıkacağı için daha uzatmaya gerek yok.

Çarpıtma yöntmleri niz de Troçkistlerin kinden pek farklı değil.

"Ahmet ve onu gibi düşüneler, Libya'ya yönelik empyalist devletlerin saldırılarına karşı çıkıp, Saddam gibi Gadafi'yide "anti-emperyalist" ilan ederken, neo-liberal politikalarla uluslararası kapitalşizmin bir parcası haline getirdiği Libyada, işçileri ,emekçileri açlığın,işsizliğın girdabına yuvarlayan Gadafi'yi destekleyerek, kapitalizme karşı olmadıklarını gizlemek için "anti-Trocksist" silahıyla sözüm ona beni gibi kapitalizm hedef almadan emperyalizme karşı çıkılmaz deyenleri etkisiz hale getirecekler!"

Yukarda emperyalist saldırılar karşı çıkmakla, saldırılanın savunmanın aynılaştırılmasının ne kadar darkafalı bir idda olduğuna sanırım yeterince deyindim.. Size kalırsa dünyada bugün Libyaya emperyalist saldırıya karşı çıkan (büyük çoğunluk solcular) herkes, benim gib gerici, saldırıyı savunan arap krallarından, petrol şirketleri hisse sahiplerinden, tekelci şirketlere, kapitalistlere kadar her kes ilerici …kapitalizmi hedef almadan emperyalizm hedef alınmaz diyerek , emperyalizm, emperyalizme teslimiyetcilik ve yardakcılığın adı ilericilik oldu ,,ikinci enternasyonelden bu yana….

Sayın Yavuz, emperyalistler arası çıkar çatışmalarıyla, emperyalistlerin sömürü politikasının devamı olan savaşta, emperyalistlerle - saldırılan küçük devlet arasındaki çatışmayı birbirine karıştırıyorsunuz… ve Leninin çok açık ve net bir şekilde "emperyalistler arası savaştan bahsettiğini" değişik bir sürü yazılarında tekrarlamasına rağmen, bunu hala anlamayan siz, Leninin gerici savaşta taraf olunmayacağı teorisine sarılıyorsunuz…

"Çünkü Emperyalist devletlerin Libya'ya saldırısının nedeni de kapitalizmin ortaya çıkardığı burjuvalar arası çıkar ve egemenlik mücadelesidir. Oysa doğu olan Marksist politika, kapitalizme karşı ,sosyalizm slaganıyla, çatışan gerici iki tarafa açıkca cephe almaktır."

Yazıda "Devrimcilerin tavrı , Libya halkının taleplerini desteklemek , açık ve ya gizli tüm emperyalist müdahelelere karşı çıkmak...Birini yaparken diğerini unutmamak." sözleri sanırım anlayabilen için yeterli

Lenin Emperyalizm üzerine yazısında "" emperyalizmin, ilhaka, artan ulusal baskılara, bunun sonucu olarak da, artan bir direnmeye yolaçması, yalnız yeni açılmış ülkelerde değil, eski ülkelerde de sözkonusudur."   “ yarı-sömürge ve sömürge ülkelerdeki mücadeleler artık çoğunlukla feodalizme değil emperyalizme karşı verilen mücadelelerdir” sözleri sanırım emperyalist saldırılara karşı tavrın ne olması gerektiği konusunda şüphe bırakmaz.
Yukarda Libyadaki olayları değerlendirmelerde acilci ve subjektif olmadan daha uyanık ve somut verilere dayanan bir değerlendirme yapma gerekliği konusunda söylediklerimden ve verdiğim örneklerden sizin çıkarttığı sonuç aslında bütünüyle olmasada , yazımdan doğru olarak çıkarttığınız tek sonuç.

"Hata, Libya'daki isyanın, kapitalizmin ekonominin krizinin derinleştirdiği yoksullaşma nedeniyle değil, CİA bir organizesi olduğu dahi ileri sürebilyor Ahmet. Tüm bu bakış açısını keskin "anti-Trocksistlikle" ört bas etmeğe çalışmasına da ne demeli!. Bu mandığa göre, kim sosyalizm laf ediyorsa o "Trocksist" olup,çıkıyor."

Ayaklanmada CIA nin kurduğu ve desteklediği NFSL ( Libyanın Kurtuluşu için Milli Cephe) adlı örgütün ve eski kralcı kabilelerin önderlik rolü oynadığını , bugün burjuva medya bile saklıyamıyor artık. Sizin yazının bütününden sadece cımbızla işine geleni alıp yorum yapma alışkanlığınız, bizlere hiç te yabancı olmayan bir eleştiri! pratiği. Bakın sözü geçen yazının başında ne deniyor..

"Her ülkede olduğu gibi Libyada da ülkenin kaderini tayin hakkı için mücadele eden halk hareketleri nin desteklenmesi , bu hareketleri ve ayaklanmanın önderliğini ele geçirmeye çalışan , yada ele geçiren emperyalistlere karşı tavırı da içine alan bir ikilem içinde olması gerekir."

Libya halkının haklı olan taleplerini destelemek le , Libyaya açık askeri müdahale ya da içerdeki ajan ve kuklalarıyla gizli bir darbe planlarına karşı çıkmak, bir biriyle çelişmez.

Önemli olan Libyadaki farklı grupların protestolarının ve taleplerinin emperyalist çıkarlarla uyuşup uyuşmadığı temelinde kimi grupları deşifre etmek, kimisini de desteklemek..""

Objektif değerlendirme ile, subjektif değerlendirme arasındaki fark, şu yukarda yazılandan ve değerlendirmede dikkat edilmesi gereken somut verilerden " ayaklanmaların ekonomik değil , CIA bir örgüt nedeniyle olduğu sonucu çıkarılabiliyor..
Aslında bu yazının haricinde, bazı yoldaşlarla özel tartışırken bu ayaklanmanın , tabandan ekonomik nedenlerle oluşan halk muhalefetinin, emperyalistler ve onların kurdukları ve yıllardır kullandıkları NFSL örgütü ve kaddafiyle çelişkisi olan kabile liderleri tarafından belkide daha önceden planlanmış bir şekilde suistimal edilip , önderliğinin ele geçirilmesi olasılığı olduğunu ve bu anlamda ayaklanmanın gerici bir ayaklanmaya dönüşebileceği konusunda kayglarımı belirtmiştim. Emperyalistlerin Libyaya müdahele sinin , aynı ırakta olduğu gibi yıllardır planladığı konusunda ortaya çıkan veriler, bu kaygılarımı ortadan kaldırmadı, tam tersine daha da arttırdı.. Bu konuda yeteri kadar veri elde ettikten sonra son görüşümü bildiren bir yazı yazarım sanırım.

Eeleştirinizdeki şu son paragraf sizin enerji kaynaklarına sahip olma ile, onun araştırma, üretim ve tüketim pazarına sahip olma arasındaki farklar , enerji kaynaklarına sahip olmanın emperyalistler arası mücadelede ve ülkeleri bağımlı kılmada ne kadar önemli bir yer aldığı konusundaki bilginizin derecesini ortaya koyuyor.

""Diğer yandan sanki dünya petrol yatakları uluslararası petrol dev şirketlerinin elinde değilmişcesine, Libya saldırısının,emperyalistlerin petrol kaynaklarına ve yollarına egemen olma isteğinden doğduğunu da öne sürüle biliyor. Gadafi'nin Libya'sı emperyalistlerin egemenliğinin önünde engelmiş!, ve onun için Gadafi'nin iktidarına son verilmek isteniyormuş!. Gadafi'nin isyan eden yoksulları da öldürmesi de mubah oluyor!.İşte Ahmet "yoldaş" bu görüşlerle keskin bir tarzda beni eleştiriyor!.""

her nekadar da konu üzerine Libya ya saldırıyı “petrol için değil” değerlendirmesi üzerine. başlıklı yazı da bu konuya deyindiysemde, burda yazıdada deyinmediğim bir iki konuya da deyinmekte yarar var.

Hayır sayın Yavuz, uluslarası petrol şirketleri , Venezuellada, Libya da, İran da petrol kaynaklarına sahip değiller. Venezuellayla uğraşmaları , Chavezi düşürme çabaları Chavez diktatörlüğünü ! yıkmak içinmi, İran da mollarara düşmanlıkları onların fanatik dinci olduğundanmı? Kaddafiye düşmanlıkları onun diktatörlüğünden ve halkına saldırdığındanmı? Yoksa bu ülkelerin petrol kaynaklarına sahip olmadıklarından ve istedikleri gibi yararlanıp, istedikleri kadar üretip, istedikleri kadar kar edemediklerindenmi? Bu kadar basit bir gerçeği bile görememek ilginç.

Ortaya çıkan son verilere göre (ne ilginçtirki emperyalist müdahele planlarının başladığı iddia edilen) 2009 da Kaddafi bu petrol şirkeleri ile olan anlaşmaları yeniden gözden geçirme ve uzlaşmalar olmazsa , tamamını devletleştirme alternatifini açıkca belirtmiş.. Libya daki petrol kaynaklarında kaddafi nedeniyle istedikleri gibi at oynatamama ya ilave olarak, bu müdahele ile ilgili önemli olabilecek yeni veri, sizin ""Gadafi'nin Libya'sı emperyalistlerin egemenliğinin önünde engelmiş!," gibi alaycı ama aslında kendini gülünç duruma sokan eleştiriye bir ilave cevap da olabilir.

Sorun emperyalist ülkelerin Libya petrollerine “ULAŞAMAMA” sorunu değildir, sorun “KAYNAKLARA “sahip olma sorunudur. Kaddafi petrol sanayisini devletleştirdikten sonra –yani sahip olmaya son verdikten sonra- bile bazı uluslarası petrol şirketleri nin , belirli anlaşmalarla bu kaynakları arama ve kullanma haklarını koryabilmelerin altında yatan ekonomik neden, sadece bu şirketlerin petrol araştırma ve üretme teknolojisine sahip olmaları değil, bunların petrol ü dünyada pazarlamada TEKELCİ bir güce sahip olmalarıydı.

Enerji “kaynaklarına sahip olma”nın kalıcılığının sağlanması ve garantilenmesi için, halk ayaklanmalarının bastırılması, dengelenmesi ve halkların uyutulmasını sağlayıcı ve devam ettirici, emperyalist çıkarların korunmasını görev edinen yeni, göz boyayıcı kukla hükümetlerin kurulmasını gerektirir. Libya ya saldırının altında yatan asıl neden budur.

Petrol üzerine yazdığım yazının başında da vurguladığım gibi , Devrimcilerin değerlendirme yaklaşımı olayların tarihi şartları , sınıfsal anlamda kimin ya da kimlerin, neyin hedeflendiği diyalektik bağlantıları içinde olması gerekir. Bu yaklaşımla, Libya ya emperyalist saldırganlığı , “ Petrol le ilgisi yok” , gibi bir değerlendirme , tarihi güncel şartlar-neden-amaç-sonuç diyalektik bağlantılarından kopuk, gerçekci bir değerlendirme olamaz. Libyaya emperyalist saldırı tam da petrol kaynaklarının “HAKİMİYETİ”   ve bu hakimiyetin “korunma”sının garantilenmesi için halkların güncel ve gelecekteki mücadelelerinin bastırılması nı ve mücadelelerin engellenmesinin devamını sağlayacak, emperyalistlerin uyumunda, sistemlerin kurulmasını hedeflemektedir.

Sayın Yavuz Yıldırımtürk, eleştiri , eleştirilen yazı ve yazının içeriği temelinde , ve yazıda söylenenlere sadık kalarak , söylenileni çarpıtmadan, gerekirse ondan alıntılar yaparak , yazılanın yanlışlığı ve alternatifi getirelerek yapılan , yapıcı bir özelliğe sahip olan fikir alışverişidir.Bu anlamdaki eleştiri yazıyla hiç ilgisi olmayan genellemelerle , yazıda söylenenden sihirbazca yaratılan sonuçlarla yapılamaz. Bu şekilde yapılan eleştirilere de cevap vermekde anlam olmaz. Bu cevabı size ve geçmişinize olan saygım nedeniyle verme sorumluluğu duydum. Somut ve yapıcı eleştirlere her zaman açığım, ve öğrenmeye her zaman aç ım.Ancak bundan sonra devrimci eleştiri etiklerine ve kurallarına uymayan eleştiri! lerinize cevap vermeyeceğim.

Sağlıcakla kalın
Erdoğan Ahmet
Mart 28, 2011

(eğer bunlar bir kaç gün içinde gazeteler tarafından basın içinçevirililmezse) İngilizce bilenler -
* NFSL örgütü ve cıa bağlantısı hakkında internetde kolayca kaynaklar bulabilirler.
* Kaddafinin 2009 daki petrol kaynaklarının tamamını devletleştirme alternatifi ile ilgili haberler , bir sürü siteden hızla kaybolmasına rağmen , Reuters den http://www.reuters.com/article/2009/01/21/us-libya-gaddafi-oil-idUSTRE50K61F20090121 bağlantısından bulunabilir* Ayaklanmaların gerek bölgeselliği ve gerekse kaddafi ile çıkar çelişkileri olan kabile resilerinin , bu çıkar çelişkilerinin ana kaynağından birisi olan, kaddafinin petrol den gelen karları halka dağıtma plan ve önerisi hakkındaki haberi http://uk.reuters.com/article/2009/03/03/libya-oil-idUKL350851920090303
bağlantısındanradyo konuşması haberini http://dalje.com/en-world/libyans-gather-to-decide-on-gaddafis-oil-plan/235507
bağlantısından bulabiirsiniz.

Libya ya saldırıyı “petrol için değil ” değerlendirmesi üzerine.

2011-03-27T13:52:00.000-07:00

Orta doğuda ve Kuzey Afrikadaki ayaklanma ve protestoları takiben ve onların etkisinde kalarak , Libya daki olayların “aceleci” ve “subjektif” değerlendirmesi, Libya ya emperyalist saldırının da subjektif bir değerlendirmesiyle kendini devam ettirdi.

Devrimcilerin değerlendirme yaklaşımı olayların tarihi şartları , sınıfsal anlamda kimin ya da kimlerin, neyin hedeflendiği diyalektik bağlantıları içinde olması gerekir. Bu yaklaşımla, Libya ya emperyalist saldırganlığı , “ Petrol le ilgisi yok” , gibi bir değerlendirme , tarihi güncel şartlar-neden-amaç-sonuç diyalektik bağlantılarından kopuk, gerçekci bir değerlendirme olamaz. Libyaya emperyalist saldırı tam da petrol kaynaklarının “HAKİMİYETİ”(siz bunu aktif sahip olma olarak anlayın) ve bu hakimiyetin “korunma”sının garantilenmesi için halkların güncel ve gelecekteki mücadelelerinin bastırılması nı ve mücadelelerin engellenmesinin devamını sağlayacak, emperyalistlerin uyumunda, sistemlerin kurulmasını hedeflemektedir. Biri (hakim olma-ekonomi-) ve diğerinden (hakimiyetin korunması-siyaset) birbirinden bağımsız olarak gerçekleştirilemez. Bu gerçeği, tarihi olarak yaşanan ayaklanmalarla emperyalistler bir defa daha gördüler.

petrol kaynakları

Gelişmiş ülkeler dünyanın petrol kaynaklarının çoğunluğunu tüketen ülkelerdir. Sadece Amerika dünya petrol tüketiminin yüzde 23 ünü, avrupa birliği ülkeleri yüzde 17 sini teşkil etmekte. Ancak bu ülkelerin kendi sanayilerinin, askeri ve sivil petrol ihtiyaçlarını karşılayacak kendi petrol kaynakları yok. Bu ülkelerin kendi petrol kaynakları toplam kaynakların yüzde 0.4 ün altında. Yani dünya petrol üretiminin % 50 sine yakınını tüketen emperyalist ülkelerin kendi ülkelerindeki petrol kaynakları % 0.4 ün altında. Bu nedenle dış petrol kaynaklarına sahip olmak , sadece kendi iç ekonomik ve siyasi kontlleri değil, dünya çapında ekonomik ve siyasi kontol anlamında büyük önem taşımaktadır. Kaynaklara sahip olmakla, Pazar olmak ve pazara sahip olmak arasındaki diyalektik bağlantının yanında, farklılıklar da göz önünde bulundurulması gerekir. Chavez in Venezuella sı , Irak örneği ve günümüz Libya örneği bu bağlantıdan ve farklılıklardan soyutlanmış olarak ele alınamaz.

İşte bu kaynaklara hakimiyet, “sahip olma” amacıdır ki , 1953 de İran da hükümeti düşüren darbe yapılmıştır, Irakta ve Afganistanda kukla hükümetler kurma savaşları yapılmış, Venezuella da Chavez ü devirme planları hayata geçirilmektedir, ve Libya ya saldırganlık başlatılmıştır. Bu saldırıların “Demokrasi” , “diktatörleri devirme”, “Terrörizme karşı savaş”, ya da Libya da olduğu gibi , halkı diktatörün katliamından kurtarma “insani” süslemeleri, asıl amacı saklama kılıflarıdır

Libya daki Petrol

Orta doğu ve Kuzey Afrika ülkeleri dünyanın % 35 üretilen, % 39 pazarlanan ve % 59 kanıtlanmış petrol rezerve kaynaklarına sahiptirler. .

Libya, Cezayirden sonra, ikinci büyük petrol üreticisi ve ihracatcısı bir ülkedir. Günde 1.8 milyon varil petrol üretimi ile Libya dünya petrol üretiminin % 2.1 ini oluşturuyor. Libya petrol üretiminin % 90 ının dan fazlası Avrupaya - % 40 İtalya , % 20 Almanya ve % 7 Fransa ya – ihraç edilmekte.

Libya nın petrol rezerve kaynakları ,Saudi Arabistan, İran , Irak , Küveyt ve Arab Emiret i takib eden, Kuzey Afrika ve Orta doğu nun altıncı büyük petrol rezerve kaynağıdır. Ancak bu ülkelerden farklı olarak, Libyanın topraklarının sadece dörtte birinde petrol araştırılması yapılmıştır. Uzmanların açıklamalarına göre Libyanın petrol kaynakları, şu anda bilinen ve işlenenin katlarca daha üstünde dir.

Bunun yanında, diğer ülkelerin ham petrollerinden farklı olarak Libyanın petrolü , tüketim maddesine kolayca ve ucuz bir şekilde çevrilebilen -”sweet light crude” - bir özelliğe sahip.

Libyada yabancı Şirketler

Libyada en büyük yabancı şirket İtalyanın Libyada 1960 lardan bu yana faaliyet gösteren ENI şirketidir. Amerika üslü Conoco Phillips, Amerada Hess, ve Marathon un ortaklaşa kurduğu Waha Oil şirtketi , Royal Dutch Shell ve Chevron Texaco Libyada faaliyet gösteren toplam 50 yabancı şirketleri oluştururlar.

Sorun ne?

Sorun emperyalist ülkelerin Libya petrollerine “ULAŞAMAMA” sorunu değildir, sorun “KAYNAKLARA “sahip olma sorunudur. Kaddafi petrol sanayisini devletleştirdikten sonra bile bazı uluslarası petrol şirketleri , “Libya Ulusal petrol Şisrketi” ile belirli anlaşmalarla bu kaynakları arama ve kullanma haklarını korudular. Bunun en basit ekonomik nedeni, sadece bu şirketlerin petrol araştırma ve üretme teknolojisine sahip olmaları değil, bunların petrol ü dünyada pazarlamada TEKELCİ bir güce sahip olmalarıdır.

Amaç Ne?

Orta doğu ve Kuzey Afrikada kapitalizmin genel krizinden kaynaklanan dünya ekonomik krizi nedeniyle artan işsizlik ve hoşnutsuzluk, buna karşı olarak kukla rejimlerin baskılarının artması , kaçınılmaz olarak bu ülke halklarının ayaklanmalarına neden oldu. Bu ayaklanmalar sadece emperyalistlerin kukla diktatörlerini ve hükümetlerini değil, bu ülkelerdeki faşist rejimlerinde varlığını sarsan sonuçlar yaratma tehlikesini oluşturdu. Bu tehlikeyi kimi ülkelerde var olan eski sistem ve yöntemlerle engelleyemeyeciğini bir defa daha anlayan emperyalistler, bölgedeki petrol kaynaklarında olan çıkarlarını “GARANTİ” altına almak , bu ayaklanmaları engellemek ve bastırmak amacı yönünde kurnaz ve aldatıcı kararlar almak zorunda kaldı. Mısır ve diğer ülkelerde AFL-CIO ve NED in gizli açık aktiviteleri ile mücedaleleri görünüşte barışçıl yollarla kontrol altına alma yolu seçen emperyalistler , Libya da bunu “Kaddafi tarafından bombalanan katledilen Libya halkını kurtarma” kılıflarıyla süslüyerek, direk askeri müdahele yoluyla hayata uygulamayı seçtiler.

Olan ne?

Libya ya emperyalist saldırganlığı , “ Petrol le ilgisi yok” , gibi bir değerlendirme , neden-amaç-sonuç diyalektik bağlantılarından kopuk, gerçekci bir değerlendirme olamaz. Benzer, ama karşı bir şekilde , saldırganlığı “sadece-petrol kaynaklarına sahip olma” siyasi içerikden kopuk, ekonomik çıkarlar temelinde ele alan bir değerlendirme de yanlış olur. Çünki bu “kaynaklara sahip olma”nın kalıcılığının sağlanması ve garantilenmesi için, halk ayaklanmalarının bastırılması, dengelenmesi ve halkların uyutulmasını sağlayıcı ve devam ettirici, emperyalist çıkarların korunmasını görev edinen yeni, göz boyayıcı kukla hükümetlerin kurulmasını gerektirir. Ya da Libyada yapılmak istenen gibi, Libyanın “Lübnanlaştırılması”nı –bölünüp parçalanması, birbirine düşman, birbirine güveni olmayan etnik vb gruplardan oluşan, güçsüz merkezi bir hükümetin oluşturulması- sağlanması gerekir. Ekonomik çıkarlar , bu çıkarların korunması ve bu sorunu çözecek siyasi yapılanma ların oluşturulması birbirinden bağımsız düşülemez ve gerçekleştirilemez.

Sonuç?

Libya ya emperyalistlerin saldırısı ve bunun doğru bir şekilde değerlendirilmesi önemli . Önemli çünki tek taraflı “ petrol için değil” gibi bir değerlendirme siyaseti ekonomiden koparan, “petrol için” gibi bir değerlendirme , ekonomiyi siyasetden koparan , biri enerji kaynaklarının emperyalistlerin dünya hakimiyetinde ve birbirleri arasındaki çatışmada ki önemini göz ardı eden, diğeri emperyalistleri ile ezilen haklar arasındaki mücadeleyi, ezilen halkların mücadelelerini bastırma planlarını ve pratiklerini , emperyalistlerin “çıkarlarını” korumak için kendi çıkarlarını koruyacak sisyasi göz boyayıcı sistemler kurma eğilimlerini göz ardı eden değerlendirmeler olmanın ötesine geçmeyecektir.

Libya daki olaylar ve Libyaya emperyalist saldırı , olayın sadece Libya ile ilgili olmadığı , bölgesel ve global olduğu açısından önemli .

Libya daki olaylar, emperyalistlerin bu bölgelerde enerji kaynaklarına sadece “ULAŞMA” hakkı değil , “HAKİM” olma, ve bu hakimiyetlerini devamlı kılma ve garantileme yönünde, halkların mücadelelerini bastırıp kendine uygun sistemleri kurma plan ve pratiklerinin teşhir edilmesi ve bilinmesi açısından önemli. Bu ikisi arasındaki diyalektik bağlantı kurulmadan yapılan değerlendirmeler, doğru değerlendirme olamaz.

Erdoğan Ahmet

Mart 27 2011

Note:Bu nedenle, bu tür değerlendirme yapanlardan birisi olarak, Sayın Korkut Boratav ın (bütün emperyalist medyada 24 saat bıktırırcasına tekrar edilen) " Batılı devletlerin Libya saldırısının arkasında petrol olmadığı , bunun bir çarpıtma olduğu" söylemi, onlardan farklı ve zıt olarak her nekadar da Boratav, "asıl amaç, yükselen muhalif hareketi kontrol etmek" olduğunu belirtsede, yaklaşımı bütünden ve diyalektik bağlantıdan kopuk, bu nedenle emperyalist demogojileri -konunun bir yönüyle- deşifre eden, ama -diğer yönüyle- onlarla aynılaşan , bir değerlendirme olmuş. .

Gelinen Yerde Devrimci Birlik ve Beraberliğin Sağlanması Zorunluluğu ve Atılması Gereken Adımlar Üzerine (genişletilmiş yazı)

2011-03-06T12:45:00.001-08:00

“Bizce, teorinin olmayışı, devrimci bir akımın var olma hakkını ortadan kaldırır ve onu eninde sonunda kaçınılmaz olarak siyasi iflasa mahkûm eder. (onlara) göre ise, teorinin olmayışı, ‘birlik için’ en mükemmel ve en elverişli bir durumdur.” Lenin

Önsöz

Birlik ve beraberlik konusu genellikle güçler dengesindeki değişimlere ve dengelerde değişim ortamlarının varlığına, ve bu şartların somut gereksinmelerine bağımlı olarak ortaya çıkan ancak hep subjektif bir talep olmayı aşamayan bir konu olmuştur. Bunun nedeni ise konuya diyalektik ve gerçekci yaklaşmama ve “birllik” sorunun temelinde yatan problemin özünde ne olduğunun doğru değerlendilmemesi olmuştur.

Tarihe baktığımızda, en çok şikayet edilen “ bin parçaya bölünmüşlük” , mücadelenin yükseldiği dönemlerde, bölünmüşlüğün asgariye inerek büyük bir sorun olmaktan çıktığını görürüz. Hareketlerdeki ve devrimci önderliklerdeki bu odaklaşmayı “kendiliğinden” ciliğe, ve- ya da bir kaç önderliğin çabasına bağlamak Marksist diyalektikten uzak bir değerlendirmedir. Devrimci önderliklerdeki odaklaşmalar gerek kitlelerin kendiliğinden mücadelelerinde pratik içine girip siyasi bilinç edinmesi ve gerekse hareketler içinde ve arasındaki ideolojik mücadelenin yoğunlaşmasının –birbirine bağımlı olan- bir sonucu olarak ortaya çıkar. Kısacası, birlikler ve beraberlikler kendiliğinden , ilkesiz ve bireylerin yarattığı bir sonuç değil, pratik mücadele sürecinde siyasi bilincin ve (şüphesizki buna direk bağımlı olarak) teorik mücadele sürecinde ideolojik birliğin (genellikle sayısı minimuma inmiş birliklerin) sağlanmasının bir sonucu olarak ortaya çıkar.

Bu anlamda birlik ve beraberliğin sağlanması, 1) işçi sınıfının teorisinin, yani Marksizm Leninizmin özümlenmesine, bilinçli , ilkeli ve uzlaşmaz bir şekilde anti-marksist düşüncelere karşı verilen mücadeleye , 2) işçi sınıfı ideolojisi temelinde örgütlenmenin ve örgütlülük içinde çalışmanın zorunluluğu anlayışının yaygınlaşmasına ,3) işçi sınıfının mücadelesinin sosyalizm mücadelesi ile birleştirilmesi gerekliliğine bağımlıdır.

Bu temelde gelişmeyen birlikler suni ve ayakta kalamıyacak birlikler olmayı hiç bir zaman aşamamıştır ve aşamaz.

Özellikle AFL-CIO, NED, Soros örgütleri , Avrupa birliği vb gibi emperyalist kurumlardan destek ve bağışlar alarak kurulan sivil toplum örgütleri, haber siteleri, kuruluşlar ve bunlarla dolaylı ya da dolaysız bağlantıları olan sözde solcu aydın! ve önder! bireylerin çabalarıyla oluşturulan birlikler! işçi sınıfnın çıkarlarının ve sosyalizm mücadelesinin birlikleri olamaz.

Devrimcilerin kendi arasında ve devrimcilerle emekci halk kitleleri arasındaki bağların güçlenmesi , yani “Birlik ve beraberliğin sağlanması”, teorik bilinçlenmeye, pratiğe dökülen teorik mücadeleye, örgütleme , örgütlenme ve örgütlenme içinde çalışmaya, ve Marksizmin özüne sadık kalarak mücadelenin sosyalizm mücadelesi ile birleştirilmesine direk bağımlıdır.

Giriş

Devrimci mücadele pratiğinde, başka hiç bir talebe bağımlı kılınmaması gereken, Marksizm’in vazgeçilemez, taviz verilemez en temel teorilerinden birisi, işçi sınıfının ve onun mücadelesinin çıkarlarının önde tutulmasıdır. Yani işçi sınıfı demokrasisi mücadelesinin çıkarları ne ondan soyutlanmış parti ve grup çıkarlarına, ne de şu ve ya bu reformlar uğruna mücadeleye tabi kılınamaz. Tam tersine, reformlar ve diğer demokratik talepler yönünde her pratiğin devrimci demokrasi mücadelesine tabi kılınması gerekir. Bunun aksi, revizyonizmin bir türü olan oportünizmdir. Ve Türkiye’de yaşanan acı gerçek de budur.

İşçi sınıfının mücadelesi çıkarları doğrultusunda somut şartların somut değerlendirilmesinin yapılması ve bu değerlendirmeler ışığında gerekli olan pratiklere girilmesi devrimci önder ve önderliklerin sorumluluğudur.

Genelde ve özelde Türkiye’deki devrimci ilerici toplum, işçi sınıfının ideolojik ve pratik eğilimi yerine, "kendilerine yabancı bir toplumsal öğe tarafından",yani batı eksenli burjuva liberal aydınlar tarafından etkilenmektedir. İşçi sınıfının ideolojisi ve önderliğinin eğilimi ile burjuva liberal eğilim uzlaşmaz karşıtlıklara sahiptir. Bunun ikisinin ortasında tavır alan, ikisi arasında yalpalayan bir eğilim, oportünizmin batağında olan bir eğilimdir.

Lenin`in kendi dönemine yaptığı değerlendirmenin bir tekrarı olarak, Türkiye’deki Devrimci Marksist hareket içinde son otuz yıl içinde gelişen ve yaygınlaşan “Ekonomist” akım da "kendilerine yabancı bir toplumsal öğe tarafından" etkilenmenin bir sonucudur. İşçi sınıfının çıkarları mücadelenin sadece bir yönüne - sendikal faaliyetlere, ve demokratik taleplere yoğunlaşması ile göz ardı edilmiş, ya da bunlara tabi kılınmış bir siyasi ortamda, bu yoğunlaşmayı “Mutlak” laştıran, yeni bir “teori” haline getirmeye çalışan oportünist ve burjuva liberaller kendilerine zehirlerini saçmak için gerekli “eğilim” ortamını da yaratmışlardır. Gelinen yerde, Marksizm maskesi altında oportünistler ve burjuva liberallerin, eski burjuva düşünceleri yeni bir etiketle kitlelerin kafasına sokmakta oldukça ileri adımlar atmış olduklarını görmemek imkânsız gibidir. Günümüzde moda haline gelen Troçkizm ve (Marksist maskeli) burjuva liberalizmi , Bernsteincılıktan , Kautskyizmden ve sözde “Marksizm’in Eleştirisi”nden dem vurarak kendi eğilimlerinin kitlelere yayma pratiğinin, odaklanmış, somut verileridir.

Bu “eğilim” in etkisi ile devrimcilerin kendi arasında ve emekçi kitleler ve devrimciler arasındaki bağlar zayıflamıştır. Bu anlamda ilk ve acil görevlerden birisi bu bağların sağlamlaştırılması yönünde adımlar atılmasıdır.

Devrimci teori olmadan, Troçkist, Revizyonist, Burjuva Liberal teorilere karşı mücadele verilmeden, devrimci bağlar oluşamaz

Devrimci bağların kopuşunun en önemli ve temel kaynaklarının başında, revizyonistlerin, burjuva liberallerin, burjuva milliyetçilerin ve her türlü döneklerin, gerek “dogmacılık” suçlamalarıyla, gerek “tarihi geçmiş”, “reel sosyalizm”, “Marksizm`in krizi” vb. gibi kavramlarla saldırmayı bırakmadığı “devrimci teori” nin neredeyse yok denecek kadar eksikliği ve ezberciliğidir.

Lenin revizyonistlerin ve karşı devrimcilerin yüzlerindeki maskenin düşmesini kendi zamanı için açıklarken, sanki günümüzü yaşamışçasına bir benzerlik içinde getiriyor konuyu. “Devrimci Maceracılık” yazısında şöyle diyor Lenin ; “Devrimciler ile, ‘Marksizm’in eleştirisi’ bayrağı altında kafalarını uzatan oportünistler arasındaki bölünme, Sosyalist-Devrimcilerin (siz bunu karşı devrimci anlayın ) gerçek yüzünün açığa çıkarılmasında bize yardımı dokundu.”

Diğer bir yazısında Lenin in vurguladığı "Eleştiri özgürlüğü", hiç kuşkusuz, günümüzün en moda sloganı ve tüm ülkelerde sosyalistler ve demokratlar arasındaki tartışmalarda en sık kullanılan slogandır. "(…) Artık eskimiş ‘doğmacı’ Marksizme karşı ‘eleştirel’ bir tutum benimseyen bu ‘yeni’ eğilimin özü, Bernstein tarafından yeterli açıklıkta sunulmuş ve Millerand tarafından sergilenmiş bulunmaktadır (…)” sözleri günümüz burjuva liberallerin ve döneklerin, dönekliklerini maskelemek için arkasına saklandıkları *Marksizm’in Marksist eleştirsi* gibi eğilimlerin özünü açıklıyor.

Lenin`in aynı yazının devamındaki şu uyarı ve değerlendirmesi, günümüzdeki benzer eğilimlerin kaynağı konusunda fikir veriyor:

“(…) Gözlerini bilerek kapatmayan bir kimse, sosyalizm içindeki bu yeni ‘eleştirel’ eğilimin, oportünizmin yeni bir türünden ne daha fazla ne de daha az bir şey olmadığını görmemezlik edemez. Ve eğer insanları kuşandıkları parlak üniformaları ya da kendilerine verdikleri gösterişli unvanlarıyla değil de, eylemleriyle ve gerçekte savundukları şeylerle değerlendirirsek, ‘eleştiri özgürlüğünün’, sosyal-demokrasi içinde oportünist bir eğilim özgürlüğü, sosyal-demokrasiyi demokratik bir reform partisine dönüştürme özgürlüğü, sosyalizme burjuva düşüncelerini ve burjuva unsurlarını sokma özgürlüğü anlamına geldiği apaçık ortaya çıkacaktır (…)”

Lenin`in teorisizlik konusundaki eleştirisini, bölünmelere eleştirinin neden olduğu gibi safça görüşleri olanların da anlaması açısından, olduğu gibi aktarmakta yarar var.

“ (…) Vestnik Russkoy Revolutsiy'in 2. sayısında Sosyalist-Devrimciler bir teorik ilke açıklamasıyla ortaya çıkmaya karar verebildiler ve ‘Dünyanın Gelişimi ve Sosyalizmin Buhranı’ adlı imzasız bir başyazı yayınladılar. Teori meselelerinde tam bir ilkesizlik ve yalpalama konusunda (ve ayrıca bunu parlak laflar ardına gizleme sanatı konusunda) açık bir fikir edinmek isteyen herkese bu yazıyı şiddetle tavsiye ederiz. Bu son derece kayda değer yazının bütün içeriği, birkaç kelimeyle ifade edilebilir. Sosyalizm dünya çapında bir güç haline gelmiştir; ama artık sosyalizm (= Marksizm), devrimcilerin (‘bağnazlar’) oportünistlere (‘eleştiriciler’) karşı açtığı mücadele sonucunda bölünmektedir. Biz Sosyalist-Devrimciler ‘elbette’ oportünizme hiçbir zaman yakınlık duymadık, ama bizi bir dogmadan kurtaran eleştiriden büyük sevinç duyuyoruz; biz de bu dogmanın revizyona tabi tutulması için uğraşıyoruz ve henüz eleştiri yoluyla (burjuva - oportünist eleştirisi hariç) ortaya koyacak hiçbir şeyimiz yoksa da, henüz kesinlikle hiçbir şeyi revizyona tabi tutmamışsak da, teoriden kurtulmuş olmamız bize yarar sağlamaktadır. Bu bize her şeyden fazla yarar sağlamaktadır, çünkü teoriden kurtulmuş insanlar olarak, genel birliği kararlılıkla savunuyor ve ilkeyle ilgili bütün teorik tartışmaları şiddetle mahkûm ediyoruz. Vestnik Russkoy Revolutsiy (N° 2, s. 127) bütün ciddiyetiyle şunu ileri sürüyor: ‘Ciddi bir devrimci örgüt, her zaman bölünmeye yol açan tartışmalı sosyal teori meseleleri’ni çözmeye çalışmaktan vazgeçmelidir; ama bu elbette teorisyenleri kendi çözümlerini aramaktan alıkoymamalıdır’ Ya da daha açık bir şekilde söyleyecek olursak: bırakın, yazarlar yazsın, okurlar da okusun ve onlar bu işlerle uğraşırken, biz de geride kalan boşluğa kına yakalım (…) ”

Revizyonistlerin ve “dogma” yaygaracı liberallerin, “teorisizlik” görüşünün tam tersine, Lenin ”sosyalizmin buhranı, ciddi sosyalistlerin en azından teoriye bir kat daha önem vermelerini, daha kararlı bir şekilde kesin tavır almalarını ve kendileri ile yalpalayan ve güvenilmez unsurlar arasında daha kesin bir sınır çizgisi çekmelerini zorunlu kılmaktadır” diyor.

Ve teori ve birlik konusunda iki farklı ve zıt görüşü şöyle açıklıyor
“Bizce, teorinin olmayışı, devrimci bir akımın var olma hakkını ortadan kaldırır ve onu eninde sonunda kaçınılmaz olarak siyasi iflasa mahkûm eder. (onlara) göre ise, teorinin olmayışı, "birlik için" en mükemmel ve en elverişli bir durumdur.”

Teorik bilincin ve bu tür burjuva akımlara karşı mücadelenin önemini Rus Sosyal-Demokrat Hareketi İçindeki Reformculuk yazısında Lenin şöyle özetler, “işçi sınıfı içinde devrimci sosyal-demokrasiye karşı reformcu savaşımın yoğunlaştırılması, uygar dünyanın her yerinde, tüm ekonomik ve siyasal durumdaki değişmelerin kesinlikle kaçınılmaz bir sonucudur. İşçi sınıfı hareketinin büyümesi, zorunlu olarak, saflarına, belli sayıda küçük-burjuva unsurları, bujuva ideolojisinin büyüsüne kapılmış, bu ideolojiden kendilerini kurtarmayı beceremeyen ve sürekli olarak bu ideolojiye kayan kimseleri çekmektedir. Bu savaşım olmaksızın, bu devrim öncesinde, (devrimciler ve oportunistler) arasındaki ilke sorunlarına açık-seçik bir ayrım çizgisi çekmeksizin, ve bu devrim sırasında oportünist küçük-burjuva unsurlar ile proleter, yeni tarihsel gücün devrimci unsurları arasında bir kopma olmaksızın, proletarya tarafından toplumsal devrimin gerçekleştirilmesini düşünemeyiz. “

Lenin Teorik Mücadelenin önemi nde “Çalışan yığınların hareketlerinin süreci içerisinde kendi başlarına formüle edecekleri bağımsız bir ideolojiden sözedilemeyeceğine göre, tek seçenek şu oluyor -ya burjuva ideoloiisi, ya da sosyalist ideoloji. İkisi arasında bir orta yol yoktur (çünkü insanlık "üçüncü" bir ideoloji yaratmamıştır ve ayrıca da sınıf karşıtlıklarıyla parçalanmış bir toplumda sınıf-dışı ya da sınıf-üstü bir ideoloji sözkonusu olamaz. “ der , yani bir orta yol ya da üçüncü bir ideoloji olmadığına göre yaklaşım temel de 1) işçi sınıfının kendi kendine zamanla siyasi bilinci elde edeceği kendiliğindencilik anlayışı ve pratiği işçi sınıfının ekonomik talepleriyle sınırlayan ekonomist görüşler, yani revizyonism 2) Siyasi bilincin oluşturulması için işçi sınfı içinde mücadele verilmesi gerektiği anlayışı ve pratiği ekonomik taleplerle sınırlamayan görüş yani Marksizm olarak iki zıt kutupta odaklaşır.

Bu anlamda Teorik bilincin önemi bir ülkedeki hareketin ekonomizm ve reformizmle sınırlanması ile sosyalizm mücadelesi yle birleştirilmesi arasındaki farkta kendini gösterir. Marksist maskeli reformistlerin ve burjuva liberallerin, Marxın; “””İşçi sınıfının kurtuluşu işçi sınıfının kendi eseri olması gerekir...”” sözlerini bütününden kopartıp, temel alarak , profesyonel devrimciliğin, örgütlenmenin ve öncü partinin önemini dışlayan çarpıtmaları ve demogojileri neyazıkki günümüz pratiğinde bu eğilimin hakimiyetini kanıtlamakta. Bu nedenledirki Türkiyede, Lenin in “Siyasal sınıf bilinci, işçilere, ancak dışardan verilebilir” sözleri nin anti marksist olduğu kimilerince açıkca, kimilerince ise maskeli bir şekilde savunulabilmektedir. Marksizmi Leninizmden ayırmak onu devrimci özünden boşaltıp, burjuvazinin kabullenebileceği bir içeriğe dönüştürmek isteyen revizyonistlerin ve burjuva liberallerin durmak bilmeyen çabaları olmuştur, ve olmaya devam edecektir.

İşte bu nedenledirki teorik bilinç olmadan revizyonizme karşı mücadele olamaz, revizyonizme karşı mücadele olmadan devrimci bir mücadele olamaz, devrimci mücadele olmadan da devrimciler arası ve devrimcilerle kitleler arası bağların güçlenmesinden bahsedilemez.

Bu anlamda; emperyalist sözde - demokratik fonların da desteğiyle, yaygın bir şekilde sözde - sosyalist teorik tartışma konferansları ve günleri düzenleyen karşı devrimci grupların çalışmalarını etkisiz hale getirmek, ve devrimci birliğin oluşmasını sağlamak için temel olan ideolojik birliğin sağlanması için TEORİK eğitime ağırlık vermek, bu konuda tabanın anlayabileceği içerikte yapıcı tartışmalar, teorik eğitim grupları, konferanslar, günler vb düzenlemek, sol gazette ve yayınlarda bu eğitime bölüm ayırılması , atılması gereken en önemli adımlardan birisini oluşturmaktadır.

Devrimci bir örgütün ve Devrimci bir örgütlülüğün içinde olmanın önemi

“Tarihte tek bir sınıf bile, bir hareketi örgütleyebilecek ve yönlendirebilecek siyasi önderlerini, seçkin temsilcilerini üretmeden iktidarı kazanmamıştır.” V.İ. LENİN

İnsanlık tarihinin hiç bir döneminde lidersiz, öndersiz ve örgütsüz, hiç bir devrim ve hatta reform gerçekleşmemiştir, gerçekleştirilemez.

Teorik bilgisizliğin ve Marksist teoriye karşı burjuva liberal saldırıların tabandaki devrimci unsurlarda yarattığı eğilim, örgütsüzlük anlayış ve pratiğinde kendisini bulmuştur. Mücadele içinde doğan liderler ve önderlikler, buna bağımlı olarak da örgütlülük olmadan devrimci bir mücadeleden söz edilemez.

Lenin ne yapmalı yazısında “Her türlü "teoricilik" teorisinden uzak olan bazıları ise, "siyasal bir devrimi gerçekleştirmenin" olanaklı ve zorunlu olduğunu, ama bunun, proletaryayı sıkı ve inatçı mücadele içerisinde eğitmek üzere güçlü bir devrimciler örgütü yaratmayı gerektirmediğini söylediler. Yapmamız gereken tek şey, o eski dostumuza, "erişilebilir" sopaya sarılmaktır. “ sözleri , ve devamındaki .... Biri oportünist, öteki "devrimci" olan bu iki eğilim, egemen olan amatörlüğe boyuneğmektedir; bunlar amatörlükten kurtulunabileceğine inanma-makta ve ilk ve zorunlu pratik görevimizin, siyasal mücadeleye gerekli enerjiyi, oturmuşluğu ve sürekliliği sağlayabilecek olan bir devrimciler örgütünün yaratılması olduğunu görememektedirler.” sözleri devrimci örgütün ve örgütlülüğün önemini ortaya koymakta.

Leninin örgütlülük üzerine Bir Program Açıklaması Profession de Foi yazisinda ki şu sözleri konu yu özetliyor..”Kişi, tarihte, kendiliğinden örgütsüz patlamalar şeklinde başlamayıp da daha sonra sözkonusu sınıfın aydınlanmış temsilcilerinin bilinçli müdahalesi olmadan örgütlü bir şekle bürünen ve siyasal partiler yaratmayan tek bir popüler hareket (halk hareketi) veya sınıf hareketinin tek bir örneğini bulabilir mi? “

Her ne kadarda teorik siyasi bilinç, örgütlenme ve örgütlülük içinde mücadele konusuna ayrı ayrı deyinmeye çalışsakda, bunlar birbirinden , ve en önemlisi sınıf mücadelesinin sosyalizm mücadelesiyle birleştirilmesi Marksist gerekliliğinden ayrı ele alınıp pratiğe geçirilemeyecek unsurlardır. Ne teorik çalışma , ne sınıf mücadelesinin sosyalizm mücadelesiyle birleştirilmesi , ne de örgütlenme ve örgütlülük içinde çalışma birbirinden kopuk ve bağımsız değildir, tam tesine birbiriyle iç içe geçmiş bir şekilde ele alınması ve pratiğe yansıması gerekir. Sadece örgütlülüğün olması o mücadelenin sosyalist mücadeleye bağımlı kılınmasını garantilemez. Günümüzde olduğu gibi kendiliğindenci, ekonomist bir mücadele ile sınırlı olabilir. Sorun gene dönüp dolaşıp Teorik bilinçde kendini gösterir.

Bu anlamda devrimci birliğin oluşturulmasında, teorik çalışmaya bağımlı olarak üzerine düşülmesi gereken en önemli adım, devrimci örgütleme ve örgütlenmenin, örgütlenmeler içinde mücadele vermenin öneminin en geniş taban kitleleri tarafından kavranması , kendiliğinden hareketlerin önderlik altına alınması ve mücadelenin ekonomizm hastalığından ve sınırlanmasından kurtarılması yönündeki teorik ve pratik çalışmalardır.

Sosyalizme ulaştırma hedefinde mücadeleyi örgütleyip yönlendirecek ve önderlik edecek, en geniş halk kitlelerini kendi yörüngesine çekecek yeteneğe sahip bağımsız ve devrimci bir partisi olmayan işçi sınıfının mücadelesi , mücadelenin burjuvazinin çizdiği sınırlar içinde, ekonomik talepler uğruna mücadele olma niteliğini aşamaz .

Kendiliğindencilik, reformizm ve Sınıf Mücadelesinin Sosyalizm mücadelesiyle birleştirilmesi

“Proletaryanın ekonomik mücadelesini desteklemek” burjuva siyasetçinin görevidir; sosyalistin görevi, ekonomik mücadeleyi sosyalist hareketi ve devrimci işçi-sınıfı partisinin başarılarını daha da ilerletmek için sevketmektir. Sosyalistin görevi, sosyalist işçi-sınıfı kitlelerinin siyasi ve ekonomik mücadelelerinin çözülmez kaynaşmasını daha da ilerletmektir. Lenin, Bir Program Açıklaması Profession de Foi

Girişte vurguladığım gibi Türkiyede , sol maskeli burjuva liberallerin bilinçlenmeye ve Marksist Leninist teorilere karşı açık ya da gizli saldırıları, dogmacılık vb suçlamalarla gençlikte ve kitlelerde yarattıkları “teorisizlik”, “teorik yazılara ilgisizlik” eğilimi sadece tabanda değil, önderlik iddiasında olan bir sürü parti ve örgütlerinde yayınlarında kendini açık bir şekilde göstermekte. Çoğu parti ve grupların yayınlarına, yazarların yazılarına baktığımızda bilinçli bir şekilde Marksın, Leninin isimleri ve teorilerinin dışlandığını, yazılmasından kaçınıldığını görmemek için çok saf olmak gerekir.

Devrimci sollardaki bu “dışlama” ya ters olarak, Marks ve Leninin isimlerini , içeriğinden, paragrafdan, hatta cümlenin tamamından cımbızla koparılıp seçilmiş alıntılarını, genellikle sosyalist teorileri çarpıtmayı, kitlelerde teorisizlik eğilimini yaratmayı kendine görev edinmiş (ya da ettirilmiş) sol maskeli dönek ve burjuva liberal aydın!! kesimin basın ve yayınlarında, yazılarında yaygın bir şekilde görmek mümkün.

Aynı şekilde Türkiyede gerek sol ve hatta Marksist sol!, gerekse sözde-sol basında , emperyalist düşünce yaratma kurumlarında görevli, bu kurumlardan destekli olan yazarlardan tutun, batılı burjuva liberal, Troçkist, Euro komünist vb anti-Marksist, reformist yazarların “değerlendirme” lerinin yoğun bir şekilde çevirildiği ve yayınlandığı da gözden kaçmayacak bariz bir gerçek.

Bunlar Türkiyedeki devrimci mücadelenin Marksist Leninist teorilerden ne kadar uzaklaştığının, teorik ilgisizliğin, hazırlopculuğun, bilinçsizliğin, teorik öndersizliğin ve işçi sınıfının mücadelesinin sosyalizmi hedef alma, yani devrim yerine, ne kadar reformizme dönüştüğünün genel görüntülerinden örneklerdir.

Teorik bilinçin, teorik mücadelenin önemi , devrimcilikle reformistlik arasındaki farkı belirlediği gibi, örgütlenme - örgüt içinde çalışmaya bağımlı olarak, reformlar için mücadele ile bu mücadelenin devrimci mücadeleye bağlanması konusunda reformist ve devrimci yaklaşımında da kendisini açıkca ortaya koyar.

Rabochaya Gazeta ya makaleler yazısında Leninin “Marksizm, bir devrimci sosyalist partinin görevinin, kapitalistlere ve onların çanak yalayıcılarına, işçilere düşen payı artırmak için yalvarmak ve komplolar düzenlemek değil, fakat proletaryanın, nihai amacı siyasi iktidarın proletarya tarafından ele geçirilmesi ve sosyalist bir toplumun kurulması olan, sınıf mücadelesini örgütlemek ve bu mücadeleye önderlik etmek olduğunu aydınlığa çıkardı.. “ sözleri , kendiliğindenci, ekonomist ve reformist hareketlerle, devrimci hareket arasındaki , sınıf mücadelesinin sınırlanması ve sosyalist mücadeleyele birleştirilmesi konusundaki farkı açıkca belirtmekte.

Lenin in “Siyasal sınıf bilinci, işçilere, ancak dışardan verilebilir” sözlerinin ezberci değerlendirilmesi, Teorik bilinç tek başına , pratikte bir örgütlülük için ve örgütlülük içinde olmadığı ve dahası mücadele sosyalizm mücadelesi ile birleştirilmediği sürece içi boş bir slogan, mücadeleden entellektüel bir kaçış, mücadeleyi reformist bir içeriğe dönüştürmenin demogojisi haline dönüştürmekle sonuçlanmaya gebedir, ve 80 lerden sonra günümüze kadar da doğurduğu bu ekonomizm ve reformizmdir.

Leninin “Siyasal sınıf bilinci, işçilere, ancak dışardan verilebilir” sözleri , sözlük anlamında işçilerin dışardan teorik eğitilmesiyle sınıf bilincini kazanacağı doğrultusunda değildir. Leninin burda söylemek istediği , bu siyasi bilincin “ancak iktisadi mücadelenin dışından, işçilerle işverenler arasındaki ilişki alanının” , yani sendikal mücadelenin dışında, kendilerinin de ayrılmaz bir parçası olduğu bütün mücadele alanlarındaki faaliyetleri ile gerçekleşebileceği dir. Lenin “Bu bilgiyi elde etmenin mümkün olduğu biricik alan, bütün sınıf ve tabakaların devletle ve hükümetle ilişkisi alanı, bütün sınıflar arasındaki karşılıklı ilişkiler alanıdır….” sözleriyle açıkca belirtmiştir.

Yani işçi sınıfının siyasi bilinci, onun mücadelesinin sosyalizm mücadelesiyle birleştirilmesi pratiği içinde oluşturulabilir. Yoksa mücadele reformizmin, yani burjuvazinin mücadelesinin ve onun sınırları içinde kalmaya mahkumdur..

Sonuç
Devrimciler arası ve devrimcilerle emekci halk yığınlarının arasındaki bağların güçlenmesi, yani birlik ve beraberliğin sağlanması, işçi sınıfının sosyalizm mücadelesinin subjektif şartlarının olgunlaştırılması yolundaki mücadeleye, yani bilinçlenme, örgütlenme ve örgütlülük içinde çalışma düzeyinin yaygınlaşıp güçlenmesi yönünde yaşama uygulanan pratiklere bağımlıdır.

Birliğin oluşması, devrimciler arasında ve devrimcilerle kitleler arasındaki bağların güçlenmesi, emekçi yığınların eylemini yükseltecek örgütlenme ve örgütlülük içinde çalışmalara direk bağımlıdır. Aynı şekilde bu , kitlelerin mücadelesinin sadece ekonomik ve demokratik güncel talepler le sınırlanma-masına, sosyalizm mücadeledesiyle kopmaz bir şekilde birleştirilmesine bağımlıdır.

Teorik eğitim ve teorik mücadele , devrimci mücadelenin temelini oluşturur. Teoriye ilgisizlik devrimci mücadeleye ilgisizliktir. Marksist Leninist temel teorilere dogma olarak yaklaşanlar, gericiliğini ve karşı devrimci özlerini Marksist maskesi arkasına saklayarak Marksizmi eleştirdiğini zanneden dönekler, darkafalılar, küçük burjuvalar , ya da burjuva liberallerdir, ve bunlar devrimci birlik ve beraberliğin sağlanmasının önündeki en büyük engeli oluştururlar.

-----------------------------------

Note –yazının redaksiyonunu yapan sayın Ahmet Hikmet Köseye emeği için teşekkür ederim.

Taliban, Alkaida , CIA ve Pakistan- Lübnanlaştıma pratiğinin gizli ilişkileri örneklerinden

2011-03-01T14:58:00.001-08:00

Samuel Huntingtonun *kültürler arası çatışma* teorisi yaygın bir şekilde okunduğu ve pratikte yaşanmaya başladığında gözden kaçırılan gerçek, bu teorinin pratiğinin aslında Oded Yinon'un 1982'de "İsrail İçin Strateji" başlığı altında yazdığı, İsrailin 1950 lerden beri uyguladığı politikanın yeniden-teorileştirilmesi olduğuydu. İsrailin Orta Doğu stratejik planı, ABD li Neo Konlar tarafından teorileştirilerek daha geniş çaplı, planlı ve programlı olarak hayata geçirilmeye başlamıştı.

Bütün Arap ülkelerinin içlerindeki etnik ve dini farklılıklar kullanılarak , halkların birbirilerine karşı savaşı provokasyonlarla kışkırtılarak küçük küçük devletlere bölünmesi, ya da aralarındaki bu farklılıkların sürekli çatışma halinde tutulması, nefretin uzun süre kalıcı kılınması, birleşme olanaklarının ortadan kaldırılması, onların İsraile karşı bir tehlike olmasını engelleyebileceği gibi, her zaman bu ülkeler içinde İsraile *güvenlik* nedeniyle yandaş olacak hakim bir grup oluşturulabilme olanağı sağlayabilecekti. İsrailin bu stratejisi Huntington tarafından , Lübnan pratik örneğinden kaynaklanarak, * Lübnanlaştırma* olarak isimlendirilen, ülkelerin içindeki etnik ve dini benzer farklılıkları kullanarak , ülkede güçlü bir merkezi hükümetin oluşmasını , halkların birleşmesini engellemek ve böylece de tehlike teşkil etmeyen, kolayca kontrol edilebilecek içten parçalanmış ülkeleri oluşturmak olarak genelleştirildi.

Orta doğu yıllardır etnik ve dini gruplar arasında nefret ve düşmanlık yaratma politika ve pratiklerine sahne olmuştu. Lübnan ın bugünki durumu bu politkanın somutlaşmış bir sonucu olması nedeniyle, teorinin ismi olma hakkını kazandı.

Irak ve Afganistan aynı şekilde başarılı ve uzun süre kalıcı bir şekilde bölündü. Ülkelerin yabancı saldırısına ve işgaline karşı birlikte mücadele edemiyecek duruma getirilmeleri , gerek stratejik, askeri ve gerekse ekonomik olarak önemi olan bölgelerin kontrolünün kolaylaştırılmasını sağlamakta. bu bağlamda istihbarat örgütlerinin ve provokasyon yöntemlerinin kullanılması tarihte görülmemiş bir sayı ve öneme sahip oldu.

Emperyalistlerin Latin Amerikadan, Irak a, Balkanlardan Asyaya kadar uygulamaya koyduğu bu *Lübnanlaştırma* pratiğinde , Sünni –Şii ayırımını uzlaşmaz , çatışır ve aralarında uzun süreli , kalıcı bir nefret yaratılmasını hedefleyen, Arap kıyafetinde cami ve çarşı bombalayan ajanları kullanması, bu planlarda istihbarat ajanlarının ve provokatörlerin rolünün ne kadar önemli yer aldığının göstergeleriydi.

Son ortaya çıkan Raymond Davis olayı ise, emperyalistlerin hipokratlığını ve ikili oynamalarının bir başka örneğini sergilemekte.

Davis in döneminde Pakistana sadece 2010 da 3555 ABD li diplomat, askeri memur ve resmi memur giriş yapmış. Bunların arasında , paralı asker ve provokatörleri ile meşhur Blackwater un olması yanında diğerlerinin çoğunluğu da eski askerlerlerden oluşuyor.

Amerikan hükümetine göre (Pakistan tarafından tutuklanan)ABD istihbarat ajanı Davis, pakistanlı iki vatandaşı -sırtlarından- kurşunladığında İslami fanatik grupları gözetliyordu, kendisini soymak isteyen iki soyguncuya karşı kendini-korumak için öldürdü.

Pakistan a göre ise öldürülen iki kişi pakistan İstihbarat örgütüne çalışıyordu ve pakistanla savaş halinde olan tehrik-taliban la bağlantı içinde olan Davisi gözlüyordu. Ve bir şekilde pakistanda sözde bu grubun üstlendiği bombalamalarla ilgili olarak gözlemleniyordu. Bir diğer açıklamaya göre, Davis pakistan istihbaratıyla yakın ilişkisi olan lashkar –talıbanı gözlüyordu. Pakistanda sorulan en yaygın soru ise Davis in, ve diğerlerinin Pakistanı istikrarsızlaştırmak, bölmek ve nüklear silahlarını ele geçirmek içinmi Al kaide ve talibanla işbirliği yaptığı sorusu.

Yüzlerce ortaya çıkmadan bastırılan olaylardan sadece birisi olan bu olayı ABD nin kendi resmi istihbaratı dışında 225,000 özel istihbaratıyla birlikte *içlerinde kullanılabilecek etnik ve dinsel farklılıklar olan* ülkelerde işe koyması, düşmanım dediği taliban ya da alkaide–aynı ölmüş olan Zarkaviyi bir şekilde canlandırarak onun adına her tarafı bombalayan bir örgüt kurması- gibi örgüt!!lerle işbirliği içinde olması, bu böl-parçala- güçsüz hale getir ve yönet politikası , *Lübnanlaştırma* pratiğinin ne kadar sinsi ve yaygın olduğunun bir başka göstergesidir.

"Çin ile Gelecekte Savaş": Yeni ABD Bombardıman uçakları Çin emi hedefli?

2011-02-25T07:30:00.001-08:00

ABD Pasifik Hava Kuvvetleri Komutanı General Gary North yeni bombardıman uçaklarının oyanayabileceği rollerden birisinin Çin ile gelecekteki savaşta olduğunu üstü kapalı ima etti. . Yeni J-20 savaş uçağının yenmenin kilit noktasının hiç onun ana-kara üslerden havalanmasını önlemek olacağını söyledi. Bombardıman uçakları bir çatışmanın ilk saatlerinde Çinin havaalanlarına saldırmak için kullanılabilir.

3.7 milyar dolar. Bu ABD Hava Kuvvetleri, özellikle Çin hava savunma alanına sızma amacıyla önümüzdeki beş yıl içinde yeni, sinsi, uzun menzilli , pilotlu bombardıman uçaklarının geliştirilmesi için önerdiği harcama. Obama yönetiminin 's 2012 bütçesinde yer alan plan, 2020'lerin ortasına doğru yaklaşık 100 yeni bombardıman uçağı üretimine yol açabilir - ve Pasifik güçler dengesini önemli ölöüde değiştirebilir.

Geçen haftaki bombardıman uçağı duyurusu ABD ve Çin arasındaki silahlanma yarışının tırmanmasının devamı oldu. Erken 2010 yılından bu yana, Çin yeni bir gizli savaş prototipini (Chengdu J-20) ilk defa sahneye koydu, balistik anti-gemi füzeleri ni faaliyete getirdi ve en azından geçici olarak uydu sayısında ABD ile eşleşti (15) . Bu arada, Amerika Birleşik Devletleri Guam a uzun menzilli casus uçaklarını yerleştirdi, yeni bir gemiden-yönetilen casus uçaklarını denedi, ve yeni , süpersonik anti-gemi füzeleri geliştirmeye başladı – bunların hepsi yeni bombardıman uçakları programına ilave.

Hava Kuvvetleri başkan Yardımcısı Orgeneral Phillip Breedlove göre, bombardıman uçağı , nükleer olmayan balistik füze, artı yeni gizli bombardıman uçakları için cephane ve bombardıman uçaklarından kontrol edilebilecek iki çeşit casus uçaklarınıda içerecek bir 'ailesistemi nin en büyük bölümünü oluşturacak. Breedlove yeni füze ve uçakların diğer ülkelerin sahip olacağından ' on yıl' daha ileride olacağını iddia etti.

Air Combat Command başkanı General William Fraserin, söylediğine göre , Hava Kuvvetleri gelecekte bir noktada bombardıman uçaklarına öldürücü lazer de ekleyebilir,.

Pentagon'un bombardıman uçakları geliştirmesi Pasifik'teki ABD askeri yetenekleri ni korumayı amaçlayan yeni bir savaş planı senaryosu ile örtüşmektedir. Bu sözde AirSea Battle planı, olası Çin saldırısına karşı Tayvanı savunmak için ABD Deniz Kuvvetleri ve Hava Kuvvetleri gemi ve uçaklarının koordinesini daha iyi yapmak, aynı zamanda Pekin in kendi karasuları dışındaki nüfuzunu genişletme çabalarına karşı-atak yapmak oluyor.

ABD'nin şimdiki içinde güdümlü bombalar ve füzeler olan 160 B-1 , B-2 ve B-52 gibi bombardıman uçakları , zaten ABD Pasifik savaş planlarında aşırı derecede etken . Ancak bu bombardıman uçaklarından sadece 20 B-2'ler Çinin radarlarında kaçınabilecek teknik yeteneği var, B1 ve B-52 lar Çin savaş uçakları ve yerden-havaya füzeler e karşı savunmasız olabilir. Yeni bombardıman uçakları muhtemelen bazı , B1 ve B-52 lar ın yerini alacak ve daha dayanıklı uzun menzilli bir güç oluşturacak.

Guam da ki ABD Hava Kuvvetleri üssü zaten rotasyonlu B-52 ve B-2 lere sahip. Hava Kuvvetleri Orgeneral Gary North ABD Pasifik Hava Kuvvetleri komutanı na göre , yeni bombardıman uçakları hizmete yaklaştıkça, Çinin balistik füzelerinden değerli uçakları korumak için yeni 'daha da sertleştirilmiş' hangarlar-ya gömülü ya da zırhlı- inşa edebilirler.

Gary North yeni bombardıman uçaklarının oyanayabileceği rollerden birisinin Çin ile gelecekteki savaşta olduğunu üstü kapalı ima etti. . Yeni J-20 savaş uçağının yenmenin kilit noktasının hiç onun ana-kara üslerden havalanmasını önlemek olacağını söyledi. Bombardıman uçakları bir çatışmanın ilk saatlerinde Çinin havaalanlarına saldırmak için kullanılabilir.

David Axenin aşağıdaki bağlantıdaki yazısından çevirilmiştir

http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=23360

Libya daki ayaklanmaları Tunus ve Mısırdaki ayaklanmalardan farklı kılan olgular neler?

2011-02-24T07:12:00.001-08:00

Libya nın Yemen gibi bölünmesi ve Lübnanlaştırma politikaları göz ardı edilebilirmi?

Her ülkede olduğu gibi Libyada da ülkenin kaderini tayin hakkı için mücadele eden halk hareketleri nin desteklenmesi , bu hareketleri ve ayaklanmanın önderliğini ele geçirmeye çalışan , yada ele geçiren emperyalistlere karşı tavırı da içine alan bir ikilem içinde olması gerekir.

Tunus ve Mısırdan farklı olarak Libya da Kaddafi iktidarı her ne kadarda anti-emperyalist olma niteliğini kaybetmiş olsa da , Emperyalistlerin kuklası Kral İdrisi alaşağı ederek, emperyalistlerin elinde olan Petrol kaynaklarını ulusallaştırarak ,Libyanın ekonomisini geliştirme yönünde harcamalar yaparak bölge halkının yaşam şartlarını belirli ölçülerde geliştirmiş olması, Tunus ve Mısır daki iktidarlar gibi emperyalistlerin kuklası olmadığı gerçeği , bu farkların siyasi olanını oluşturuyor.

Ekonomik ve siyasi olarak emperyalistler için hiç bir önemi olmayan Tunus bir yana, siyasi önemi olan ama stratejik anlamda süveyş kanalı dışında ekonomik olarak Mısır ın da büyük bir önemi yok. Ancak Libya , ABD, İngiltere ve siyonist emperyalizmin Çinle olan ve sessizce devam eden enerji savaşında , büyük petrol ve doğal gaz kaynaklarıyla ekonomik olarak büyük çıkarlar ve önem taşımakta.

Tunus ve Mısırda kendiliğinden başlayan , öne çıkan ve belirli bir liderliğin yoksunluğundan farklı olarak, Libyanın zengin petrol kaynakları olan Benghaziyi kontrol altına alan, Libya da kaddafi rejimine muhalefet e yön verici olarak ortaya çıkan önderliğin tarihi geçmişi ve kimliğinin önemi bir yana, protestolarda eski krallık döneminin bayraklarının dalgalanması , Allahuekber çığlıkları ve camilerde imamların Cihad çağrıları da , hareketlerdeki gerek kendiliğinden olup olma ve gerekse nitelik anlamında ki farklılıklar da göz önünde bulundurulması gerekir.

Bu yazıyı yenilememe neden olan yeni gelişmeler ve veriler

1) olaylarla batı medyasının farklı bir biçimde *ilgilenmesi*- Tunus , Mısır ve diğer ülkelerdeki ayaklanmalara , ve bu ayaklanmaların bastırılmasına doğru dürüst zaman harcamazken , Libya olaylarını dramatik bir şekilde ve saatlerce vermesi , haber ve yorumların ana temasının -ABD ye yöneltilen -bize el uzatın- bizi mücadelemizde yalnız bırakmayın ağırlıklı olması..(yazıda belirttiğim, müdahele için kamu oyu yaratılmasının alışılagelmiş pratiklerinin sergilenmesi)

2 )farklı kabile liderleri ile , hatta kaddafinin Kabilesinin liderleriyle , kaddafinin düşürülmesi için görüşmeler
3) Ayaklanma hareketlerinin gerek silahlı ve gerekse büyük ölçüde örgütlü olması, stratejik yerleri ele geçirme konusunda bile planlı olması, bu hareketlerin KENDİLİĞİNDEN olmadığının bir göstergesi olarak ele alınabilir.

Kısacası şimdilik Libyadaki tüm gelişmeler olayların *kendilğinden* olmasından çok, planlı, programlı ve örgütlü olduğu yönünde. Batı medyasının yaklaşımı ise , gene batının şatafatlı isimli Sivil Örgütleri nin de yardımı ile, tarihi olarak bir sürü örneğini gördüğümüz *müdahele* için kamu oyu ve zemin hazırlama pratiklerinin her belirtisini göstermekte

Büyük çoğunlukla emperyalist medyada , Youtube de ve bloglarda yayınlanan *gerçek* lerin kaynağının NFSL ( Libyanın Kurtuluşu için Milli Cephe) adlı örgüt olması , bu örgütün kimliği konusunda bir değerlendirme yapılmasını gerektirir.

NFSL in , ABD, Saudi arabistan mali destekli, CIA eğitimli ve bağlantılı bir örgüt olduğu tarihi olarak bilinen bir gerçektir. Konu üzerine gazette ve diğer belgelerden alıntılar..

**CIA destekli Milli Kurtuluş cephesi gerillaların çoğu ABD ve Avrupada yaşayan Libyalı öğrencilerden oluşmaktadır ** Washington post 4/18/92

**Kaddafiye suikaste kalkan grubu CIA destekledi , eğitti ve hala dışarda desteklemeye devam ediyor. Libyanın Kurtuluşu için Milli Cephe adlı grup CIA destekli , ve general Youssef Magarieff önderliğinde. Saudiler NFSL e 7 milyon dolar bağış ettiler. Cia ajanları NFSL liderlerini ve elemanlarını Batı Avrupada, Sudan da ve Morakko da eğittiler.** Jack anderson washington post 6/12/85

**Saudi Arabistan , Liberville de Dr. Yusuf Al-Margariaf kontolü altında bir banka hesabı açtılar . Yusuf Al-margariaf 1981 den beri Libyanın Kurtuluşu için Milli Cephe nin genel sekreteri.** Treverton, g. (1987). Covert   Action summer 91 47-51

**Libyanın Kurtuluşu için Milli Cephe 1983*1987 yılları arasında Chad tarafından alınan esirlerden CIA tarafından kurulmuştur.** Israeli foreign   Affairs 1/91 1-5

*Enver Sedat ın suikaste kurban gitmesinden önce , genel sekreter Haig, Kaddafi için kesilip atılması gereken bir kanser demişti. 6/18/981 de başkan CIA nin anti-kaddafi sürgünleri eğitmesi için gizli emir imzaladı. Ekim de eski Libya diplomat Muhammed Mugharief, CIA nin garantisi ve Saudilerin desteğiyle , Libyanın Kurtuluşu için Milli Cepheyi kurdu.** Martin, d. & walcott, J. (1988).

**Arap gazetesi al-hayatdan bir muhabir , Amerika topraklarındaki Libyanın Kurtuluşu için Cephe adlı Arap muhalefet grubunu ziyaret etmeye müsaade edildi. Cephe nin lideri   General Khalifa cephenin Amerika Virginya da 400 militanı olduğunu belirtti.** al-hayat newspaper   12/18/91. Top secret autumn-winter 92 28-9

Bu haberlerden de gözlemlendiği gibi Libyadaki (tamamı olmasada-bunu bilmiyoruz) en azından belirli
bölgelerdeki hareketlerin bu Cephe tarafından başlatıldığı ve yönlendirildiği olasılığı çok büyük.

Neden?
Mısır ve Tunus daki olaylarda ABD yönetiminin ve diğer emperyalist ülke yönetimlerinin *müdahele * etme diye bir çağrıları ve tehditleri olmadı. Aynı şekilde emperyalistler, İsrail Gaza daki filistin halkını bombaladığı, kurşunladığı nda da * müdahele* çağrıları ve tehditleri olmamıştı..

NFSL tarafından ya da başkası tarafından yüklenen protesto resim ve videolarına, batı medyasının haberlerine baktığımızda , protestolarda , gözlere aşina olan, tarihi , CIA nin darbe planlarının hemen her benzerliğini görmek mümkün..Protestocuların eski krallığın bayraklarını sallamaları, eski emperyalist sömürge ye dönüşme istekleri!!!   Stratejik karakol, radio vb yerlerin hemen ele geçirilmesi ve bunun bir anda bütün medyaya ulaşması... batıda sözde İnsan hakları kurumlarının Libyaya ambargo uygulanması ve ülke üzerinde –uçuş yasağı bölgesi- nin hayata geçirilip , uygulanması talepleri….ve bu taleplerin batı medyasında 24 saat tekrarı….bunlar tarihi olarak kanıtlanmış, askeri bir müdahele için kamu oyunu oluşturmanın tüm elementlerini içinde taşımakta…

ABD nin ve NATO nun , gün geçtikçe hızını arttıran *müdahele* söylemlerinden algılanması gereken, Libya ya askeri müdahelesine kesinlikle karşı çıkmak gerekliliğidir.

Libya halkının haklı olan taleplerini destelemek le , Libyaya açık askeri müdahale ya da içerdeki ajan ve kuklalarıyla gizli bir darbe planlarına karşı çıkmak, bir biriyle çelişmez.

Önemli olan Libyadaki farklı grupların protestolarının ve taleplerinin emperyalist çıkarlarla uyuşup uyuşmadığı temelinde kimi grupları deşifre etmek, kimisini de desteklemek..

Devrimcilerin tavrı , Libya halkının taleplerini desteklemek , açık ve ya gizli tüm emperyalist müdahelelere karşı çıkmak...Birini yaparken diğerini unutmamak.

Sudanda olduğu gibi Libyada da bir parçalanma emperyalistlerin gündeminde ve planlarında.. Muhalefet in farklı kabilelerinden oluşması , Libyada ki bölünme ve parçalanmanın daha da yaygın olma olasılığına bir zemin hazırlayacak karakterde. Emperyalistlerin , böl-parçala-bir birine düşür-ve sürekli bir kaos yarat- Lübnanlaştırma politikaları için çok uygun bir zemin... aynı zamanda emperyalistlerin Libyanın parçalanmış doğal kaynaklarını da rahatca ve çok ucuza sömürebilmesi için de bu bölünmenin sağlanması onların çıkarları doğrultusunda.. olası bir bölünme ve ABD, İngiltere, Siyonist emperyalizminin bu bölge enerji kaynaklarını kontrol altına alması, onların Çinle sessizden devam eden enerji çatışmalarını , kısa vadede gün ışığına ve gürültüye yükseltebilecek seviyede sonuçlar yaratabilir. .

Bu enerji çatışmasının keskinleşmesine bağımlı olarakda ABD, İngiltere ve İsrail silah sanayi ekonomisi gücünü daha da arttırma fırsatını yaratmış olacak.. Buna bağımlı ve karşı olarak da Çin in askeri harcamaları daha da artacak.

Sonuç olarak, Libya daki gelişmeler Mısır , Tunus ve diğer arap ülkelerinkinden, gerek kendiliğinden olma anlamında, gerek ekonomik ve gerekse siyasi sonuçları olarak farklı karaktere sahip. Libyada ki gelişmelerin sonucu, sadece Libyayı ve Libya halkını değil, dünya çapında, enerji kaynaklarına sahip olma çatışmasında güçler dengesini etkileyecek , ulsularası bir öneme sahip.

Erdoğan Ahmet
Şubat 24, 2011

Kaddafi küplere bindi ve lanet yağdırdı, ancak kontrol edemiyeceği güçlerlerle karşı karşıya

2011-02-23T17:32:00.000-08:00

Bu yüzden dövüşerek düşecek. Muammer Kaddafi nin dün gece bize söylediği bu, ve Libyalıların çoğunluğu da buna inanıyor. kırmızıya boyanmış çöl giysisiyle kaplı (Kaddafi) , kızgın sözlerine devam etti Bu Riyad a sakin bir uçuş, ya da Kızıldeniz tatil köyüne rahat bir gezi olmayacak -.

Düşmanlarına karşı mermi kullanmaya başlamamıştı bile –aşikar bir yalan- , ve "devlet otoritesine karşı herhangi bir şekilde kullanılanacak kuvvet, ölümle cezalandırılacak"- Libyalıların Kaddafi'nin gelecek zamanlı kullandığı tehdidi olmadan da çok iyi bildiği, kendi içinde aşikar olan gerçek . Durmadan ateş püskürmeye devam etdi. Kaddafi her şey (de olduğu ) gibi , çok etkileyici idi - ama çok ileri gitti.

Şehirlerini zaten kurtarmış olan Bingazi halkını lanetledi- bu kurutulmuş insan bir gülümseme bile göstermeden , " düzeni sağlamak için polis dönene kadar bekleyin sadece " sözünü verdi. Düşmanları İslamcılar, CIA, İngiliz ve uluslararası basının "Köpekleri" idi. Evet, bizler her zaman köpekleriz değilmi? Ben çok önceden bir Bahreyn gazetesi karikatüründe (Veliaht Prens, unutmayın ) kuduz köpek olarak tasvir edilmiştim . Ama Kaddafi'nin konuşmaları gibi , bu ders için standart. Ve ardından dün gece benim favorim olan bütün Kaddafi nin kutsal yorum parçası geldi: ŞİDDET KULLANMAYA HENÜZ BAŞLAMAMIŞTI BİLE

Yani, tüm YouTube ve Facebook u ve Bingazi arası kurşunlamaları ve kanı , ve sızdırılan cesetler i silelim ve sanki hiç olmamış gibi davranalım. Hadi yurt dışı muhabirlerine vize verilmesinin reddedilmesi nin bizim gerçeği işitmemize engel olduğunu varsayalım. Kaddafi'nin milyonlarca göstericiler in "Libya'yı bir İslam devletine dönüştürmeyi " istediği iddiası, tamda Mübarekin Mısır da bitmeden önce satmaya çalıştığı , Obama ve Clintonun da ileri sürmüş oldukları aynı saçmalıktır. Nitekim, dün gece Araplara , kendi halkına duyduğu nefret ve hor görüş içinde, Kaddafi nin ,zaman zaman ayni Benjamin Netanyahu'nun konuşmaları gibi söylemleri oldu. Merak eder insan, bu iki düzenbazlar arasında bizim bilmediğimiz bir bağlantı varmıydı ?

Birçok yönden, Kaddafi'nin saçmalıkları yaşlı bir adamın saçmalıkları, onun , düşmanları hakkında - "Bin Ladin'in ajanları" nı da içine alan "yazıt almış hainler" – bırakın durmadan alıntı yaptığı yeşil kaplı yasa kitabını bir yana, onlar için düzenlenen sağ ellerindeki kağıt parçası –yazıt- üzerindeki notlar gibi -dağınık olduğu hayalleri. Bu sevgiyle ilgili değildi. Bu ölüm cezası tehdidi ile ilgili idi. "Lanet olsun " Libya ya huzursuzluk karıştırmaya çalışanlara. Bu bir entrika, uluslararası bir komplo idi. " çocuklarınız ölüyor - ama ne için" . "Libya halkı arkamda, kanımın son damlasına kadar "- savaşacağını söyledi. Amerika düşmandı (Felluce den çok bahsetme-yle) , İsrail düşman dı. Sedat bir düşmandı, sömürgeci faşist İtalya düşmandı. İtalyan düşmana karşı "1911 yılında şehit düşen" kahramanlar ve arkadaşlar arasında Kaddafi'nin dedesi vardı.

Dün gece kahverengi burnoz ve şapka ve cüppe giymiş Kaddafi'nin görünümü , bazı garip sorulara neden oldu. Söz konusu "Köpekler" i - uluslararası medyayı Libya dışında tutması, dünyanın çılgına dönmüş bir ülkeyi gözlemlemesine müsaade etdi : korkunç bir şiddetin (gösterildeği) YouTube ve bloglara karşı devlet televizyonu resimleri ,YouTube de görmediği yada gösterilmediği tamamen aklını oynatmış diktatörün haklı çıkarılması. Ve burada ilginç bir sorun var: ülkeye uluslararası basının girmesine izin veren diktatörler ve prensler - Ben Ali / Mübarek / Saleh / Prens Salman - kendi aşağılanmalarının filimlenmesine müsaade ediyorlar. Onların ödülleri gerçekten acı verici. Ama basını dışarda tutan Kaddafi gibi sultanlar biraz farklı oluyor.

Cep telefonunun el yakınlığı, sesin samimiyeti ve silahın patlaması bazı açılardan Networklerin düzenlenmiş dijital filimlerinden daha çekici olmakta. İsrailliler, 2009 yılında Gazze'de ki kan dökümünde, Kaddafi gibi yabancı gazetecileri dışarda tutma kararı aldığında, blogcular ve YouTube cüler (ve Al Jazeera) bize, basitce , "profesyonel" uydu çocuklarından normalde deneyim sağlayamayacağımız bir gerçeklik verdi. Belki de, sonunda, gerçeği anlatmak için kameralar üzerinde kendi tekeline sahip olan bir diktatör gerektirir.. "Bir şehit gibi öleceğim" dedi Kaddafi dün gece. Nerdeyse kesinlikle doğru.

Robert Fisk

http://www.independent.co.uk/opinion/commentators/fisk/robert-fisk-gaddafi-raved-and-cursed-but-he-faces-forces-he-cannot-control-2222904.html

Arap Dünyasında Kendi Kaderini Tayin için Mücadele ; Arap Diktatörler ve Global Sermaye arasındaki İttifak

2011-02-16T20:03:00.000-08:00

Tarih kendini’ tekrar mi ediyor ? Arap dünyasında tekrarlanan Avrupa daki 1848 olaylarımı ? 2011, 1848 gibi aynı sonuçlarımı görecek? Buna ancak Arap halkı karar verebilir. Kaderleri kendi ellerinde, ancak 1848 hatalarından ders çıkarmalılar ve ciddi bir şekilde kapitalist sınıfın rolünün üzerine gitmeliler.

Araplar, sömürgeciliğe karşı kendilerinin ikinci isyan dalgasına şahit oluyorlar. Birinci isyan dalgası Birinci Dünya Savaşı ile İkinci Dünya Savaşı’nın sonu arasında başladı. Birinci Dünya Savaşı süresince İngiltere ve Fransa’nın desteğiyle Osmanlı Türkiye’sine karşı Büyük Arap İsyanı, ve devamında İkinci Dünya Savaşı ve sonrasında İngiltere , Fransa ve İtalya’ya karşı Arap isyanı .

Sömürgeciliğin resmi süreci boyunca , (İngiltere , Fransa, İtalya) sömürgeci güçlerin otoritesi siyasi olarak ortadaydı. Bugün Arap dünyası , yeni-sömürgeci güçlerin “görünmeyen otoritesi” altında. Bunlar ABD, Britanya ve Fransa’yı kapsar.

Modern dönem yeni-sömürgeci güçler , Arap ülkeleri üzerindeki kontrolünü, onların ekonomilerinin denetimi ve yeni-sömürgeci çıkarlara uşak olarak hizmet eden siyasi liderlerinin kontrolü aracılığıyla sürdürüyor. Bu nedenle , 2011 sadece diktatörler ve çürümüş rejimler aracılığıyla zorlanan yabancı hakimiyetine karşı ikinci Arap başkaldırı dalgasının başlangıcı değil değil, fakat, aynı zamanda yeni-sömürgeciliğe karşı daha geniş bir mücadelenin parçasıdır.

Tunus la başlayarak başkaldırılar ve protestolar bütün Arap dünyasında patlak verdi. Cezayir, Yemen, Ürdün, İsrail işgali altındaki Filistin bölgeleri, Moritanya, Sudan ve Mısır, bunların hepsi aktivizmle elektriklendi. Buna ilave olarak Lübnan’daki politik gerginlik, Amerika önderliğindeki yabancı askeri işgal altındaki Irak’ta devam lı istikrarsızlık, Bahreyn’de oluşan gerginlik, Sudan’ın balkanizasyonu.

İlk bakışta Arap Dünyası, kargaşa içinde gibi görünüyor, ancak gözle görünenden çok daha fazlası var.
Arap dünyası halkları uyanmadı, zaten uyanıklardı. Ülke kaynaklarının ve zenginliklerinin yabancı şirketlere peikeş çekşlmesini ve rüşvet yiyici liderlerince çarçur edilmesini izlediler. Arap halkı, aynı liderlerin , 2003 yılında Irak’a saldırı ve işgali desteklemelerini seyretti. İsrailin, Filistinlileri kendi devletlerinin yardımıyla ezerken seyretti, 2006 da Lübnan’a kendi rejimlerinin örtülü deteğiyle saldırılırken seyretti, 2008 de Gazze Şeridi, İsrail tarafından yeniden işgal edilirken seyretti ve Mısır yönetimi İsrail’in Gazze’yi aç bırakmasına yardım ederken seyretti.

Araplar uyanmadılar, öfke ve hayal kırıklığıyla kırıklığıyla seyrettiler. Arap halkı şimdi seferber oluyor. Arap kitleleri şimdi vücudun bağışıklık sistemi gibi, Arap dünyasını bulaştıran hastalıklarla savaşıyor. Araplar eylemdeler.

Yabancı çıkarlara hizmet eden işbirlikçi seçkinler olarak Arap liderleri

Zengin ve fakirler arasındaki uçurum genişlerken sınıfsal kutuplaşma büyüdü. nesillerarası hareketlilik, insanın yaşamı boyunca meydana gelen sosyal sınıfda bir değişim, ve nesiller içi hareketlilik , bir aile içinde bir nesilden diğerine oluşan değişim , önlendi.

Arap halkı, hakim sınıflarının ve hükümetlerinin yalnızca yolsuz(luk yapan) rejimler değil, aynı zamanda işbirlikçi seçkinler, yani yabancı şirketlerin, hükümetlerin ve nüfüzluların yerli temsilcileri olduğu gerçeğini kavradılar. Bu yerli Arap işbirlikçi seçkinlerinin boyun eğdiği kapitalist sınıf haklı olarak asalak veya asalak seçkinler olarak isimlendirildiler, çünkü yerel zenginliği ve kaynakları yeni-sömürgeci efendileri adına cebe indiriyorlar.

İşbirlikçi seçkinlerin bu yapısı Mısır, Tunus, Lübnan ve Filistin Özerk Yönetimi’nde hakim olarak kednini gösteriyor.

Mısır’da (babası Muhammed Hüsnü Mübarek tarafından başkanlık için hazırlanan) Cemal Mübarek Bank of America’da çalışıyor.

Tunus’ta Fransız ve Amerikan askeri okullarında yetiştirilmiş bir subay olan Zine Al-Abidine Ben Ali, iktidardara geçince , ABD ve Fransa ekonomik çıkarlarına hizmet etdi.

Lübnan’da Fuad Siniora başbakan olmadan önce Citibank memuruydu ve Refik el-Hariri de Lübnan başbakanı olmadan önce hem , (kendisi Suudi Orgre’yi kurmadan önce) Fransız inşaat şirketi Ogre’ye , hem de Suudi çıkarlarına (bu durumda ABD çıkarlarına) çalışmıştı.

Yolsuz Filistin yönetimi bünyesi içndeki Salam Fayyad, maliye bakanı olmadan ve sonra yarı-diktatör Mahmud Abbas tarafından düzmece Filistin yönetiminin başbakanı olarak atanmadan önce , ABD Merkez Bankası’nı ve Dünya Bankası’nı oluşturan bankalardan birinde çalışmıştı.

Dahası, neredeyse bütün Arap maliye bakanlarının önde gelen küresel bankacılık kurumlarıyla bağlantıları vardır. Hepsi aynı zamanda Uluslararası Para Fonu (IMF) ve Dünya Bankası’nın Washington Mütabakatı’na kesinlikle bağlılar.

Arap dünyasında akıntılar mı değişiyor, yoksa ABD olası kayıbına karşı kendini korumaya, zararını minimumda tutmaya mı çalışıyor?

Amerika, İsrail, İngiltere, Fransa ve bunların müttefikleri Orta Doğu ve Arap Dünyası ’nda önemli kayıplarla yüz yüze görünüyorlar. Yolsuz 14 Mart İttifakı’nın çöktüğü Lübnan’da çoktan başlamış durumda. Walid Jumblat ve onun Demokratik Topluluk’unun ayrıldığı 2008’den beri 14 Mart İttifakı oldukça lanse edilen parlamentoda çoğunluğu oluşturamıyor. Yeni başbakanın seçimi bu gerçeğin altını çizmişti. Hizbullah, Amal Hareketi, Özgür Yurtsever Hareket, Marada Hareketi ve bunların Lübnan’daki siyasi müttefikleri, parlamenter manevrayla Refik Hariri’nin oğlu Saad el-Hariri’yi başbakanlıktan uzaklaştırdılar.

ABD, çift taraflı oyun oynamaya çalışıyor. ABD dış politikasının büyük destekçisi olan The New York Times, ABD hükümetinin Mısır’ın bir çeşit perde arkası demokratikleştirme arayışında olduğunu öne sürüyor. Ross Douthat açıklıyor: “Daha yakından bakın; Obama yönetiminin gerçek hedefi , diktatörün askeri kadrolarını olduğu gibi görevde tutarken, Mübarek’i ekarte etmek olmuştur. Eğer Obama’nın Beyaz Sarayı kendi istediğini elde ederse, demokrasi ye herhangi bir açılış , eski bir general ve CIA’in sahneleme programıyla işbirliği ile çok iyi bilinen Mısır istihbarat şefi olan Ömer Süleyman gibi içeriden biri tarafından dikkatli biçimde perde arkasından idare ile yapılacak. Bu, yumuşak başlı , savaş karşıtı kararsızlık değil. Soğukkanlı reelpolitik.”

Mübarek’in devrilmesinin ardından var olan Mısır rejimi aynı kaldığı sürece yeni-sömürgeci çıkarlara hizmet devam ettirilecek. Çıkarları güvence altına alındığı sürece Mübarek’i feda edeceklerdi. Rejimin çehresi önemli değil, hizmet ettiği çıkarlar önemlidir.

Doğru ya da yanlış, Mübarek rejimi Mısır’daki kitlesel gösterilerin arkasında ABD ve İsrail’in olduğunu iddia etti. İran, Hizbullah, Katar ve Hamas da Kahire tarafından ABD ve İsrail’in yanında protestoların planlanmasına yardım etmekle itham edildi. Mübarek yönetiminden gelen bu suçlamalar, protesto hareketini şeytanlaştırmayı, ve meşruiyetini yabancı dalaveresi olarak kırmayı ve Mısırlı protestocuları bölmeyi amaçlıyordu.

ABD, Mısır ve Tunus’ta aynı yolsuzluğa gömülmüş statükoyu ya , devam eden diktatörlükle , ya da dış görünüşte demokratik politik bir sistemle muhafaza etmeye çalışıyor. Başka bir deyişle, amaç özü aynı tutmak, sadece şeklini değiştirmek. Yolsuzluklara gömülmüş hükümet iktidarı, ya diktatörlük ya da “gözetimli” demokrasi altında işleyebilir.

Arap dünyası genelinde protestolar hız kazanırken, ABD ve müttefikleri kendi “muhalefet” figürlerini protesto hareketinin arasına katmaya ve “ajanlarını” iktidara getirmeye “ çalışıyorlar. Eğer Arap protesto hareketi bu sızma işlemine karşı dikkatli olmazsa, Arap dünyasında yükselen demokratikleşme denilen dalga , dış güçlerin kontrolünü muhafaza eden, manipüle edilmiş bir aşama ile sonuçlanabilir.

Akdeniz Birliği ve Arap dünyasında demokratikleşme

Amerika ve Avrupa birliği demokrasi veya özgürlük için model değiller. Arap halkı kendilerini demokrasinin böylesine dar tanımlamalarıyla dizginleyerek kapasitesini sınırlamamalı. Demokrasiye dair kültürel olarak yanlı veya gizli ırkçı ve etnosentrik nutuklar a da ihtiyaçları yok. Onlar oldukça yetenekli bir çoğunluk.

1995 Barcelonda Deklarasyonu büyük çapta yeniden ekonomik yapılandırma, Pazar liberalizasyonu ve Avrupa Birliği ile Arap dünyası arasında serbest ticaret bölgesi oluşturulması çağırısı yapmıştı. ABD Orta Doğu Serbest Ticaret Bölgesi (MEFTA) aynı zamanda AB’nin attığı adımlarla paralel giden bir ekonomik projeydi. Bu bağlamda ABD ve AB desteğinde , Avrupa Birliği, İsrail, Türkiye ve Arap dünyasını giderek entegre etmek için hazırlanan bir plan var.

Bu jeopolitik ve sosyo-ekonomik proje “Akdeniz Birliği” ya da “Akdeniz in Birliği” taslağı olarak bilinmekte. Bu işlem , sözümona bir demokratikleştirme işlemi aracılığıyla Arap dünyasında “aşamalı” reformu öngörüyor.

Eski olan bazı şeyler yeniden yapılandırılmalı ya da yeni şeyler yapmak için sökülüp atılmalı. “Yeni Orta Doğu” projesi bunu yapmaya yönelikti. Amaç, entegrasyonun yolunu açmak için Orta Doğu ve Kuzey Afrika’nın eski devletlerini zayıflatmak ve değiştirmek.

Dengeli enregrasyona olanak sağlamak amacıyla bu projeyi ilerletmek için demokrasiye ihtiyaç vardı, bununlaberaber bu ülkeleri takip edecek enregrasyona hazırlamak için kaos kullanıldı. Bu bağlamda model ülke şimdi Türkiye. Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşundan bu yana Ankara otoriter hükümetler ve Türk ordusu tarafından yönetilmiştir. Buna rağmen Türkiye, dışarıdan bakıldığında isbeten liberal bir demokrasi olarak görünümüne önüştürüldü. Bu dış görünüşteki değişim veya dönüşüme rağmen Türkiye hâlâ örgütlü sermayenin çıkarlarına hizmet eden yolsuzluğa gömülmüş bir hükümet e sahiptir. Ankara, Türkiye, Ürdün, Lübnan ve Suriye tarafından ortak imzalanan geniş bir takım anlaşmalar dizisi vasıtasıyla bölgesel bir pazar veya blok oluşturulmasının da ön safındadır.

Zbigniew Brzezinski nin ABD’nin desteklemesi gerektiğini söylediği gibi , Ankara, aynı zamanda İran ile bağlarını derinleştiriyor. Brzezinski’ye göre derinleşen Türk-İran ilişkileri , uzun vadede ABD’ye yarar sağlayacak. Bu nedenle Ankara, diğer Orta Doğulu ülkelerle olduğu kadar, kendisini ekonomik olarak İran ve Suriye ile de bütünleştirmeye çalışıyor.

Türk hükümeti, olası bir lider olarak Orta Doğu halkları gözündeki güvenilirliğini arttırmak için İsrail’e bariz olan muhalefet şovları yaptı. Bu bağlamda Türkiye, Arap dünyası ve İran’a giderek yaklaşmakta. 2010 yılında Arapça yayın yapan devlet TV kanalı açtı. Türkiye, aynı zamanda Tahran ve Şam ile, Suriyeli ve İranlı yetkililer tarafından Ankara’nın müttefik veya stratejik ortak ve “direniş bloku”nun bir üyesi olarak adlandırılak kadar yakınlaştı. Tüm bunlar, Orta Doğu ve Kuzey Afrika’da bir bölgesel blok oluşturmayı amaçlayan adımlar gibi görünüyor.

Avrupa Biriği ve Arap dünyası arasındaki ekonomik entegrasyon işleminde ortada var olmayan “kurumsal demokrasi”. Birçok önemli kurum doğası gereği antidemokratik olacak. Mali ve bankacılık sektörü, kamusal denetim ve sorumluluk alanının dışında işleyecek. Bu şartlar altında, bankacılık sektörü kaçınılmaz olarak devletin siyasi yapısını kontrol edecek. Yüzeyde bir takım dış görünüşolarak demokratik devletler ortaya çıkarken, bunlar antidemokratik güçler tarafından kontrol edilecek.

Küresel kapitalizm ve Arap diktatörleri arasındaki ittifak

Arap diktatörleri ve tiranlarının, örgütlü sermayenin çıkarlarına hizmet ettiğini anlamak hayati önem taşır. Bu, onların birincil işlevleridir. Bunlar, örgütlü sermaye tarafından şekillendirilen küresel sistemin unsurlarıdırlar.

Geçmişi hatırlarsak, Mübarek’in önceli Mohammed Anwar Al-Sadat rejimine karşı protesto ve başkaldırılar 1977 yılında başladı. Bu protestolasrın sebebi, IMF’in Sadat’a devrettiği neo-liberal politikalardı. IMF politikaları, günlük yaşamın temel ürünlerinde teşvikleri sona erdirmişti. Gıda fiyatları fırlamış ve Mısırlılar ağır darbe almıştı. Sadat, Mısır ordusu yla güç kullanarak ve devlet desteklerini yeniden yürürlüğe koyacağına dair sözler vererek protestoları sonlandırmıştı. 1977’deki protestolar başarısızlıkla sona ermişti. Bugün Mısır’daki durum çok daha vahim ve ABD ile AB askeri güç kullanmak dışında seçenekler arıyor.

ABD ve AB bir taraftan Arap halklarının istediği değişime düşük düzeyde sözlü destek vermekte, ancak diğer taraftan baskıcı rejimleri iktidarda tutmaya çalışmakta. ABD ve AB bu rejimleri açık ve el altından destekliyor, çünkü bunlar örgütlü sermayeye hizmet ediyor. Arap dünyasında özgürlüğe karşı çıkanların ABD ve AB’deki kapitalist sınıf olduğu da dikkat çekmek gerekir. ABD ve AB’den bahsedildiğinde, bu kapitalist egemen sınıf bağlamında bahsedilir. ABD’deki ve AB ülkelerindeki hükümet ve devlet sadece sermaye sınıfının temsilcileri olarak hizmet eder.

Tunus’ta protestolar duruldu. Eski rejimin yapısı hâlâ duruyor. Aynı bakanların ve yetkilikerin çoğu hâlâ iktidarda. Amerikan müdahalesinin açık göstergesi olarak , ABD Yakın Doğu İşlerinden Sorumlu Dışişleri Bakan Yardımcısı Jeffery D. Feltman, yeni Tunus hükümetinin oluşturulmasına dair yetkililerle müzakerelerde bulunmak üzere Tunus’a gitti. Feltman aynı zamanda ABD’nin Beyrut büyükelçisi olduğu dönemde Lübnan çıkarlarına karşı çalışması ile tanınır.

Daha önemlisi, Tunus’ta Ben Ali diktatörlüğünü sahneye koyan örgütlü yabancı sermayenin nüfüzluları hâlâ yerinde duruyor. Tunus protestoları, dünya çapında insanları elektriklendirdi, ancak bunlar sosyo-ekonomik değişim içeren devrimlere dönüşmedi. Şimdiye kadar Tunus biraz estetik düzeltme gördü, ancak yapılan estetiğin altında bütün aynı mekanizmalar ve aynı kuruluş yapıları yerinde duruyor.

Küresel sermaye Tunus’ta hâlâ güçlü etkiye sahip. Tunus ve IMF arasındaki, Akdeniz Birliği’ni oluşturmak için Avro-Akdeniz Ortaklığı ile Avrupa Birliği arasındaki, böylesi anlaşmalar, ABD ve AB ile yapılan çeşitli ekonomik anlaşmalar Tunus üzerinde hâlâ boyunduruk olarak duruyor. Tunuslular, toplumlarını aşağılayan ekonomik anlaşmalar ve neo-liberal politikaları reddetmeli.

1848’den ders çıkarmak: 2011’de 1848 sonrası mı tekrarlanacak?

Irak’daki Anglo-Amerikan işgalinin arifesinde, 2003’teki gibi “ikinci süper güç” bir kez daha başını kaldırıyor. İkinci süper güç halkın gücüdür. Bir başka deyişle ve daha gelişmiş bir yöntemle Zbigniew Brzezinski 1993’te bu süreçten bahseder. Brzezinski bunu “küresel politik uyanış” olarak adlandırır. 2008’de bu kavramı yeniden ele aldı ve bunun bir başka raundunun başlayabileceğini öne sürdü.

Ancak bu küresel politik uyanış yeni değil. Avrupa 1848’de aynı olayları basılı medyanın ve yeni iletişim araçlarınının kullanımı döneminde gördü. 2011, internet ve sosyal medya aracılığıyla oluşunu gördü. Biri kazanırken diğerinin kaybettiği oyun veya çatışma bağlamında, orta sınıftaki politik uyanışlar, daha büyük kontrollere karşı egemen sınıf hareketlerine bağlı olan tarihsel süreçlerdir. Toplumun orta kesimi hiçbir şey kazanmama noktasına daha da yaklaştıkça, kendi koşullarının farkına daha da varmakta. Bu, egemen sınıfların orta sınıf üzerindeki kontrolü daha da mutlak hale geldikçe gerçekleşmektedir.

Şu yeniden sorulmalı: 1848’den hangi dersler alınabilir? 1848 Avrupa’sının koşulları Arap dünyasınınkilerle aynıydı. Yoksulluk, işsizlik, sömürü ve özgürlükten yoksunluk almış yürümüştü. Orta sınıf, toplumsal dengesizlik durumundaydı. Paris Komünü’nünkü ile aynı kader Mısır’da veya Arap dünyasının herhangi bir yerinde vuku bulmamalı. Devrimler gerçek olmalı ve radikal sosyo-ekonomik değişimleri beraberinde getirmeli.

Buna ek olarak Muhammed El Baradey şu anda Mübarek’e alternatif olarak sunuluyor. Baradey, Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu’nun eski genel direktörü ve bundan önce de Cemal Abdülnasır iktidarında ve Al-Sadat yönetiminde diplomattı. Mübarek rejimi, Al-Sadat rejiminin devamıdır. El Baradey gerçek bir alternatif değil; ABD, AB ve İsrail’in çıkarlarına boyun eğen bir geçmiş performansa sahip. Ve ne de Mısır ve Arap dünyasını felce uğratan neo-liberal politikalara karşı. Aksine, El Baradey küresel sermayenin çıkarlarına hizmet etmeyi , ve hem Mısır’ın varolan yolsuzlaşmış devlet statükosunu hem de dış politikadaki yönünü korumayı amaçlıyor.

Arap halkları küresel kapitalizmin rolünün üstüne gitmeli

ABD ve AB, demokrasi ve özgürlüğün savunucuları değildir. Kleptokrasiyi desteklerler. Kleptokrasi, farklı biçimler alabilir. Demokratik veya otoriter olabilir. Bunun başlıca ön koşulu, ulusal seçkinlerin Batı Avrupalı ve Amerikalı kapitalizme meydan okuduğu Rusya veya İran’daki gibi sadece yerli kapitalist seçkinlere değil, küresel kapitalist sınıfa hizmet etmesi gerektiğidir.

Bu halk protestoları, yeni bir Orta Doğu’nun doğum sancıları mı?

Arap halkı kendi siyasi temsilciliğini yeniden mi kazanıyor?

Bu, Arapların uzun zamandır beklediği , dünya tarihinin sayfalarına yeniden girmelerinin zamanıdır. Arap halkı, devrimlerine örgütlü sermaye tarafından yönlendirilmeksizin devam edebilmek için gardını yüksek tutmalıdır. AB’den gelen sözde stabilizasyon yardımları ve diğer destekler yardım anlamına değil, Arap toplumlarının gidişatını yönlendirme anlamına gelir.

Arap orta sınıfı bu finansal manipülasyon işlevinin farkına varmalı ve Arap rejimlerini destekleyen ekonomik bağları kesmeli. ABD ve AB’nin yürürlüğe koyduğu sömürü ve hırsızlık getiren ekonomik anlaşmalar iptal edilmeli. Politik güç, ekonomik güce tâbi olmamalı. Bu bağlamda , kurumsal demokrasi de akılda tutulmalı. Aksi takdirde, 1848 sonrasındakinin aynı sonucu, 2011 Arap Baharı sonrasında da kendini tekrar edecek.

Protesto hareketinin sonucu olarak ortaya çıkabilecek bir başka “alternatif” Arap hükümetleri dış görünüşte demokrasi gibi görünecek. Bunun yerine, küçük bir toplumsal azınlık için kleptokratik statükoyu korumaya çalışacaklar.

Statüko galip gelecek. Ekonomik sömürü, açık diktatörlük yerine demokrasi ve demokratik yönetim kılıfı altında devam edecek.

Seçim sandığına oy atmanın bir ritüele dönüştüğü yerde demokrasi , seçimlerin yapılması meselesi değildir.

Demokrasi, düşünce özgürlüğünde ve ekonomik demokrasi aracılığıyla geçim sağlamada odaklanmalı .
Bunun ortaya çıkması için tüm Arap dünyasındaki halklar, küresel kapitalizmin kendi yerel siyasi sistemlerinin yapısı üzerindeki etkilerinin, yani otoriter rejimlerin yabancı çıkarlarına ne kadar başarıyla hizmet ettiklerinin üstüne gitmeli.

Mahdi Darius Nazemroaya

Note- Kleptokrasi yi *yolsuzluğa gömülmüş* olarak çevirdim.. bu kelimeden anlamamız gereken tam da Türkiyedeki AKP ve öncesi hükümetlerin pratikleri…Hizmet ettikleri hakim sınıf dahil olmak üzere , tamamıyle kendi ceplerini yolsuzluklarla, rüşvetlerle , hırsızlıklarla dolduran, çevresini zengin eden, geleneksel (her nedemekse) resmi bir hükümet şekli olmayan , ama sözde yöneten bir hükümet yapısı..Belkide Türkiyeye uyan, deyimiyle , Hırsızların ve yolsuzların Yönetimi ..

http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=23050 adresinde yayımlanan metinden Erdoğan Ahmet tarafından çevrilmiştir.

Mısır , Tunus; Halk Ayaklanmaları, iktidar mücadelesi , Ordu , oynanan oyunlar ve planlar

2011-02-16T07:29:00.000-08:00

Arap ülkelerindeki halkların devam eden ve duraksamalar, gerilemelerde olsa devam edecek edecek olan devrim mücadelesi ,tüm mücadeleler için bir tecrübe kaynağı olmanın yanında, özellikle Türkiyedeki burjuva liberal lerin ve yetmez ama evetci sol!! un Devlet ve ordu konusundaki anlayışlarının nasıl gerçeklerden uzak olduğunu, Marksist devlet anlayışının sa tarihi olarak ne kadar doğru olduğunu bir defa daha kanıtlamıştır.

Gelişen olaylar, Türkiyede ve genelde Olaylara *sınıfsal bakışı bırakmayı * öneren, *Marksizm’i; insan ve toplum beynini esir alan bir ideoloji ve sadece bir sınıfa (proletarya) ait bir yöntem olmaktan çıkartıp, yeniden, bilimin anası bir felsefe, bir toplum bilimi düzleminde üretmek gerekir diyen * , Ordu-bürokrasi, Kemalizm - gericilik çatışmalarını DEVLET in üstünde ve ondan bağımsız , hatta Devlet in iç çatışması gibi gösteren tüm burjuva liberal ve revizyonist yaklaşımların saçmalığını pratikte doğrulamış örnekllerle dolu.

Marksist Leninist görüşü -ta ki kafalara dank edene kadar tekrarlıyalım- ; sınıfsal bir iktidar olarak *Devlet* le, Devletin kurumlarından birisi *hükümet* bu sınıfsal devlet in *iktidarı* , bu sınıfın yürütme organı dır, devletin kurumlarından bir diğeri olan ORDU ise , bu sınıfın hakimiyetinin zorla sağlanmasıyla görevli bekçisidir.

Sadece devletin iktidarındaki –yani hükümetdeki- değişiklikler, bir iktidar olarak *Devlet* de değişikliklere neden olamaz. Bu değişiklerde olası bir tehlike karşısında hakim sınıf ın devleti, diğer bir kurumu olan ordu yu harekete geçirerek , olası değişiklikleri SADECE- yürütmeyle sorumlu -İKTİDAR daki değişikliklerle kısıtlamayı hedef alır. Bunu gerçekleştirmede de şüphesizki bağımlı ve işbirlikcisi olduğu uluslarası sermayenin ve emperyalist ülkelerin yardımı ve desteği büyük rol oynar.

Kısacası bir iktidar olarak devleti hedef almayan ya da ALAMAYAN hareketler, devletin iktidarındaki bir değişiklikle etkisizleştirlmeye, bastırılmaya ve uyutulmaya çalışılır.

Mısırda, Tunusda ki yeni bir uyanışın ve başkaldırının örneğini veren devrimci mücadeleler – bu anlamda- devam edecek olan ve henüz amacına ulaşmaktan uzak bir durumda. İktidar olarak Devlet, mücadeleyi bastırmak için hareketlerin yavaşlaması, etkisiz hale getirilmesi için , halkların taleplerini hükümetdeki değişikliklerde yoğunlaştırarak, 1) zaman çalmaya, 2) kendi çıkarlarına hareket edecek muhalefeti oluşturmaya 3) kitlelerin gerek ekonomik ve gerekse siyasi geniş kapsamlı taleplerini yadsıma aldatmaca planlarını hazırlamaya ve en önemlisi bunlara bağımlı olarak 4) gereksinim olasılığını hesap ederek , orduyla bir karşı devrim hazırlığına uğraşıyor.

Mısırda ayaklanan halkla bağlantısı bile olmayan , onların temsilcisi olmayan , sözde *populer* ler, özde sistemin insanları olanları *muhalefet liderleri* olarak yansıtarak , onlarla , medyada yoğun bir şekilde yayınlanan * pazarlıklar* yapıyorlar. Arab Liginin genel sekreteri Amir Musa , Mısırlı Milyarder iş adamı Naquıp Sawiris, örneğinde olduğu gibi tüm benzerleri sistemin adamları.

Yani Hakim sınıf, iktidar olarak Devlet ini korumak için , kendi içinden ve kendi sisteminin profesyonellerinden sözde *muhalefet* liderleri yaratarak, onlarla pazarlık içine girmekte.

ABD tarafından Mısıra gönderilen milyarlarca dolarlar aslan payını alan generaller zaten protestoların daha fazla ve ileri gitmesine müsaade etmeyeceklerini açıkladılar. Kapitalizmin çarpıkta olsa daha gelişmiş olduğu ülkelerden farklı olarak , Mısırdaki askeri önderlik , Mısırın hakim sınıflarının üyeleri durumundalar. Yani sadece iktidar olarak devletin sahipleri değil, onun bekçisi kurumu olan ordunun da başındalar.

Tunusda , provokasyonların ve şiddetin arkasında olan ordu, ihtiyattadaki askerleride geri çağırarak kendini güçlendirme hazırlıkları içinde. Parlemento hala eski iktidarın elemanlarından oluşuyor, yani hükümet anlamında bir değişiklik bile tamamlanmış değil.

Yani- hiç te küçümsenmeyecek olan mücadele-pratik anlamda – içerde-, bir uyanış ve uyanış temelinde başkaldırı safhasında kazandığı , burjuvaziyi zor durumda bırakma ve tavır almaya zorlama, -dışarda- benzer hareketleri ve umutları canlandırmanın dışında –henüz- amacına ulaşmaktan uzak durumda. Muharebe kazanıldı ama savaş hala devam ediyor –gerileme ve duraksamalar olsa da artık devam edecek tecrübe ve temel siyasi bilinc kazanılmış durumda.

Özellikle Mısırda önderliğin yoksunluğu, devrimci mücadelede önderlik sorunun önemini ortaya koymakta. Bu demek değildirki önderlik yoksunluğu mücadeleyi küçümsememizi ve mücadeleyi desteklemekten vazgeçmemizi gerektirir, tam tersine mücadele içinde önderlik yaratılabilmesi için bu halkların mücadelelerine daha yoğun bir destek vermek gerekir. Lenin in de belirttiği gibi siyasi bilinç somut pratikte daha çabuk kazanılır, böylesine sıcak bir mücadele içindeyse emekci halkların siyasi bilinci kazanması katlarca daha hızlı olur.

Enternasyonal sorumluluk bu halkların mücadelelerine destek vermek, onların mücadelesinin hedefini sadece hükümetde bir değişikliğe yoğunlaştırmaya çalışan, ordularını devrimci mücadeleyi bastırmak için hazırlayan emperyalist ve burjuva planları deşifre etmek, bu planlara karşı kamu oyu yaratmak ve sadece muharebeleri değil savaşı da kazanmaları temennisi yle mücadelelerine mümkün olan her alanda omuz vermektir. Mücadeleleri -uzaktan- objektif olmayan , pessimist ve negatif değerlendirmeler ve yazılar burjuvazinin çıkarlarına hizmet eder.

Erdoğan Ahmet

Şubat 13, 2011

Tunus Halk ayaklanması ve Devrim Anlayışı üzerine

2011-02-15T19:37:00.001-08:00

Tunus daki halk ayaklanması üzerine halka güvensizliğin, devrimden korkunun ideolojik kaçışını temsil eden burjuva liberal yaklaşımın *Tunus daki Devrim değildir*, *yasemin devrimi*, *batı kaynaklı devrim* vb gibi , ezilen, sömürülen, hor görülen halkların ayaklanmasını ve bu ayaklanmaların önemini küçümsemeye çalışan liberallerin yanında, ne yazıkki Marksist Leninist olduğunu iddia eden yayınlardada benzer hatalı yazıları görüyoruz.. Konunun temeli olan ideolojik yaklaşım açısından Tunus: Bu Bir Devrim Değildir başlıklı yazı bunlardan bir örnek.

Bağımsızlık Sosyalizm Demokrasi İçin Yürüyüş Dergisi: 253 üncü Sayısında Tunus: Bu Bir Devrim Değildir başlıklı bir yazı yayınlandı.Yazı içinde genel doğruları taşımasına rağmen , konuya bakışında temel aldığı yaklaşım, içinde teorik hatalar ve yanlış anlaşılmalara neden olacak , Marksist yaklaşımdan sapmış bir içeriğe sahip .Yazar eğer bu Sosyalist bir devrim değildir başlığını atsaydı, sorun olmazdı. Ne her politik devrim sosyal devrime dönüşecek diye bir dogma , ne de her *sosyal* devrimin *Sosyalist* devrime dönüşeceği gibi bir hayalcilik içinde olamayız. Ancak bunlar halk devrimlerini-dışardan ve uzaktan , kafamızda yaptığımız *başarısız olacak* değerlendirmeleri temelinde- küçümsememiz için de bir neden olmamalı.

Yazar, bir taraftan -doğru bir tanımlama olarak- *Bin Ali’nin ülkeyi terketmek zorunda bırakılması, ezilen halkların, sömüren ve zulmeden işbirlikçi diktatörlüklere karşı bir zaferidir. Halklar cephesinin bir kazanımıdır.* diyor. Ancak hemen devamında, aslında *Devrime* burjuva liberallerin yaklaşımını eleştirirken , kendisi de sol-liberal bir yaklaşım içine düşüyor.

**Bu süreç, burjuva basın yayın organlarında “devrim” olarak adlandırıldı. Ve son zamanlardaki emperyalist modaya uygun olarak bu devrime de bir ad konuldu ve “yasemin devrimi ” denildi.** diyerek burjuvazinin halk ayaklanmasını aşağıdan yukarı, ezilen halkların bir mücadelesinin ürünü olan ayaklanma değil, sanki yukardan aşağı, denetlenen, ve hatta bir *komplo* olarak sunma çalışmalarını eleştirirken , **Oysa bu bir devrim değildi.** diyerek , kendisi de aynı hataya, sol dan düşmüş oluyor.

Yazar daha da ileri gidip *Tunus’taki gelişmeleri devrim olarak değerlendirmek, devrimlerin içini boşaltmak ve nihai anlamda devrimleri tarih sahnesinden silmek isteyenlerin işidir.* diyerek , gerek teorik açıklama olarak hataya ve gerekse diyalektik olarak Marksizmle çelişen ve komplo teorisici bir yaklaşıma düşüyor .Burda da eğer *Tunus’taki gelişmeleri *yasemin devrimi* olarak değerlendirmek......* diye tanımlasaydı, sorun olmazdı. Çünki Devrimciler aşağıdan yukarı, halkın başlattığı bir DEVRİM, burjuva Liberaller, yukardan aşağıya burjuvazinin başlattığı bir *yasemin Devrimi *olarak tanımlıyorlar. Birisi halka olan güveni, diğeri burjuvaziye olanın güveni , birisi devrime olan inancı, diğeri reforma olan inancı temsil ediyor.

** Devrimler, diyor yazar iki biçimde karşımıza çıkar: Politik devrim, sosyal devrim.Politik devrim, iktidarın el değiştirmesidir. Sosyal devrim ise, bizim gerçek devrim dediğimiz devrim türüdür.**

Bu tanımlamada herşeyden önce *politik* devrimle *sosyal* devrim arasındaki diyalektik ve direk bağlantıyı kopararak onları biribirinden kopuk ve bağımsız iki kavram gibi gösterme hatasına düşmesi yanında, *sosyal devrimle*, *sosyalist devrimi* aynılaştırma hatasına da düşüyor.

Marks Devrim i tanımlarken Devrimin birden olacağı gibi bir dogma dan bahsetmez, maddi koşullara bağımlı kılar.

"Gelişmelerinin belirli bir aşamasında, toplumun maddi üretici güçleri, o zamana kadar içinde hareket ettikleri mevcut üretim ilişkilerine ya da bunların hukuki ifadesinden başka bir şey olmayan mülkiyet ilişkilerine ters düşerler. Üretici güçlerin gelişmesinin biçimleri olan bu ilişkiler, onların engelleri haline gelirler. O zaman bir toplumsal devrim çağı başlar. İktisadi temeldeki değişme, kocaman üstyapıyı, büyük ya da az bir hızla altüst eder. ... Burjuva üretim ilişkileri, toplumsal üretim sürecinin en son uzlaşmaz karşıtlıktaki biçimidir — bireysel bir karşıtlık anlamında değil, bireylerin toplumsal varlık koşullarından doğan bir karşıtlık anlamında; bununla birlikte, burjuva toplumun bağrında gelişen üretici güçler, aynı zamanda, bu karşıtlığı çözüme bağlayacak olan maddi koşulları yaratırlar." (K. Marx and F. Engels, Soch., 2nd ed., vol. 13, p. 7).

Marks devrim konusunu ele alırken ilkel toplumdan , köleci topluma , feodalizmden kapitalizme , kapitalizmden sosyalizme geçişte, kendiliğinden, yaygın olmayan ve hatta yöresel olan hareketlerden ve ayaklanmalardan bahseder. Devrim in ekonomik temellerini toplum içindeki üretici güçlerin arasındaki çelişki ve çatışmalar olarak ele alan Marks bu çatışmanın, kendisini var olan sistemi korumak ve güçlendirmek isteyen hakim sınıflarla ezilen sınıflar arasındaki mücadelede ortaya koyduğunu ve ezilen sınıfların kendiliğinden ya da bilinçli devrimci mücadelesinin , var olan üretim ilişkilerinin sisteminden kurtulma ihtiyacı duymanın , bunun bilincinin doğmasının bir göstergesi olduğunu söyler.

Devrimler, der Marks, hiç bir zaman *kişilerin* , ya da kitlelerden bağımsız bir azınlığın komplosu değildir. Bunlar sadece kitleleri etkileyen somut değişimlerin ve şartların yarattığı devrimci durumlardır.

Marks ve Lenin göre, Her sınıf hakimiyet için mücadelesinde , herşeyden önce Politik Devrimi gerçekleştirerek , politik gücü ele geçirmesi gerekir. Sosyal devrim bunun ayrılmaz parçası-devamıdır.

Marksizm Leninizm sosyal devrimlerin üretici güçlerin gelişmesinden otomatik olarak doğacağı, ve oblektif şartların ısrarlı mücadele , kayıplar ve yenilgiler olmadan başarı sağlanacağını garantilediği (yani sonucunun belli olduğu) bir dönemde olacağı fikirlerine tamamen karşı olmuşlardır.

Marksist leninistlere göre , küçük ya da büyük, aşağıdan yukarı olan her halk ayaklanması - devrimler- sosyal ve siyasi ilerleme ve gelişmelerin lokomotifleri olmuştur. Marx devrimleri tarihin lokomotifleri olarak tanımlamıştır. Devrimlerin tarihi görevi sosyal ilerlemelerin önündeki engelleri kaldırmak olmuştur ve olmaya devam edecektir. Her devrim sosyal değişim ve gelişme , daha ileri bir sosyal yaşam yönünde büyük bir ileri adımdır. Devrimci dönemlerde sosyal gelişmelerin sınırları mücadelenin ve somut şartların gelişimine bağlı olarak bir anda daha da genişleyebilir.

Lenin *kapitalistler halkı nasıl korkutmaya çaılışıyor* yazısında politik devrim olarak *her siyasi ayaklanma , eğer bu sadece kliklerin değişiminden ibaret değilse, bir sosyal devrimdir* der.

Yazarın karıştırmasına örnek olarak , Lenin *sosyal* ve *sosyalist* devrimin birbirine karıştırılmaması gerekliliğini ve siyasi (politik) devrimle, sosyal devrim arasındaki bağı, **Finansovaya Gazetesi işçiler ve köylüler sadece burjujuvaziden (siyasi –politik devrimle) (siyasi) gücü almakla yetinmeyeceği bariz gerçeği saklamaya çalışıyor* sözleriyle belirtiyor. Lenin Collected Works, Progress Publishers, 1964, Moscow, Volume 24, pages 439-440.

Aynı şekilde Lenin * sosyal devrimlerin küçük ülkelerdeki ayaklanamalar olmadan olacağı hayalinde olmak, ..sosyal devrimi inkar etmektir **..derken sadece siyasi devrimlerle sosyal devrim araasındaki koparılamaz bağı ortaya koymuyor, ayaklanmaların ve siyasi devrimlerin (Marksin da belirttiği gibi) sosyal devrimin kaçınılmaz ilk adımı ve şartı olduğunu da ortaya koyuyor.

Ayaklanmalara genel olarak baktığımızda bile, her ayaklanma kitlelerde bir bilinç, tecrübe ve deneyim oluşturur, siyasi devrim için bir kazanç sağlar. Tunusdaki ayaklanmada kazanılan deneyimler, Tunusun sosyalist devrim mücadelesi için ileri bir adımdır.

Gerici , baskı ya dayanan rejimi değiştirme yönündeki her ayaklanma bir devrimci mücadeledir, yani DEVRİM savaşıdır. Politik devrim i hedef alan bir Devrimci ayaklanmanın başarıya ulaşıp ulaşamıyacağı *tesbitlerine* dayanarak onun bir *Devrim* olup olmadığı yönündeki değerlendirmeler, halkların mücadelesine yarar sağlamayan, tam tesine burjuvazinin demogojilerine , komplo teorilerine hizmet eden, halkların mücadelesini ve ayaklanmasını küçümseyen yaklaşımlardır.

Politik (siyasi) devrim , sosyal devrim ve sosyalist devrim kavramları kimi yerde birbirine karıştırılarak ya da birbirinden tamamen kopuk bir şekilde ele alınarak yapılan değerlendirmeler devrmci mücadeleye yarar değil zarar veren değerlendirmeler olarak sonuçlanmaya mahkumdür.

Devam eden ayaklanmalar DEVRİM dir, devrimin sonuna kadar götürülüp götürülemeyeceği , emperyalist oyunlarla ve pazarlıklarla uzlaşmayla sonuçlanıp sonuçlanmıyacağı konusunda Marksist Leninistlerin bu halklara DESTEĞİ ve temennisi , DEVRİMİN siyasi bir devrim olarak sonuçlanması ve sosyalist devrime dönüşmesi yönünde olması gerekir.

Yani Devrim in Devrim olup olmadığını belirleyen onun başarılı olup olamıyacağı-sonuçun ne olacağı tesbitlerine dayanarak yapılmaz. DEVRİM BİR SÜREÇTİR-ayaklanma (nın kendisi) bir devrimdir, sürecin başlangıcıdır. Başarıya ulaşırsa –başarılı olmuş bir DEVRİM, yenilgiye uğrarsa yenilgiye uğramış bir DEVRİMdir..Ama DEVRİMdir. Rusyadaki 1905 ve 1917 devrimleri , Fransız Devrimi vb de kendiliğinden oluşan ayaklanmalarla başlayan DEVRİM lerdi. Bunları SONUÇLARI ne olduğuna göre (bu anlamda) değerlendirmiyoruz, DEVRİM olarak değerlendiriyoruz.

Emperyalist lerin kuklası olan diktatörlere karşı ezilen, sömürülen, kurşunlanan halk ların, bu rejimleri yıkmayı hedef alan ayaklanmalarını DEVRİM değildir diye değerlendirmek, Marksist Leninistlerin değerlendirmesi olmamalı.

Ayaklanmaları başarıya ulaşıp ulaşamıyacağı temel alınarak, kendi kafamızdan, uzaktan yaptığımız değerlendirmelerle DEVRİM değildir diye tanımlamak - pratik sonuçta bu DEVRİMlere moral olarak bile DESTEK vermeyi gereksiz kılmayı öneren bir yaklaşım hatasıdır. Devrimcilerin görevi bu devrimleri tüm olanaklarıyla desteklemek, kazanımlarını coşkuyla karşılamak,Arapa ülkelerinde ki ayaklanmalarla ilgili olarak kitleleri aydınlatmak, onları umutsuzluktan kurtarmak ve devrimin ÇÖZÜM olduğu, değişimlerin halkların mücadelesiyle kazanılabileceği gerçeğine uyandırmak ve bu coşkuyu kendi kitlelerinde de yaratmak için kullanmak olması gerekir..Küçümsemek ve umudu umutsuzluğa dönüştürmek değil..Şüphesizki bunların SOSYAL-İST devrim olduğu abartısı ile de değil.

Doğan ve yaygınlaşan umudu, umutsuzluğa dönüştürmek burjuvazinin ve onların medyasının, basınının görevidir.

Devrimciler sosyalist devrim mücadelesine katkıda bulunacak, kitleleri bilinçlendirecek, harekete geçirecek ve tecrübe kazandıracak her ayaklanmayı, yani siyasi devrimi (Devrim süreçi içinde sonucunun ne olacağına bakmaksızın) destekleme sorumluğu altındadırlar. Aşağıdan yukarı , halktan başlayan , emperyalizme onların kukla iktidarlarına karşı her *politik*, *sosyal* DEVRİM, *sosyalist* DEVRİMin bir kazanımıdır, onun bir parçasıdır.. Bir siyasi devrim in, başarıya ulaşamayıp, sosyal devrime dönüşememesi , hatta siyasi devrim olarak bile başarıya ulaşamaması, onun bir *Devrim* olduğu gerçeğini değiştirmez.

9 Şubat 2011